Uzasadnienie
W związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia kary porządkowej, M. J. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że organ skierował do Spółki F. zajęcie jego udziału. Spółka ta powstała jako spółka celowa, m.in. dzięki wsparciu Inwestycji Państwowych oraz dotacji z UE na wykonywanie planowanych inwestycji innowacyjnych. Prowadzenie egzekucji z udziału Skarżącego w tej Spółce może wywołać nieobliczalne, negatywne skutki, chociażby w postaci cofnięcia dotacji lub pogorszenia warunków jej rozliczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W realiach tej sprawy przesłanki te nie zachodzą ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do Sądu rozstrzygnięcia, tj. decyzji odmawiającej umorzenia kary porządkowej.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Problem ten nie dotyczy natomiast aktów odmownych, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 490-491 i przywołane tam orzecznictwo: np. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r. II FSK 136/09; zob. też postanowienie NSA z 4 sierpnia 2010 r. II FZ 360/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje decyzja odmawiająca umorzenia kary porządkowej. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu. Stąd nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.