Uzasadnienie
Decyzją z [...] lutego 2010 r., nr [...], Prezydent Miasta B. ustalił S. C. i S. C. wysokość podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie [...] zł, przy zastosowaniu stawki podatkowej od gruntów pozostałych – [...] zł od 1 m2 i od budynków pozostałych lub ich części – [...]zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.
Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że S. i S. C. na mocy aktu notarialnego z [...] kwietnia 2001 r. Rep. A [...] nabyli garaż w budynku mieszkalnym i udział w prawie współwłasności działki gruntów nr [...] położonej w B. przy ul. S. [...]. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że Państwo C. posiadają prawo własności do części działki tych gruntów w udziale [...] w odniesieniu do garażu nr [...] i w udziale [...] do lokalu mieszkalnego. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym pod wyżej wymienionym adresem jest samodzielny wyodrębniony lokal o funkcji niemieszkalnej o pow. użytkowej [...] m2, dla którego założono odrębną księgę wieczystą.
Zdaniem Kolegium prawidłowo został ustalony podatek oddzielnie dla każdej nieruchomości, którymi włada podatnik, tj. nieruchomości gruntowej (udział we własności gruntu) i lokalowej niemieszkalnej (garaż). Funkcja niemieszkalna garażu wynika z wypisu z rejestru lokali. Nabycie garażu, jako lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość prowadzi do tego, że lokal ten staje się odrębnym od budynku przedmiotem podatku od nieruchomości. W związku z tym stosuje się do niego odrębne stawki podatkowe, określone w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej w skrócie "u.p.o.l."). Odrębność lokali garażowych i mieszkalnych oznacza, że garaż nie może być postrzegany jako część lokalu mieszkalnego. Nawet jeżeli znajduje się w bryle budynku, to nie dzieli losów całego budynku, gdyż stanowi odrębną od gruntu i budynku nieruchomość, odrębny przedmiot opodatkowania.
W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo zastosował więc różne stawki podatkowe właściwe dla gruntów oraz właściwe dla części pozostałych budynku (lokal niemieszkalny - garaż) zgodnie z uchwałą Nr XLVIII/611/09 Rady Miejskiej Białegostoku z 18 listopada 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.
Na powyższą decyzję S. C. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji z powodu naruszenia prawa materialnego i procesowego w części dotyczącej opodatkowania lokalu garażowego. Skarżący zarzucił: naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l., przez niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 210 § 1 pkt 4, 6 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie: "o.p."), a także naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
Zdaniem Skarżącego, ustanowienie odrębnej własności lokalu garażowego w budynku mieszkalnym nie powoduje skutków prawnych w postaci wzrostu stawki podatku od nieruchomości. Ustawodawca nie zróżnicował stawek podatkowych dla nieruchomości w zależności od stanu prawnego, nie zróżnicował stawek podatkowych dla nieruchomości położonych w budynkach mieszkalnych, będących częściami budynków mieszkalnych ze względu na funkcję mieszkalną albo niemieszkalną. Nie uczyniła tego również Rada Miejska w uchwale z 18 listopada 2009 r. Stąd należało powyższy stan faktyczny podciągnąć pod hipotezę § 1 pkt 2 lit. "a" tej uchwały i zastosować stawkę podatkową dla budynków mieszkalnych lub ich części w wysokości [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.
Skarżący zarzucił, że organ I instancji zaniechał podania uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. Również podstawa prawna tej decyzji została podana niezgodnie z prawem, albowiem wymienione zostały tylko numery artykułów u.p.o.l. bez wskazania ustępów, paragrafów, punktów. Podobnie w przypadku uchwały Rady Miejskiej podano tylko jej numer i datę podjęcia, bez przywołania paragrafu, punktu i litery.
W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o jej oddalenie.
Wyrokiem z 27 października 2010 r., sygn. I SA/Bk 353/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę S. C. Zdaniem Sądu, organy zasadnie przyjęły, że sporny lokal (garaż), stanowiący odrębną własność, stosownie do art. 3 ust. 5 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l., powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawki podatkowej od budynków lub ich części pozostałych, a nie jak od budynków lub ich części mieszkalnych.
Na skutek skargi kasacyjnej S. C., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 października 2011 r., sygn. II FSK 335/11, uchylił wymieniony wyżej wyrok WSA w Białymstoku i przekazał temu Sadowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. NSA - inaczej niż Sąd I instancji - stwierdził, że garaż stanowiący część budynku mieszkalnego podlega, jako ta część, opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., z zastosowaniem stawki podatkowej przewidzianej dla części budynku mieszkalnego, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, o których mowa w ustawie o własności lokali, pomimo tego że na mocy tej ustawy mogą stanowić odrębne nieruchomości, są faktycznie częściami określonego budynku mieszkalnego i z powodu wzmiankowanego wyodrębnienia nie przestają nimi być.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skargę należało oddalić.
