Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. wydane w przedmiocie udzielenia przybicia na rzecz licytanta w egzekucji z nieruchomości gruntowej prowadzonej do majątku T. W. Skargę na to rozstrzygnięcie złożył zobowiązany T. W. i wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania postanowienia organu pierwszej instancji. Kwestionując wydane postanowienie wskazał, że może dojść do niepowetowanej szkody, gdyż nie będzie żadnych możliwości aby własność zlicytowanej nieruchomości została przeniesiona z powrotem na jego rzecz.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.
Zdaniem Sądu, skarżący nie uczynił tego w sposób uzasadniający objęcie ochroną tymczasową.
Niewątpliwie egzekucja z nieruchomości jest uciążliwa i niesie ze sobą możliwość ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 ww. ustawy procesowej. Zauważenia jednak wymaga, że to podmiot występujący o wstrzymanie wykonania aktu ma obowiązek wskazać istnienie konkretnych zagrożeń, jakie mogą wystąpić w razie wykonania określonego rozstrzygnięcia i które można zakwalifikować jako znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Jednocześnie mieć na uwadze trzeba, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji (w tym egzekucji z nieruchomości) ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, lecz wywieranie skutków finansowych (materialnych) dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania nie służy zaś zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09, postanowienie NSA z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2247/14).
Jakkolwiek wykonanie zaskarżonego w tej sprawie aktu może spowodować pozbawienie skarżącego prawa własności nieruchomości (stosownie do art. 112b § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, jeżeli postanowienie o przybiciu stało się ostateczne i nabywca uiścił cenę nabycia albo postanowienie o ustaleniu ceny nabycia stało się ostateczne i jednostka lub osoba, o których mowa w art. 110n, uregulowała całą cenę nabycia, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o przyznaniu własności), tym niemniej skarżący oprócz lakonicznego stwierdzenia, że może dojść do niepowetowanej szkody, gdyż nie będzie żadnych możliwości aby własność zlicytowanej nieruchomości została przeniesiona z powrotem na jego rzecz, nie wskazał okoliczności które świadczyć by miały o takim zagrożeniu, które zidentyfikować można jako znaczną szkodę lub owe trudne do odwrócenia skutki.
Wnioskodawca nie może oczekiwać od Sądu, aby ten, wyręczając go i niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Nie do przyjęcia jest przy tym pogląd, że do wstrzymania wykonania postanowienia o przybiciu na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę, wystarczające miałoby być samo złożenie wniosku.
Sąd zauważa, że z wniosku nie wynika jaka jest aktualna sytuacja majątkowa skarżącego, jakie - na przykład - znaczenie dla skarżącego i jego dochodu ma zlicytowana nieruchomość gruntowa, czy stanowi dla niego jedyne źródło utrzymania itp. W przypadku skarżącego nie zostało zatem wykazane, aby mogły wystąpić skutki, przed którymi ma chronić instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Dodatkowo zaś należy podnieść, że zgodnie z art. 168b § 1 ustawy egzekucyjnej, zobowiązany może dochodzić odszkodowania od organu egzekucyjnego lub wierzyciela na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego za szkody wyrządzone wskutek niezgodnego z przepisami prawa wszczęcia lub prowadzenia egzekucji administracyjnej lub postępowania zabezpieczającego.
W razie zatem uznania, że zobowiązany utracił nieruchomość na skutek niezgodnego z prawem wyegzekwowania długu, istnieje cywilnoprawna droga do uzyskania odszkodowania.
W związku z powyższym, Sąd za zasadne uznał odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ww. ustawy procesowej.