Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], Zarząd PUHP "L." Sp. z o.o. w B., działając na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie upoważnienia Zarządu Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowo-Produkcyjnego L. Spółka z o.o. w B. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B. (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2015 r., poz. 304) określił M. B. i I. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą M. s.c. w B. (dalej powoływani także jako Skarżący) wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w B., przy ul. [...]: w okresie od lipca 2013 r. do końca lutego 2014 r. w kwocie 2915,20 zł miesięcznie; za marzec 2014 r. w kwocie 2340,00 zł; w okresie od kwietnia 2014 do końca maja 2014 r. w kwocie 2456,00 zł miesięcznie; w okresie od czerwca 2014 r. do końca marca 2015 r. w kwocie 2340,00 zł miesięcznie; w okresie od kwietnia 2014 do końca maja 2015 r. w kwocie 2456,00 zł miesięcznie oraz w okresie od czerwca 2015 r. w kwocie 2340,00 zł miesięcznie.
Decyzję tę podpisali wiceprezes zarządu A. K. oraz prokurent A. D. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Skarżący, kwestionując ustalenia faktyczne w sprawie. Zarzucili organowi I instancji m.in., że wadliwie uznał on, iż Skarżący nie złożyli deklaracji, podczas, gdy z uzasadnienia wynika, że strona składała deklaracje i ich korekty; błędne uznanie, że odwołujący nie dokonał opłaty należności w całości; niepodjęcie kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że: w przedmiotowym obiekcie występuje 40 miejsc noclegowych, 40 konsumpcyjnych i 220 w salach konferencyjnych, podczas gdy miejsc hotelowych jest 28, konsumpcyjnych 28 i 152 miejsca konferencyjne (dodatkowo Skarżący przedstawili stosowne wyliczenia wskaźników dotyczących ilości zgromadzonych odpadów w odniesieniu do 28 miejsc hotelowych, 28 konsumpcyjnych i 15 w ogródku kawiarnianym); w obiekcie jest 15 miejsc w ogródku kawiarnianym, podczas, gdy ogródek funkcjonował tyko w kwietniu i maju 2015 r.; nieuwzględnieniu danych z oględzin dotyczących faktycznej ilości krzeseł w salach konferencyjnych; błędne uznanie, że faktury za zużycie wody dokumentują ilość miejsc noclegowych.
W uzupełnieniu odwołania, pismem z dnia [...] lutego 2016 r., Skarżący wskazali, że na stronach internetowych boking.com, trivago.pl oraz pl.tripadvisor.com znajdują się dowody na potwierdzenie, iż Skarżący oferowali klientom jedynie 28 miejsc hotelowych i konsumpcyjnych.
Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium, odwołując się do brzmienia art. 6m ust. 1 i 2, art. 6i ust. 1 pkt 2 oraz 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako u.c.p.g.) wskazał, że - wbrew opinii Skarżących - przedmiotem niniejszego postępowania nie była ani prawidłowość formalna złożenia deklaracji (jej skuteczność bądź obowiązywanie), ani też problematyka należności wpłacanych z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Postępowanie to zostało wszczęte na skutek kontroli, która wykazała nieprawidłowość zadeklarowanej opłaty miesięcznej, polegającą na pominięciu minimalnych wskaźników nagromadzenia zmieszanych odpadów komunalnych (pojemności pojemników) określonych w Regulaminie, w odniesieniu do istniejących na nieruchomości przy ul. [...] w B. (należącej do Skarżących) miejsc noclegowych i gastronomicznych.
Zdaniem Kolegium, meritum sporu Skarżących z organem I instancji sprowadza się do zrozumienia normy określonej w § 8 ust. 2 pkt 4 i 8 Regulaminu, w którym określono minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do gromadzenia zmieszanych odpadów komunalnych. Skarżący bowiem twierdzą, że - wbrew uznaniu organu I instancji - istotna jest "liczba miejsc rzeczywiście oferowanych przez Skarżących, a nie faktyczna ilość miejsc w hotelu". Organ I instancji stosuje niekiedy (w uzasadnieniu decyzji) pojęcie "miejsc oferowanych". Warto jednakże zauważyć, że ww. przepis prawa miejscowego, będący podstawą ustalenia minimalnych wskaźników nagromadzenia odpadów komunalnych (a co za tym idzie ustalenia opłaty), nie zawiera ani zwrotu "rzeczywiście oferowane miejsca", ani "oferowane miejsca", ani też "faktyczna ilość miejsc". Ów przepis wskazuje jednoznacznie na "ilość miejsc konsumpcyjnych" w lokalach gastronomicznych (z ogródkami przy lokalowymi) - zob. § 8 ust. 2 pkt 4 i "ilość miejsc" hotelowych (noclegowych) - zob. § 8 ust. 2 pkt 8 Regulaminu.
