Uzasadnienie
W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych prowadzonych w stosunku do nieruchomości rolnej zabudowanej położonej w P., skarżący K. J. zawarł wniosek o "wstrzymanie czynności egzekucyjnych w stosunku do wskazanej nieruchomości." W jego uzasadnieniu powołał się na art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1314, dalej: "u.p.e.a."), wskazując, że wątpliwości w zakresie prawidłowej interpretacji tytułu egzekucyjnego stanowią na tyle doniosłą okoliczność, że konieczne jest wstrzymanie egzekucji do czasu ich rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne nie mają kompetencji do "wstrzymywania czynności egzekucyjnych". Jak wynika z art. 23 § 6 u.p.e.a., czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne może zostać wstrzymane z urzędu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach i na czas określony, przez organy sprawujące nadzór nad organem je prowadzącym. Jak stanowi zaś § 1 ww. przepisu nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Organem wyższego stopnia w stosunku do dyrektorów izb administracji skarbowej jest natomiast Szef Krajowej Administracji Skarbowej (vide: art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (j.t. Dz.U. 2018, poz. 508), któremu przysługują kompetencje opisane w art. 23 § 6 u.p.e.a.
Z uwagi jednak na brzmienie złożonego wniosku oraz fakt, że skarżący osobiście reprezentuje swoje interesy w przedmiotowej sprawie, Sąd potraktował wywiedzione przez niego żądanie jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zauważyć jednak należy, że w piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji/postanowienia, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, Lex nr 1624481; czy T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2016 lub B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2016). Poprzez pojęcie wykonania aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w nim zawartym. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się zatem do wykonania i nie każdy wykonania wymaga. Przede wszystkim kwestia wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania.
Zaskarżone skargą postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych prowadzonych w stosunku do opisanej w nim nieruchomości, nie podlega natomiast wykonaniu. Jako rozstrzygnięcie odmawiające wszczęcia postępowania, nie nadaje się ono do egzekucji, a zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie jego wykonania jest bezprzedmiotowy. Drugorzędną kwestią jest fakt, że skarżący w żaden sposób nie wykazał okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Dlatego też, Sąd uznał za zasadne, odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.