Istota powstałego w tej sprawie sporu dotyczy wykładni przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., czy też wg stawki z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.
Co prawda w wydanym w tej sprawie wyroku NSA jednoznacznie stwierdził, że garaż stanowiący część budynku mieszkalnego podlega, jako ta część, opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., z zastosowaniem stawki podatkowej przewidzianej dla części budynku mieszkalnego, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., to należy jednak zauważyć, że całkowicie odmienny pogląd został następnie wyrażony w uchwale 7 sędziów NSA z 27 lutego 2012 r., sygn. II FPS 4/11. Otóż w uchwale tej NSA stwierdził, cyt.: "W świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy." Pogląd ten jest całkowicie zbieżny ze stanowiskiem prezentowanym dotychczas przez WSA w Białymstoku.
Choć zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej w skrócie "p.p.s.a.") Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, to jednak, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w innej uchwale 7 sędziów z 30 czerwca 2008 r., (I FPS 1/08), jeśli przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, Naczelny Sąd Administracyjny podejmie w innej sprawie uchwałę w trybie art. 269 p.p.s.a. zawierającą odmienną wykładnię prawa, to w tym zakresie wykładnia dokonana w wyroku uchylającym przestaje wiązać. Z powołanej uchwały NSA wynika, że w przypadku kolizji pomiędzy wykładnią prawa wyrażoną w wyroku NSA uchylającym wyrok Sądu I instancji a wykładnią wskazaną w uchwale podjętej przez powiększony skład NSA, sądy powinny kierować się stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale.
W tej sytuacji orzekający ponownie w tej sprawie Sąd, kierując się poglądem wyrażonym w cyt. uchwale NSA z 27 lutego 2012 r., sygn. II FPS 4/11 – potwierdzającym słuszność stanowiska prezentowanego dotychczas przez WSA w Białymstoku – stwierdza, że nie doszło w tej sprawie do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l. Organy podatkowe zasadnie przyjęły, że sporny lokal (garaż), stanowiący odrębną własność, powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki podatkowej od budynków lub ich części pozostałych, a nie jak od budynków lub ich części mieszkalnych.
Uchylenia zaskarżonej decyzji nie mogły też uzasadniać pozostałe zarzuty skargi. Zdaniem Sądu, organy nie naruszyły art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 o.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Choć decyzja Prezydenta Miasta Białegostoku nie zawiera uzasadnienia faktycznego, a w sprawie nie zachodzi przypadek przewidziany w art. 210 § 5 o.p., to jednak decyzja ta zawiera istotne elementy wymagane przepisami prawa, w tym przywołanie podstawy prawnej jej wydania. Ponadto wskazanie niepełnej podstawy prawnej (bez dokładnego wskazania paragrafów, punktów, ustępów) samo w sobie nie stanowi podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Ważne jest czy podstawa prawna decyzji realnie istnieje, a w świetle stanu faktycznego ustalonego w sprawie nie może ulegać wątpliwości, że będący własnością podatników garaż powinien być opodatkowany stawką podatku dla budynków pozostałych w wysokości [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, co swoją podstawę prawną znajduje w § 1 pkt 2 lit. "e" uchwały Rady Miejskiej Białegostoku z 18 listopada 2009 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l.
Rozpatrując sprawę w drugiej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zawarło w uzasadnieniu swojej decyzji szerokie uzasadnienie faktyczne oraz wyjaśniło podstawę prawną, przytaczając przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie.
Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Tak jak wyjaśniał to Sąd przy pierwszym rozpoznaniu tej sprawy, z uregulowanej w tym przepisie zasady równości wobec prawa i niedyskryminacji wynika, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 października 2004 r., SK 7/04, opubl. w OTK-A z 2004 r., nr 9, poz. 95).
W świetle ustaleń poczynionych w sprawie oraz z treści normy prawnej zawartej w uchwale Rady Miejskiej Białegostoku z 18 listopada 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, dotyczącej wysokości stawki podatku od budynków pozostałych, nie wynika aby Skarżący był traktowany odmiennie aniżeli inni podatnicy będący właścicielami (posiadaczami samoistnymi) lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (w tym przypadku garażu).
Sąd nie dostrzegł, aby w tej sprawie naruszone zostały także inne przepis prawa.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.