Oznacza to, że przedmiotem kontroli prowadzonych w zakresie u.c.p.g. powinno być sprawdzenie istniejących (w nieruchomościach kontrolowanych) miejsc hotelowych i gastronomicznych. Nie ma przy tym znaczenia, czy są one "rzeczywiście" bądź "faktycznie" oferowane klientom, jak również nie ma znaczenia ilość klientów korzystających z tychże miejsc hotelowych i gastronomicznych.
W ocenie Kolegium, postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Podkreślił, że z dokumentów przedstawionych przez Prezydenta Miasta B. (pismo znak: [...], z dn. [...] października 2015 r.) wynika, że Skarżący zgłosili do ewidencji obiekt Centrum Konferencyjne "T." przy ul. [...] w B., w którym znajduje się 40 miejsc noclegowych, dwie restauracje, dwa bary i kawiarnie oraz trzy punkty gastronomiczne. Żadnych racjonalnych przeciwdowodów zaprzeczających informacjom urzędowym Skarżący nie przedstawili. Zaznaczył przy tym, że zarówno dowody z przesłuchań stron, świadków oraz dane uzyskane ze stron internetowych oraz przeprowadzonych oględzin, nie zaprzeczyły w żaden sposób danym pochodzącym z ww. dokumentu urzędowego. Dotyczyły bowiem jedynie aktualnej i "historycznej" oferty handlowej wystawionej przez Skarżących i "aktualnego obłożenia" miejsc hotelowych i gastronomicznych.
Podobnie, nie sposób - opierając się na przedłożonych w postępowaniu odwoławczym informacjom handlowym pochodzącym ze wskazanych (przez odwołujących się) stron internetowych - zaprzeczyć danym urzędowym dotyczącym istniejących miejsc hotelowych i gastronomicznych (zlokalizowanych w przedmiotowym obiekcie). Zebrane w sprawie dowody (tj. oferty handlowe, dane ze stron internetowych pochodzące z okresu przeprowadzanej kontroli, liczba krzeseł w restauracji, zeznania stron i świadków wskazujące na ilość miejsc w ogródku kawiarnianym, itp.) zostały przez organ I instancji potraktowane jako uzupełniające względem dokumentów urzędowych i pozwoliły na potwierdzenie istnienia takiej ilości miejsc noclegowych i gastronomicznych jak wskazano w sentencji decyzji. Kolegium podkreśliło, że nie ma znaczenia faktycznie wykorzystywana liczba miejsc (noclegowych i gastronomicznych), albowiem kluczowa jest informacja o ilości istniejących w hotelu miejsc noclegowych oraz - w lokalu gastronomicznym - miejsc konsumpcyjnym.
Kolegium zgodziło się przy tym ze Skarżącymi, że faktury za zużycie wody nie mogą dokumentować ilości miejsc noclegowych, jednakże w ocenie Kolegium, z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, aby organ na podstawie tychże faktur dokonał wyliczenia tychże miejsc. Dowód ten został przeprowadzony jedynie w celu sprawdzenia informacji podawanych przez Skarżących i nie stanowił podstawy do ustalenia ilości miejsc konsumpcyjnych i noclegowych.
