Uzasadnienie
Pełnomocnik M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialności w A., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] grudnia 2012 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 19 lutego 2013 r. pełnomocnik Spółki został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone na adres pełnomocnika 26 lutego 2013 r.
Pismem z 15 marca 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik Spółki złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazał, że nie mógł uzupełnić braku skargi w zakreślonym terminie, gdyż w dniu 23 lutego 2013 r. w czasie wykonywania czynności zasłabł.
W związku z tym udał się do lekarza, który rozpoznał u niego ostre, dwustronne zapalenie oskrzeli oraz stwierdził, że zasłabnięcie było wynikiem poważnego osłabienia organizmu wywołanego w/w chorobą. W związku z powyższym skierował pełnomocnika na zwolnienie lekarskie w okresie od 23 lutego 2013 r. do 8 marca 2013 r. Dlatego też pełnomocnik nie miał wiedzy, że na wskazany przez niego adres do korespondencji doręczono wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Informację o tym fakcie uzyskał po powrocie ze zwolnienia lekarskiego w dniu 11 marca 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 u.p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 u.p.p.s.a.). Brak winy po stronie podmiotu dokonującego określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przy czym to strona powinna uprawdopodobnić istnienie powyższej okoliczności. Uprawdopodobnienie jest zaś środkiem zastępczym dowodu o znaczeniu ścisłym, a więc środkiem, który nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie.
Skoro ustawa dopuszcza uprawdopodobnienie braku winy, stanowiąc wyjątek od zasady udowadniania, działa tym samym na korzyść strony. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 u.p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik Spółki wskazał, że nie mógł uzupełnić braku skargi w zakreślonym terminie, gdyż w dniu 23 lutego 2013 r. w czasie wykonywania czynności zasłabł. W związku z tym udał się do lekarza, który rozpoznał u niego ostre, dwustronne zapalenie oskrzeli oraz stwierdził, że zasłabnięcie było wynikiem poważnego osłabienia organizmu wywołanego w/w chorobą. W związku z powyższym skierował pełnomocnika na zwolnienie lekarskie w okresie od 23 lutego 2013 r. do 8 marca 2013 r. Na okoliczność tego przedstawił zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia. W dniu 15 marca 2013 r. pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu. Nie budzi zatem wątpliwości, iż wniosek ten złożony został w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, jak też to, że równocześnie uzupełniono brak formalny poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (pełnomocnictwo i odpis KRS).
W ocenie Sądu nie ulega także wątpliwości, że wskazana we wniosku okoliczność nagłego zasłabnięcia i konieczność odpoczynku świadczą, iż pełnomocnik nie mógł w terminie uzupełnić braku skargi. Tym samym uprawdopodobnił, że niedochowanie terminu do uzupełnienia tego braku było przez niego niezawinione.
Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.