Uzasadnienie
S. K. wywiodła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 maja 2018 r., zaś skarga wywiedziona do Sądu (nadana w urzędzie pocztowym za pośrednictwem organu odwoławczego) w dniu 16 lipca 2018 r.
Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że w jej ocenie dochowała terminu na wniesienie skargi, bowiem w dniu 22 lutego 2018 r. odwołała pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu K. M., o czym poinformowała kancelarię prawną. Niestety były pełnomocnik nie poinformował o powyższym organów skarbowych, co skutkowało błędnym wysłaniem odpisu decyzji na adres pełnomocnika w dniu 9 maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, odpowiadając na żądanie Skarżącej, doręczył jej odpis decyzji w dniu 21 czerwca 2018 r.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 (dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona w dniu 9 maja 2018 r. na adres pełnomocnika Skarżącej. Podkreślić należy, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. na dzień wydawania zaskarżonej decyzji nie posiadał wiedzy o odwołaniu przez Skarżącą pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu K. M., a zatem miał obowiązek doręczyć decyzję właśnie na adres pełnomocnika. Brak poinformowania organów skarbowych o odwołaniu pełnomocnictwa czy to przez Skarżącą, czy też przez jej pełnomocnika, nie może obciążać organów skarbowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Sądu Najwyższego ugruntowany jest bowiem pogląd, że za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Strona (w wąskim tego słowa znaczeniu) ponosi odpowiedzialność za działania i zaniechania procesowe, podejmowane w toku postępowania sądowego przez stronę w szerokim tego słowa znaczeniu - w szczególności przez pełnomocnika procesowego (orzeczenie SN z 27.9.1935 r., C.III 258/35, OSP 1936 p. 150, akceptowane przez J. Gudowskiego, Kodeks postępowania cywilnego.
Tekst, orzecznictwo, piśmiennictwo, W. Pr. 1998 t. 1 s. 318 uw. 6; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 września 1992 r., sygn. akt III CZP 112/92, OSNC 1993/5/75, akceptowanej przez J. Gudowskiego w: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, W. Pr. 2006 t. 1 s. 240 uw. 8). Niezależnie od tego czy błąd popełnił pełnomocnik skarżącego, czy pracownik jego kancelarii, winę za ten błąd ponosi profesjonalny pełnomocnik, a w konsekwencji jego mocodawca (postanowienie NSA z dnia: 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 958/12, Lex nr 1273900; 25 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1515/15, Lex 1990116; 28 września 2016 r., sygn. akt II OZ 975/16, Lex 2207432).
W świetle powyższych rozważań, stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi dobiegł końca z upływem 8 czerwca 2018 r. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym 16 lipca 2018 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Późniejsze, w dniu 21 czerwca 2018 r., doręczenie przez organ skarbowy Skarżącej kserokopii decyzji z dnia 9 maja 2018 r. nie otworzyło Skarżącej nowego terminu do złożenia skargi. Jedynie ma marginesie należy wskazać, że w świetle zaistniałych okoliczności Skarżąca może wystąpić do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W konsekwencji skarga jako spóźniona podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.