Na powyższą decyzję Skarżący wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie:
- - § 8 ust. 2 pkt 4 i 8 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy B., stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miasta B. z dnia 25 lutego 2013 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2014 r., poz. 735 - dalej jako "Regulamin"), poprzez błędną jego wykładnię i zrównanie lokalu gastronomicznego z salą konferencyjną, a miejsca konsumpcyjnego z miejscem uczestnika na konferencji; dodatkowo Skarżący wskazują na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że: 1) w przedmiotowym obiekcie występuje 40 miejsc noclegowych oraz 260 miejsc konsumpcyjnych, w tym 40 w restauracji i 220 w salach konferencyjnych, podczas gdy miejsc hotelowych jest 28, konsumpcyjnych 28 i 152 miejsca konferencyjne (dodatkowo Skarżący przedstawili stosowne wyliczenia wskaźników dotyczących ilości zgromadzonych odpadów w odniesieniu do 28 miejsc hotelowych, 28 konsumpcyjnych i 15 w ogródku kawiarnianym), 2) w obiekcie jest 15 miejsc w ogródku kawiarnianym, podczas, gdy ogródek funkcjonował tyko w kwietniu i maju 2015 r., 3) doszło do nieuwzględnienia danych z oględzin dotyczących faktycznej ilości krzeseł w salach konferencyjnych, 4) doszło do nieuwzględnienia danych z kontroli podatkowej, 5) doszło do sprzeczności ustaleń organów z zeznaniami świadka;
art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 - zwanej dalej "o.p."), poprzez uznanie, że faktury za zużycie wody za okres od 24 października 2013 do dnia 25 października 2015 r. dokumentują ilość miejsc noclegowych i konsumpcyjnych w obiekcie; pominięcie ustaleń z dnia [...] grudnia 2015 r., z których wynika, że w hotelu jest 28 jednoosobowych pokoi noclegowych, restauracja i trzy sale konferencyjne, a także wadliwe przyjęcie, że sale konferencyjne mają charakter tożsamy z konsumpcyjnymi;
art. 6m ust. 1 i 2 u.p.c.g. poprzez nieuwzględnienie złożonych (przez Skarżących) danych będących podstawą do ustalenia należnej opłaty;
- - art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.c.g. poprzez błędne przyjęcie, że strona nie złożyła deklaracji, podczas gdy deklaracje zostały złożone od lipca 2013, marca 2014, kwietnia 2014, stycznia 2015;
- - art. 6o u.p.c.g., poprzez błędne i dowolne przyjęcie, że dane zawarte w złożonej deklaracji są błędne i wadliwe, a także pominięciu, iż w przypadku niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty lub wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, wójt burmistrz bądź prezydent miasta, określa w drodze decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w oparciu o szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomości o podobnym charakterze;
art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 o.p. i § 1 pkt 2 uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], zmieniającej uchwałę w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawki tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik o ustalonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2013 r. poz. 2743, w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 Uchwały Rady Miasta Białystok z dn. 5 marca 2013 r., Nr [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawki tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2014 r.; poz. 2220), oraz § 8 ust. 2 pkt 4 i 8 Regulaminu, poprzez uznanie, że Skarżący nie dokonali w całości opłaty podczas, gdy wysokość opłaty została wyliczona w sposób prawidłowy oraz nieprawidłowe wyliczenie opłaty w decyzji;
art. 6q u.p.c.g., poprzez brak jego zastosowania, przejawiający się w uznaniu przez organy administracji, że strona nie złożyła deklaracji i korekty deklaracji, podczas gdy takie dokumenty złożone zostały, jak również poprzez wydanie decyzji przez zarząd PUHP "L.", a nie Prezydenta Miasta B.;
art. 122, art. 187 i art. 188 o.p., poprzez niepodjęcie kroków zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i udzielenie błędnych informacji przez pracowników "L." Sp. z o.o, którzy ustalili, że na nieruchomości przy ul. [...] wystarczą dwa pojemniki PA 1,1 - jeden na odpady komunalne, a drugi na odpady suche zmieszane, podstawą wyliczeń dokonanych przez M. "były wskaźniki podane przez pracowników PUHP "L." Sp. z o.o.".
Wskazując na powyższe naruszenia, pełnomocnik Skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.
Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2016 r., stanowiącym załącznik do rozprawy, pełnomocnik Skarżących podtrzymując zarzuty skargi dodatkowo podniósł, że decyzja organu I instancji została podpisana przez osobę nieuprawnioną, co wskazuje na oczywistą obrazę przepisów prawa – art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 - dalej powoływana w skrócie jako u.s.g.), art. 6q u.p.c.g. oraz art. 143 § 1 o.p. Wskazał, że decyzję podpisała osoba będąca prokurentem PUHP "L." Spółki z o.o. w B., która to osoba nie została upoważniona w uchwale Rady Miasta B. do wydawania decyzji i załatwiania spraw w przedmiocie określania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Postępowanie sądowoadministracyjne było zawieszone w przedmiotowej sprawie w okresie od 23 listopada 2016 r. do 5 stycznia 2017 r., z uwagi na wystąpienie Prezesa NSA wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2016 r. do rozpoznania składowi 7 sędziów NSA zagadnienia prawnego: Czy na podstawie art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446) rada gminy może upoważnić organ wykonawczy jednostki pomocniczej oraz organy jednostek i podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do załatwiania spraw dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, czy też przepis art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w związku z art. 143 § 1 o.p. stoi na przeszkodzie do podjęcia przez radę gminy uchwały o udzieleniu takiego upoważnienia. Powyższy wniosek został rozpatrzony, poprzez podjęcie w dniu 19 grudnia 2016 r. uchwały o sygn. akt II FPS 3/16.
