Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2013 r. J. G. (zwany dalej: "Skarżącym") zwrócił się do Wójta Gminy W. o umorzenie I raty łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. w wysokości 74 zł. Prośbę swą motywował tym, że jest właścicielem niewielkiego gospodarstwa rolnego o powierzchni 7,05 ha, w tym 3,6 ha gruntów ornych najsłabszych klas: 1,3 ha łąki, 0,4 ha pastwiska oraz lasu. Wskazał, że ma trzydziestoletni ciągnik C-330, który wymaga częstych napraw oraz podstawowe maszyny konne do uprawy ziemi, które samodzielnie przystosował do ciągnika. Mieszka w starym drewnianym domu z cieknącym dachem, nieszczelnymi oknami, bez centralnego ogrzewania i bieżącej wody, w okresie zimowym trzy razy się przeziębił i chorował przewlekle, ostatnio odczuwa bóle kręgosłupa uniemożliwiające samodzielną egzystencję i prowadzenie gospodarstwa, utrzymuje się jedynie z gospodarstwa rolnego, z którego dochód jest niski i nie pozwala zapewnić w pełni potrzeb życiowych, tj. brak środków na żywność oraz obowiązkowe opłaty, dlatego zmuszony był zwrócić się o pomoc do OPS w W..
Dodał, że w sierpniu 2012 r. radny gminy W., L. B., zniszczył mu nieskoszoną jeszcze trawę na łące, co spowodowało stratę w postaci braku paszy dla zwierząt. Nie ma pieniędzy na zakup nawozów i paliwa do ciągnika, aby wykonać wiosenne prace polowe.
Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] Wójt Gminy W. odmówił umorzenia Skarżącemu I raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. w wysokości 74 zł. W wyniku wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji.
Następnie decyzją z [...] września 2013 r., nr [...] Wójt Gminy W. ponownie odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpatrzeniu skargi na ww. rozstrzygnięcie, wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 39/14 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] maja 2013 r. Sąd zalecił organowi, aby ponownie rozpatrując sprawę ustalił wysokość rocznego dochodu przynoszonego przez gospodarstwo skarżącego oraz wskazał czy uzyskany dochód zapewnia mu minimum socjalne nawet po uwzględnieniu kwot uzyskiwanych z pomocy społecznej.
Ponadto, w ocenie Sądu, sytuację choroby skarżącego organ winien ocenić w kontekście przesłanki ważnego interesu podatnika przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności faktycznych sprawy. Zalecił też organowi wyjaśnienie kwestii trudnych warunków mieszkaniowych. Reasumując Sąd stwierdził, że orzekając ponownie w sprawie organ winien w szczególności wziąć pod uwagę osiągane przez Skarżącego dochody, ponoszone wydatki, zestawić je ze sobą i z kwotą zaległości podatkowych, uwzględnić stan majątkowy Skarżącego, a następnie ustalenia te ocenić w kontekście przesłanki "ważnego interesu podatnika".
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...] odmówił umorzenia skarżącemu I raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. w wysokości 74 zł wraz z należnymi odsetkami. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] października 2014 r., nr [...]. Podstawą uchylenia decyzji był art. 233 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowe (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako: "o.p.").
Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] ponownie odmówił umorzenia Skarżącemu I raty łącznego zobowiązanie pieniężnego za 2013 r. w wysokości 74 zł wraz z należnymi odsetkami.
W ocenie organu podnoszone przez Skarżącego fakty potwierdzające trudną sytuację finansową nie stanowiły wystarczającej przesłanki do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległego łącznego zobowiązania pieniężnego, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 o.p.
Organ wskazał, że Skarżący jest osobą samotną, niemającą nikogo na utrzymaniu, a składki i inne opłaty, ponoszone na ubezpieczenie są obowiązkowe dla wszystkich rolników. Kwota zobowiązania rocznego wynosi 306 zł rocznie w 2013 r. i 303 zł rocznie w 2014 r., czyli ok. 25,50 zł miesięcznie, w sytuacji, gdyby płacił każdą ratę., dlatego organ nie dał wiary, że opłacenie podatku w przedmiotowej kwocie faktycznie zagraża jego egzystencji.
