Uzasadnienie
R. D., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] w sprawie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego.
Decyzją z [...] października 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uwzględnił w całości skargę w ten sposób, że uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. M. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. i przekazał sprawę organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia.
Pismem z 24 października 2007 r. R. D., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o umorzenie wszczętego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym z uwagi na jego bezprzedmiotowość oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania w kwocie 457 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z wskazanego uprawnienia do samokontroli w sprawie niniejszej skorzystał Dyrektor Izby Skarbowej w B., wydając decyzję z [...] października 2007 r., uchylającą w całości zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wymienione we wcześniejszych punktach, stało się bezprzedmiotowe. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (tak np. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", J. P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006). Taki pogląd potwierdza również treść przepisu art. 201 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który wskazuje, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, dlatego też – na podstawie powołanego przepisu - należało zasądzić na jego rzecz od organu zwrot poniesionych kosztów.
Na koszty te złożyły się: wpis sądowy - 200 zł, wynagrodzenie doradcy podatkowego – 240 zł oraz wydatek z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika ustalono na podstawie art. 205 § 2 i 4 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 oraz art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.