Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] grudnia 2013 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., pełnomocnik A. J. V. d. V. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że jej wykonanie narazi skarżącego na znaczne straty finansowe i może doprowadzić do tego, że pozostanie on bez środków do życia. Stwierdził ponadto, że zaskarżona decyzja niewłaściwie określiła wysokość zobowiązania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wykazanie wystąpienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej należy do wnioskującego o jej udzielenie. Przy czym, zasadności takiego wniosku nie można upatrywać w trafności przedstawionych w skardze zarzutów. Rozstrzygając wpadkową kwestię dotyczącą przyznania ochrony tymczasowej, Sąd administracyjny nie ma prawnych możliwości kontrolowania legalności decyzji administracyjnej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 ww. ustawy, uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego.
Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej może wpłynąć na ograniczenie posiadanych przez stronę środków do życia bądź nawet ich pozbawienie.
W przedmiotowej sprawie określono skarżącemu podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 14.770 zł. Zdaniem Sądu skarżący uprawdopodobnił, że kwota do zapłaty wynikająca z zaskarżonej decyzji uzasadnia udzielenie mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania jego wykonania do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.