Uzasadnienie
A. Sp. z o.o. w S. (dalej powoływana także jako Spółka) wystąpiła ze skargą na pismo Zarządu Województwa P. z dnia [...] sierpnia 2018 r., w którym Instytucja Zarządzająca RPOWP na lata 2014-2020 ponownie poinformowała skarżącą Spółkę, że wniosek o dofinansowanie projektu pn. Rozwój kompleksowego i sieciowego produktu turystycznego firmy A. sp. z o.o. zwiększający zatrudnienie i ofertę wypoczynkową gminy Płaska" został pozostawiony bez rozpatrzenia i w konsekwencji nie dopuszczony do oceny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ sprawa, której dotyczy przedmiot zaskarżenia, nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zakres właściwości sądu administracyjnego określać muszą przepisy ustawy, ponieważ wymaga tego art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres kontroli sądowoadministracyjnej określa m.in. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) dalej powoływana jako p.p.s.a. Poza aktami pozytywnymi wydawanymi w sprawach indywidualnych (decyzjami administracyjnymi, postanowieniami, aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, sprzeciwami) we właściwości sądu administracyjnego pozostaje także kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.
Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Należy do nich m.in. ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460, dalej zwana ustawą wdrożeniową). Na jej podstawie przedmiotem skargi nie może być jednak każdy przejaw działalności właściwej instytucji uczestniczącej w przyznawaniu wsparcia z funduszy unijnych, lecz tylko ten, który został wyraźnie określony w ustawie, jeżeli nie jest on decyzją administracyjną albo innym aktem określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. W art. 61 ustawy wdrożeniowej przewidziano, że skarga przysługuje tylko w przypadku:
- - nieuwzględnienia protestu (art. 58 ust. 1 pkt 2),
- - negatywnej ponownej oceny projektu (art. 58 ust. 4 pkt 2),
- - pozostawienia protestu bez rozpatrzenia (art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 66 ust. 2 pkt 1).
Rozstrzygnięcia te nie są jednak podejmowane w formie decyzji administracyjnej lub postanowienia. Nie stanowią także aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu przyjmowanym na gruncie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 września 2017 r. sygn. II GSK 2679/17). Związane są one z wykonywaniem przez samorząd województwa zadań publicznych, ale nie w formie władczej.
W myśl art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu, przy uwzględnieniu oczywiście przepisów ustawy wdrożeniowej. Stąd ukonstytuowanie drogi sądowoadministracyjnej nastąpiło w odrębnym od p.p.s.a. akcie prawnym, jakim jest ustawa wdrożeniowa, ponieważ wobec jej braku kontrola sądowoadministracyjna takich postępowań byłaby niemożliwa do przeprowadzenia. Oceny tej nie zmienia dyspozycja art. 64 ustawy wdrożeniowej polecająca w zakresie w tej ustawie nieuregulowanym do postępowania przed sądami administracyjnymi stosować odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150, art. 152. Powołana treść normatywna wskazuje tylko, jakie przepisy znajdować mają zastosowanie przed sądem administracyjnym podczas rozpatrywania dopuszczalnej skargi, a to z powodu uregulowania w ustawie wdrożeniowej pewnych kwestii odmiennie niż w p.p.s.a. Przepis ten nie odnosi się jednak do etapu postępowania przedsądowego i w żądnym razie nie wskazuje, że rozstrzygnięcia podejmowane przez właściwą instytucję w toku konkursu są aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Na podstawie ustawy wdrożeniowej kontroli sądów administracyjnych nie podlegają zatem wszelkie rozstrzygnięcia czy pisma adresowane do wnioskodawcy ubiegającego się o dofinansowanie projektu, ale ściśle określone, wynikające z rozpatrzenia przez właściwą instytucję protestu złożonego przez wnioskodawcę.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należało, że droga sądowa w sprawie zainicjowanej skargą nie jest dopuszczalna. Przedmiot skargi nie podlega jednak kontroli sądu administracyjnego, nie mieści się w granicach kognicji wyznaczanej ustawami, w tym przez przepisy art. 53, 58 i 59 oraz art. 61 ustawy wdrożeniowej.
Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na marginesie jedynie należy dodać, że skarżąca Spółka nie wykonała wezwania Sądu – wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 21 września 2018 r. (k. 36 akt) - w zakresie usunięcia braków formalnych skargi, gdyż nie nadesłała w terminie m.in. oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentacji projektowej, pełnomocnictwa procesowego oraz umocowania do reprezentowania strony skarżącej.
O zwrocie nienależnego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.