Organ wskazał, że trudno było dać wiarę zapewnieniom podatnika, że zapłacenie kolejnej raty podatku w wysokości 74 zł, mogłoby zachwiać podstawami jego egzystencji, zwłaszcza w sytuacji, kiedy już skorzystał z umorzenia pięciu rat w ciągu dwóch lat podatkowych. Skarżący korzystał z dopłat bezpośrednich oraz z dopłaty z tytułu zużytego materiału siewnego z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. Ww. przyznano zwrot podatku akcyzowego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej oraz zasiłek z Ośrodka Pomocy Społecznej w W. Organ wziął również pod uwagę straty, które Skarżący poniósł wskutek upadku zwierząt oraz niezdolności do pracy w miesiącach letnich i w związku z tym udzielił ulgi w postaci umorzenia w ww. okresie.
Ponadto Organ I instancji podniósł złe warunki mieszkaniowe podatnika nie mają nic wspólnego z przedmiotową sprawą. Skoro natomiast Skarżący zdołał zabezpieczyć środki na zakup okien, wielokrotnie przewyższające kwotę raty podatku, to zdaniem organu, wygospodarowałby środki również na opłatę ciążących na nim należności, gdyby nie fakt, że najwyraźniej dąży do całkowitego zwolnienia z podatku.
Organ nie negując faktu pogorszenia zdrowia podatnika, wziął również pod uwagę orzeczenie o niepełnosprawności, z którego wynika, że stopień niepełnosprawności Skarżącego określony został jako lekki, a wskazania dotyczące odpowiedniego zatrudnienia: otwarty rynek pracy.
Organ wskazał również, że umorzenie podatku jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych.
Z decyzją Wójta Gminy W. nie zgodził się Skarżący i wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W odwołaniu skarżący podniósł, że "(...) decyzję uważa za niesłuszną, nieuczciwą, nierzetelną, w uzasadnieniu kłamliwą, podającą i opisującą przez Wójta Gminy W. zaistniałe zdarzenia i fakty w sposób całkowicie zmieniający rzeczywisty obraz mojej ciężkiej sytuacji w jakiej się znajduję. Powyższa decyzja została też wydane z naruszeniem przepisów prawa".
W dniu [...] marca 2014 r. Skarżący złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Ł. pismo nazwane "oświadczeniem do odmownej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r.", w którym przytoczył ten sam zarzut co w odwołaniu oraz wyjaśnił, że nie mógł wypowiedzieć się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz, że uzasadnienie decyzji jest kopią wcześniejszych sformułowań w wydanych decyzjach, do których szczegółowo odnosił się w poprzednich oświadczeniu z dnia [...] marca 2015 r., dokładnie i obiektywnie przedstawiając swoją ciężką sytuację i osiągane dochody. Wskazał, że organ I instancji podobnie jak wcześniej stosuje te same socjotechniki manipulowania ludźmi, przedstawiając informacje w taki sposób, aby dało to wyobrażenie innej sytuacji i odmiennego stanu rzeczy, niż jest w rzeczywistości. Podniósł, że nieprawdziwe jest stwierdzenie, że nigdy nie remontował starego domu. Wskazał, że mając dodatkową pracę kupił używany rozrzutnik obornika jak też inne maszyny, remontował budynki gospodarcze.
Zaznaczył, że otrzymał z OPS zasiłek celowy w wysokości 200 zł na częściowe dofinansowanie do zakupu okien oraz zasiłek celowy w wysokości 300 zł na dofinansowanie zakupu okien i pieca. Zarzucił też organowi I instancji, że w żaden sposób nie uwzględnił stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że dochód uzyskany z gospodarstwa rolnego w 2013 r. oraz wsparcie z OPS w W. w postaci zasiłków celowych i okresowych pozwalał Skarżącemu na uiszczenie I raty łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. w wysokości 74 zł, zwłaszcza w sytuacji, gdy pozostałe trzy raty zostały umorzone. Zaznaczył również, że wiadomym jest, że skarżący osiągnął w 2014 r. dochód z prowadzonego gospodarstwa rolnego w wysokości 7.578,50 zł, co daje miesięcznie kwotę 631,54 zł miesięcznie, która pozwala na uiszczenie ww. raty.
Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji, Kolegium ustaliło, że Skarżący uzyskał w 2013 r. dochód z prowadzonego gospodarstwa rolnego w wysokości 8.201,29 zł, co daje miesięczny dochód w wysokości 683,44 zł. Na dochód ten składały się dopłata z ARiMR w Ł. w wysokości 4774,54 zł (decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] oraz dwie faktury za sprzedaż zwierząt hodowlanych (nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. na kwotę 1763,91 zł i nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. na kwotę 1662,84 zł). Kolegium na podstawie obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 23 września 2014 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2013 r. (M.P. z 2014 r. poz. 827) ustaliło, że dochód uzyskany przez Skarżącego pracy w gospodarstwie rolnym jest wyższy od przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych, który dla jego gospodarstwa rolnego wynosi 6.849,74 zł (2,3875 ha przeliczeniowych x 2.869 zł-przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2013 r. = 6849,74 zł. Na podstawie znajdujących się w aktach sprawy faktur wystawionych w 2013 r Kolegium ustaliło też, że Skarżący poniósł wydatki w wysokości 3.776,21 zł -(nie zgadza się ta kwota)(składka na KRUS -1.443 zł, składka ubezpieczeniowa budynków i sprzętu rolniczego -151 zł; zakup oleju napędowego – 642 zł.; energia elektryczna -590,21 zł oraz zakup nawozów i środków ochrony roślin - 650 zł), co daje miesięcznie kwotę 314,68 zł. Po zestawieniu miesięcznego dochodu z gospodarstwa rolnego, tj. kwoty 683,44 zł z udokumentowanymi wydatkami na prowadzenie tego gospodarstwa w miesięcznej kwocie 314,68 zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, że Skarżący dysponował miesięcznie kwotą 368,76 zł, która umożliwiała uiszczenie I raty podatku za 2013 r. w wysokości 74 zł. Odnosząc się do argumentu złego stanu zdrowia skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. ustaliło, że na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu ds.
Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]. do [...] lipca 2018 r. został on zaliczony do lekkiego stopnia niepełnosprawności oraz, że z ww. orzeczenia nie wynika, aby Skarżący był niezdolny do pracy w gospodarstwie rolnym. Organ odwoławczy wskazał, że z kolei fakt przebywania Skarżącego na zwolnieniu lekarskim w okresie od 4 lipca 2013 r. do 14 sierpnia 2013 r. został uwzględniony przy umorzeniu III raty łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. (decyzja z dnia [...] października 2013 r., nr [...]).
Ponadto Kolegium powołując się na protokół o stanie majątkowym Skarżącego sporządzony na dzień [...] kwietnia 2013 r. oraz pismo ww. z dnia [...] marca 2015 r. wywiodło, że warunki mieszkaniowe Skarżącego ulegają poprawie. Z ww. protokołu wynika, że Skarżący posiada dom mieszkalny, drewniany kryty dachówką i blachą, w którym znajduje się pokój z kuchnią, garaże murowane kryte blachą, oborę murowaną krytą blachą ze stropem betonowym, ciągnik C-330 i podstawowy sprzęt rolniczy oraz inwentarz żywy (dwie maciory). Z pisma z dnia [...] marca 2015 r. wynika zaś, że Skarżący w miarę posiadanych możliwości dokonuje okresowych remontów domu, tj. trzy lata temu wymienił część dachu na blachę, a osiem lat temu całkowicie wyremontował przedsionek, wymienił stare okna na duże nowe, rozebrał kuchnię letnia i komin, wyburzył część uszkodzonej ściany glinianej i wymurował nową.
Ponadto Kolegium wskazało, że nie bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie jest fakt, że w 2013 r. Skarżący uzyskał pomoc z OPS w W. na kwotę 850 zł (miesięcznie 70,83 zł) oraz umorzenie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. z tytułu II, III i IV raty w łącznej wysokości 230,00 zł.
Odnosząc się do argumentów podnoszonych przez Skarżącego w oświadczeniu z dnia [...] marca 2015 r. Kolegium uznało, że pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w skarżonej decyzji. Organ wskazał, że chybiony jest argument, że nie zapewniono skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, gdyż postanowienie wydane w trybie art. 200 § 1 o.p. z dnia 22 stycznia 2015 r. znajduje się w aktach sprawy. Ponadto, przed wydaniem niniejszej decyzji, Kolegium zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2015 r. umożliwiło zapoznanie się z tymi aktami.
