Uzasadnienie
W piśmie z dnia 26.02.2007 r. pełnomocnik P. B. – J. B. - zwrócił się do Burmistrza S. z wnioskiem o zwrot opłaty skarbowej uiszczonej od odwołań od decyzji, które to odwołania zostały w całości uwzględnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] Burmistrz S. odmówił zwrotu opłaty skarbowej od odwołania wniesionego dnia 3 listopada 2003 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. od decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2003 r. w sprawie ustalenia nadpłaty w podatku od środków transportowych.
Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez pełnomocnika strony, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło orzeczenie Nr [...] oraz odmówiło zwrotu opłaty skarbowej od odwołania od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] października 2003 r. w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych Nr [...].
Na powyższą decyzję J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zaskarżając ją w części dotyczącej odmowy zwrotu opłaty skarbowej. Zarzucił skarżonemu rozstrzygnięciu obrazę art. 76, 76a§2 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie w sprawie. Zdaniem skarżącego, uiszczona opłata skarbowa była nadpłatą, która należało zaliczyć z urzędu na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych (tj. kolejnych odwołań). Skarżący zarzucił ponadto, że organ odwoławczy pominął w swoim orzeczeniu żądanie zwrotu opłaty skarbowej od kolejnego (innego) odwołania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 r. J. B. oświadczył, iż występuje w sprawie jako skarżący, gdyż opłatę skarbową, uiszczał z własnych pieniędzy. Zaznaczył jednak, że we wcześniejszych sprawach był jedynie pełnomocnikiem P. B. i na jego osobę były wydawane decyzje. Pełnomocnik organu, mając na uwadze oświadczenie skarżącego, zmodyfikował stanowisko organu, wnosząc o odrzucenie skargi jako pochodzącej od osoby nieuprawnionej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 50§1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny oraz w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.
Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
Tego typu cech nie posiada w przedmiotowej sprawie J. B. Z akt sprawy administracyjnej wynika, iż J. B. występował w niej jako pełnomocnik P. B., wskazując na powyższe w złożonym wniosku o zwrot opłaty skarbowej. Zatem stroną postępowania administracyjnego był P. B., zaś J. B. jedynie jego pełnomocnikiem. W świetle powyższego podmiotem uprawnionym do złożenia skargi do sądu administracyjnego był P. B. Tymczasem na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 r. J. B. oświadczył, iż skargę złożył we własnym imieniu a nie jako pełnomocnik P. B. W świetle powyższego należało przyjąć, że J. B. nie ma w przedmiotowej sprawie sądowo-administracyjnej interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Za taki interes nie może być uznany fakt, wynikający z oświadczenia złożonego na rozprawie, że opłaty skarbowe J. B., mimo występowania w sprawie w charakterze pełnomocnika P. B. uiszczał z własnych środków.
Powyższe nie zmienia faktu, iż stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych był P. B. i jedynie na jego rzecz mógłby nastąpić ewentualny zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od złożonego odwołania.
Jako, że posiadanie uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi a J. B. takiej legitymacji nie posiada, skarga na mocy art. 58§1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała odrzuceniu.