Pismem procesowym z dnia [...] lutego 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając w imieniu własnym oraz organu I instancji, wystąpiło o rozważanie możliwości przedstawienia odpowiedniemu składowi NSA zagadnienia prawnego co do którego NSA zajął stanowisko w uchwale z dnia 19 grudnia 2016 r., z uwagi że podjęta uchwała budzi poważne wątpliwości interpretacyjne.
Nadto pismem procesowym z dnia 9 marca 2017 r. pełnomocnik Skarżących wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji powołując się na stanowisko zawarte w uchwale NSA z dnia 19 grudnia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została wydana przez Zarząd Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowo-Produkcyjnego "L." Sp. z o.o. w B., działający na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie upoważnienia Zarządu Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowo-Produkcyjnego "L." Sp. z o.o. w B. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B. (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2015 r., poz. 304) – jako organ I instancji - w pierwszej kolejności należy odnieść się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2016 r., II FPS 3/16 (LEX nr 2166631).
Uchwała ta dotyczyła kwestii możliwości powierzenia przez radę gminy czynności związanych z wydawaniem decyzji określających opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi innym podmiotom niż wójt, burmistrz (prezydent miasta). NSA stwierdził, że w sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepis art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250 z późn. zm.) wyłącza stosowanie przepisu art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm.).
W uzasadnieniu uchwały wskazano, że art. 39 ust. 4 u.s.g. dopuścił ogólnie udzielanie przez rady gmin upoważnień do załatwiania spraw indywidualnych z zakresu administracji publicznej, bez kategoryzacji ich przedmiotu. W sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się - z mocy odesłania zamieszczonego w art. 6q ust. 1 ab initio u.c.p.g. - przepisy o.p. Regułę tę uzupełniono zastrzeżeniem, że "uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego". Okoliczność posłużenia się przez ustawodawcę kwalifikatorem pozwalającym wyodrębnić rodzaj spraw podlegających - z racji zastosowanego odesłania - załatwieniu w myśl przepisów Ordynacji podatkowej, nakazuje uznać u.c.p.g. za lex specialis w stosunku do art. 39 ust. 4 u.s.g.
Wyraźne zakreślenie w pierwszym z uregulowań kręgu podmiotów dysponujących uprawnieniami organów podatkowych musi być wobec tego traktowane jako ograniczenie zakresu swobody decyzyjnej rad gmin, wyznaczonego przez przepis art. 39 ust. 4 u.s.g. Kierując się założeniami racjonalnego ustawodawcy, wypada przyjąć, że w art. 6q ust. 1 u.c.p.g. nieprzypadkowo użyto skorelowanego z brzmieniem m.in. art. 2 § 3 i art. 13a o.p. zwrotu "z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują". Wynika z niego, że wójt, burmistrz lub prezydent posiadają atrybut wyłączności działania jako organ podatkowy. Podmioty te są zatem umocowane do realizowania jego kompetencji, jednakże bez prawa delegowania ich w ramach dekoncentracji zewnętrznej. Przepisom o.p., operującej w art. 13 pojęciem organu podatkowego, nie jest bowiem znana taka konstrukcja, zaś w świetle art. 143 § 1 tej ustawy, dopuszczalne jest jedynie upoważnienie funkcjonariusza celnego lub pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w imieniu organu i w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń (dekoncentracja wewnętrzna).
Opowiedzenie się za odmiennym poglądem prowadziłoby do rozszerzenia, z naruszeniem granic zakreślonych przez ustawodawcę, listy podmiotów traktowanych jako organy podatkowe w sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Z uchwały zatem jednoznacznie wynika, że rada gminy nie może przekazać kompetencji przysługującej z mocy u.c.p.g. wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi innym podmiotom, w oparciu o art. 39 ust. 4 u.s.g.