W skardze na powyższą decyzję, złożonej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżący podniósł, że jest ona niesłuszna, nieuczciwa, nierzetelna, w uzasadnieniu kłamliwa, stronnicza, utrzymująca w mocy decyzję wójta, który wydał ją z naruszeniem prawa, nie udostępniając akt i możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Ponadto Skarżący zaznaczył, że Kolegium nie wzięło pod uwagę oświadczenia: z dnia [...] marca 2015 r. do odmownej decyzji nr [...] dotyczącego domowy umorzenia IV raty podatku za 2012 r., gdzie przedstawiono obiektywnie istotne dla sprawy rzeczy i dokładne wyliczenia dochodu i wydatków dokumentując je odpowiednimi załącznikami, (-) złożonego w dniu [...] marca 2015 r. do odmownej decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., gdzie przedstawiono w sposób obiektywny ciężką sytuację, wydatki na leki poparte załączeniem faktur, gdyż kłóci się to z wydanymi wyrokami WSA z dnia 16 kwietnia 2014 r.
Skarżący podniósł również, że decyzja dotycząca tej sprawy celowo została wydana później, niezgodnie z przepisami k.p.a., ponieważ w oświadczeniu z dnia [...] marca 2015 r. były wyliczenia dochodu, wydatków, obiektywnie ukazujących jego ciężką sytuację finansową.
Skarżący zaznaczył, że Kolegium do wydatków za 2013 r. nie wliczyło usługi koszenia zboża na kwotę 1.372 zł oraz zakupu środków ochrony roślin na kwotę 217 zł (udokumentowane fakturami i zawarte w oświadczeniu z dnia [...] marca 2015 r.). Zaznaczył, że w wydatkach za 2013 r. nie uwzględniono usługi belowania słomy i siana oraz kiszonki na kwotę 1255 zł, na które Skarżący nie posiada faktur, gdyż powyższe usługi zostały wykonane przez osoby fizyczne, które nie mogły wystawić faktur.
Poza tym strona skarżąca wskazała, że wydatki na KRUS za 2013 r. wyniosły 1491 zł, a z kosztami przekazu 1502,80 zł,. Zaznaczyła również, że brak jest w aktach sprawy faktur: za koszenie zboża kombajnem na łączną kwotę 1.372 zł, za zakup środków ochrony roślin na kwotę 217 zł oraz za zakup i wymianę okien na kwotę 950 zł.
Skarżący zaznaczył również, że stan jego zdrowia jest o wiele gorszy niż w wydanym dwa lata temu orzeczeniu o niepełnosprawności. Nie uwzględniono dołączonej "Karty informacyjnej" dotyczącej jego pobytu w sanatorium w dniach od 9 do 29 listopada 2014 r. oraz stwierdzonych chorób.
Zdaniem strony skarżącej nieprawdziwe jest twierdzenie, że dokonuje okresowych remontów domu, gdyż od trzech lat brakuje mu pieniędzy nawet na podstawowe potrzeby życiowe. Szczególnie dotkliwy jest brak centralnego ogrzewania, ubikacji i łazienki oraz brak bieżącej wody, co wpływa na pogorszenie stanu zdrowia.
Zarzucił także, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono strat poniesionych w 2013 r. i 2014 r. z powodu upadków zwierząt w gospodarstwie i wydatków na ich leczenie, które wyniosły razem 6.624,20 zł.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym o odmowie umorzenia należności mają swoje uzasadnienie w należycie zebranym i ocenionym materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach.
Podstawę prawną umorzenia zaległości podatkowych stanowi przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: o.p.). Przepis ten daje możliwość umorzenia ciążących na podatniku zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Wynikająca z tego przepisu norma prawna nie wyznacza w sposób kategoryczny prawnych konsekwencji dla określonego rodzaju stanów faktycznych, pozostawiając to uznaniu organu podatkowego. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Komentowany przepis wprowadza do systemu prawa podatkowego tzw. luz decyzyjny. Decyzje organów podatkowych mają w tych sprawach charakter uznaniowy.
Wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 pkt 3 o.p. daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, iż w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Natomiast wykazanie istnienia którejś z wymienionych przesłanek, choć pozwala organowi podatkowemu na zastosowanie tej ulgi, to jednak do tego nie zobowiązuje. W tym przypadku organ podatkowy powinien najpierw wyważyć interes jednostki i interes majątkowy Skarbu Państwa lub gminy. Zasadą konstytucyjną jest bowiem obowiązek każdego obywatela do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (art. 84 Konstytucji RP).
