Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2020 r. T. Z. (dalej jako: Skarżący) złożył wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres kwiecień-maj 2020 r.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. (dalej jako: ZUS, Zakład) odmówił prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, za okres kwiecień i maj 2020 r.
W dniu [...] września 2020 r. (data stempla pocztowego) Skarżący pismem zatytułowanym "Odwołanie" złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2020 r., znak: [...] ZUS stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W dniu 12 października 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga na decyzję Zakładu. W treści skargi Skarżący podniósł, że głównym powodem niezłożenia w terminie do 30 czerwca 2020 r. deklaracji rozliczeniowych była sytuacja związana z COVID-19 i ograniczenia dostępu do placówek ZUS. Argumentacja skargi została uzupełniona przy odpowiedzi na zarządzenie z dnia 19 listopada 2019 r. (k. 15 akt).
Pismem z dnia 2 marca 2021 r. Skarżący zwrócił się do Sądu z prośbą o wycofanie skargi na decyzję Zakładu. Wskazał, że według posiadanej przez niego informacji ZUS "umorzył postępowanie w sprawie decyzji odwoławczej."
Postanowieniem z dnia 22 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Orzeczenie to stało się prawomocne od dnia 1 stycznia 2022 r. (k. 31 akt). Akta zostały przekazane do tut. Sądu na mocy zarządzenia z dnia 20 stycznia 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Przepis art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.) stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
Uprawnienie skarżącego do cofnięcia wniesionej skargi przewiduje z kolei art. 60 p.p.s.a., który stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Zgodnie z tym przepisem cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Analizując okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, iż strona skarżąca dokonała skutecznego cofnięcia skargi inicjującej postępowanie sądowe w niniejszej sprawie, a jednocześnie, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające uznanie tegoż cofnięcia za niedopuszczalne.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., umorzył postępowanie w sprawie, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.