Jednocześnie w pkt 2 uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od dnia jej podjęcia. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu opowiedzenie się w tym przypadku za retrospektywnym oddziaływaniem wykładni w odniesieniu do budzących wątpliwości interpretacyjne przepisów prawa, w sytuacji zarysowania się rozbieżności w orzecznictwie NSA, mogłoby podważyć zaufanie do organów władzy publicznej, w tym sądów. Oddziaływanie wykładni na przyszłość rodzi po stronie rad gmin obowiązek zmiany w rozsądnym terminie podjętych uchwał w celu uwzględnienia w nich stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Z regulacji tej wynika ogólna moc wiążąca uchwał abstrakcyjnych, co oznacza, że wykładnia zawarta w uchwałach NSA ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych.
Tut. Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w omówionej uchwale, w konsekwencji nie uwzględniono wniosku organu dotyczącego przedstawienia spornego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia poszerzonemu składowi NSA w trybie art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze pkt 2 uchwały w kontrolowanej sprawie nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w związku z wydaniem jej przez Zarząd PUHP "L." Sp. z o.o. w B. upoważniony przez Radę Miasta B. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B. na podstawie art. 39 ust. 4 u.s.g. – podjętych zanim wykładnia dokonana w uchwale stała się wiążąca.
Zdaniem Sądu w sprawie zachodziła jednakże konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji z innych względów.
W uchwale Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie upoważnienia Zarządu Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowo-Produkcyjnego L. Spółka z o.o. w B. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B. (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2015 r., poz. 304) w § 2 ust. 1 upoważniono Zarząd Spółki do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej w zakresie szczegółowych czynności określonych w kolejnych 4 punktach. Stosownie do § 1 uchwały ilekroć w uchwale jest mowa o Zarządzie Spółki – należy przez to rozumieć Zarząd Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowo-Produkcyjnego "L." Spółka z o.o. w B. Zgodnie z aktem założycielskim Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowo-Produkcyjnego "L." Spółka z o.o. w B. Zarząd Spółki składa się z 2 (dwóch) do 3 (trzech) członków, w tym Prezesa i Wiceprezesa lub Prezesa i dwóch Wiceprezesów (§ 12 ust. 1 uchwały).
Zarząd kieruje całokształtem działania Spółki oraz reprezentuje Spółkę na zewnątrz. Do składania oświadczeń w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków Zarządu Spółki lub jednego członka Zarządu Spółki i prokurenta (§ 13 ust. 1 i 2 uchwały). W Krajowym Rejestrze Sądowym jako organ uprawniony do reprezentacji podmiotu wskazano zarząd, zaś sposób reprezentacji określono jako "dwóch członków zarządu lub jeden członek zarządu i prokurent".
Decyzja Zarządu PUHP "L." Sp. z o.o. w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] została podpisana przez wiceprezesa zarządu A. K. oraz prokurenta A. D. Zdaniem Sądu, skoro w uchwale Rady Miasta B. z dnia [...] stycznia 2015 r. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B. upoważniono Zarząd Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowo-Produkcyjnego "L." Spółka z o.o. w B. do decyzja winna być podpisana przez wszystkich członków zarządu, bowiem Zarząd Spółki nie może być reprezentowany w żaden inny sposób.
Należy odróżnić sposób reprezentacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od reprezentacji zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. O ile zgodnie z przedstawionymi zapisami Spółka "L." może być reprezentowana przez dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu i prokurenta, to zasady te nie odnoszą się do reprezentacji Zarządu Spółki "L.". Tymczasem to Zarząd Spółki "L." został upoważniony do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. W związku z tym zaskarżona decyzja została podpisana przez osobę nieupoważnioną, a zatem została wydana z rażącym naruszeniem prawa o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 o.p. Ustalenie to musi skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji organów I i II instancji.
Wobec powyższego przedwczesne jest wypowiadanie się odnośnie pozostałych zarzutów zawartych w skardze, które dotyczą merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Zarządu PUHP "L." Sp. z o.o. w B. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić stanowisko zawarte w niniejszym orzeczeniu, organy winny mieć też na względzie wykładnię dokonaną w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2016 r., II FPS 3/16.