W doktrynie wskazuje się, że uznanie administracyjne sprowadza się do tego, że organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. Musi zatem wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Ustalenie istnienia tych przesłanek nie wiąże organu podatkowego w tym sensie, że nie musi on podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może bowiem - w ramach swojego uznania – zadecydować o odmowie umorzenia zaległości podatkowej, nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek odroczenia (lub analogicznie – umorzenia zaległości podatkowych), ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji ich istnienia" (R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011).
Należy też zaznaczyć, że Sąd weryfikuje poprawność decyzji administracyjnych na dzień ich wydania. Także nie mogą w sprawie mieć znaczenia dokumenty, a także nowe fakty (np. pogorszenie stanu zdrowia), które nie były podstawą do wydania tych decyzji i nie zostały uznane jako dowód w toku postępowania administracyjnego.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że wyrokiem z dnia z dnia 16 kwietnia 2014 r., o sygn. akt I SA/Bk 39/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...].09.2013 r. nr [...] w tożsamym zakresie. Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zwrot "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy.
Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej decyzji podatkowej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. II FSK 1276/12).
Sąd rozstrzygając po raz pierwszy sprawę i uchylając decyzje organów administracji zalecił organom orzekającym ponownie w sprawie uwzględnić stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku, a w szczególności należało wziąć pod uwagę osiągane przez Skarżącego dochody, ponoszone wydatki, zestawić je ze sobą i z kwotą zaległości podatkowych, uwzględnić stan majątkowy Skarżącego, a następnie ustalenia te ocenić w kontekście przesłanki "ważnego interesu podatnika".
W ocenie Sądu powyższe wskazania zostały rzetelnie wypełnione przez organy administracji. Skarżący jest osobą samotną, nie ma nikogo na utrzymaniu, a składki i inne opłaty są obowiązkowe do ponoszenia przez wszystkich rolników. Organ nie kwestionował, że Skarżący jest w trudnej sytuacji majątkowej (co potwierdziło zestawienie dochodów i wydatków Skarżącego) i zdrowotnej. Ale zasadnie wykazał, że ta sytuacja nie jest na tyle "beznadziejna", aby uniemożliwiała uiszczenia kwoty 74 zł spornego podatku. Tym bardziej, że Skarżący jest właścicielem 7,05 ha gospodarstwa rolnego, z którego osiągnięty dochód pozwalał na zapłatę ciążącego zobowiązania pieniężnego. Organ wziął również pod uwagę, że Skarżący w 2013 r. uzyskał pomoc z Ośrodka Pomocy Społecznej w W. na kwotę 850 zł, a także uzyskał umorzenie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. z tytułu II, III i IV raty łącznej w wysokości 230 zł, przy czym Skarżący ubiegał się o umorzenie niemal każdej raty i kilkakrotnie z ulgi skorzystał.
Organ wskazał ponadto, zestawiając interes indywidualny z publicznym, że udzielenie kolejnej ulgi Skarżącemu w postaci umorzenia zaległości podatkowej w małej gminie, o ograniczonych możliwościach finansowych, w której zamieszkują rodziny wielodzietne, znajdujące się w znacznie trudniejszej sytuacji finansowej niż Skarżący godziłoby w interes publiczny.
Sąd zgadza się z oceną organów, z której wynika, że trudno dać wiarę, że opłacenie podatku w tak niskiej kwocie mogłoby zagrażać egzystencji Skarżącego.
Reasumując, organy dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy w kontekście wcześniejszego wyroku Sądu i zasadnie odmówiły zastosowania uprawnienia wynikającego z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Także pomimo niekorzystnego dla Skarżącego rozstrzygnięcia w ocenie Sądu organy działały w oparciu i na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
Odnosząc się końcowo do zarzutów proceduralnych, tj. przeciągania sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w tym względzie, dające podstawę do uchylenia decyzji organu odwoławczego. Organ działał w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Do SKO odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wpłynęło w dniu 20 lutego 2015 r., zaś decyzja w sprawie została wydana 25 marca 2015 r., czyli w terminie miesiąca i kilku dni od rozpoczęcia rozpoznawania sprawy.
Skarżący miał również możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do całości zgromadzonego materiału dowodowego co potwierdza pismo z dnia 20 lutego 2015 r. Skarżący z tej możliwości nie skorzystał co udowodnia oświadczenie z dnia 2 marca 2015 r.
W związku z powyższym Sąd uznał, iż zarzuty skargi są niezasadne i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.