Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstokuz 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 57/18

Uzasadnienie

1. I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
2. 1. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku E. J.A. (zwanej dalej: "Skarżącej") w celu wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B., Prezydenta Miasta B.oraz Wojewodę P.
3. 2. W związku z powyższym organ egzekucyjny, m. in. zawiadomieniem z [...] sierpnia 2017 r. Nr [...]zajął wierzytelność z rachunku bankowego w Banku M. S.A. Ww. zawiadomienie zostało doręczone Skarżącej w dniu [...] sierpnia 2017 r. w trybie art. 43 k.p.a., zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] sierpnia 2017 r. przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego.
4. 3. Pismem z dnia [...] października 2017 r. (doprecyzowanym w dniu [...] października 2017 r.) Skarżąca wniosła o zwolnienie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. rachunku w Banku M.
5. 4. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., nr [...]organ egzekucyjny odmówił zwolnienia z egzekucji ww. prawa majątkowego w postaci wierzytelności pieniężnej wpływającej na rachunek bankowy w Banku M. powyżej kwoty 1.500,00 zł miesięcznie.
6. 4. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wydał [...] grudnia 2017 r. postanowienie nr [...]utrzymujące w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 13 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."), zgodnie z którym organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub w części określone składniki majątkowe zobowiązanego.

Podkreślił, że podstawowym celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku. Rolą organu egzekucyjnego jest przede wszystkim działanie w interesie wierzycieli. Przewidziana w art. 13 u.p.e.a. instytucja zwolnienia może być stosowana, jednak bez szkody dla wierzycieli, która w tej sprawie mogłaby zaistnieć. Wskazał również, że pojęcie "ważnego interesu zobowiązaniowego" należy do kategorii pojęć nieostrych i w każdej sprawie musi być rozpatrywane indywidualnie.

Następnie organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie, obecnie przez organ I instancji prowadzona jest egzekucja z wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego w Banku M. Jest to jedyny składnik majątku Skarżącej, z którego na obecnym etapie postępowania egzekucyjnego może być prowadzona egzekucja. W związku z tym jego zwolnienie czyniłoby egzekucję całkowicie nieskuteczną.

W dalszej kolejności organ wskazał na art. 54 z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1876, zwanej dalej: "Prawo bankowe"), a następnie stwierdził, że 1.500,00 zł to kwota wolna od zajęcia z mocy prawa.

Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. podniósł, że z wyciągów bankowych przekazanych przez Skarżącą wynika, że kwota wynagrodzenia wpływająca na rachunek bankowy w Banku M. nie przekracza 1.500 zł i jest do jej dyspozycji. Wskazał również, że z urzędu wiadomym jest, iż w wyniku zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową do składnika majątku Skarżącej w postaci wynagrodzenia za pracę, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w B.nie przekazała żadnej kwoty Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w B. Organ odwoławczy podniósł, że w sentencji zaskarżonego postanowienia organ egzekucyjny nieprecyzyjnie wskazał, iż odmawia zwolnienia z egzekucji prawa majątkowego w postaci wierzytelności wpływającej na rachunek bankowy. Wniosek dotyczył, co również wynika z sentencji postanowienia, zwolnienia wierzytelności z rachunku bankowego.

Ponadto, zdaniem organu, zbędne było wskazanie, że odmawia się zwolnienia z egzekucji prawa majątkowego powyżej kwoty 1.500 zł miesięcznie, gdyż kwota wolna od zajęcia wynika wprost z przepisów prawa bankowego. Powyższe uchybienia, w ocenie organu odwoławczego, nie miały jednak wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem w uzasadnieniu organ egzekucyjny w sposób prawidłowy i wyczerpujący wyjaśnił podstawy jego podjęcia.

5. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 13 § 1 u.p.e.a., poprzez niezwolnienie spod zajęcia kwoty powyżej 1.500 zł, tj. powyżej kwoty wolnej spod zajęcia z mocy prawa, w sytuacji, gdy Skarżąca wykazała jej ważny interes, jak również wykazała, iż nie dojdzie do stwierdzenia bezskuteczności egzekucji wskutek zwolnienia z egzekucji kwoty powyżej kwoty wolnej od zajęcia, zatem wykazała przesłanki niezbędne do zastosowania instytucji prawnej zwolnienia z egzekucji określonego składnika majątkowego;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 § 1 u.p.e.a. w zw. z art 87 § 3 pkt 2 kodeksu pracy w zw. z art. 871 § 1 pkt 1 k.p., poprzez jego błędne niezastosowanie, a w konsekwencji bezprawne zajęcie wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę po raz kolejny, w wysokości stanowiącej kwotę wolną od zajęcia z mocy prawa, jak również stanowiącej kwotę powyżej połowy wynagrodzenia, przelaną na rachunek bankowy Skarżącej przez pracodawcę w sytuacji, gdy egzekucji z wynagrodzenia za pracę podlega połowa wynagrodzenia z tego tytułu, natomiast kwotę wolną od potrąceń stanowi kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 54 ustawy Prawo bankowe, poprzez jego błędne niezastosowanie, a w konsekwencji zajęcie kwoty wolnej od zajęcia z mocy prawa, tj. kwoty 1.500 zł, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej środków stanowiących minimum egzystencji.

Mając powyższe zarzuty na względzie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia organu I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów:

1. 1) zaświadczenia pracodawcy z dnia [...] stycznia 2018 r.
2. 2) wyciągu z rachunku bankowego, na okoliczność wysokości zajętego wynagrodzenia za pracę, wysokości kwoty zajętej na rachunku bankowym skarżącej, potrąceń z wynagrodzenia dokonywanych co miesiąc.
3. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia.
4. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
5. 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).
6. 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
7. 3. Złożona w sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność i przewlekłość organu w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku czy też woli strony. Zarówno stan faktyczny jak i stan prawny rozpoznawanej sprawy nie budził wątpliwości Sądu, zatem nie było podstaw do skierowania tej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu jawnym.
8. 4. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna.

Spór w sprawie dotyczy odmowy zwolnienia z egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego. Stosownie do art. 13 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego.

Podstawową przesłanką upoważniającą organ egzekucyjny do zwolnienia danego składnika majątkowego z egzekucji jest istnienie przemawiającego za tym "ważnego interesu zobowiązanego".

W orzecznictwie funkcjonuje przy tym pogląd, że zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2010 r., I SA/Bd 442/10, Lex nr 673058; WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2008 r., I SA/Łd 997/07, Lex nr 863819; WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., III SA/Kr 395/12, Lex nr 1274767; WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r., I SA/Gd 189/13, Lex nr 1368407). Wiąże się to z tym, że art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów tak zobowiązanego jak i wierzyciela, dlatego też uregulowana tam instytucja nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2010 r., I SA/Lu 583/10, Lex nr 749474).

Poza tym "ważnego interesu zobowiązanego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o potrzebie zwolnienia określonych składników majątkowych z egzekucji (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 789/08, Lex nr 863802).

Wskazać także należy, że uregulowana w art. 13 § 1 u.p.e.a. instytucja działa na zasadzie rozstrzygania spraw w oparciu o uznanie administracyjne. Mając na względzie specyficzny charakter rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym, podkreślenia wymaga, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego, takie postanowienia podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli sądu nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2001 r., I SA/Ka 498/00; wyrok NSA z dnia 13 października 2000 r., III SA 3416/99; wyrok NSA z dnia 14 maja 1997 r., I SA/Łd 344/96, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2013 r., I SA/Po 103/13, Lex nr 1323427).

Powyższe oznacza, że nawet stwierdzenie przez organ wszystkich przesłanek do zastosowania art. 13 § 1 u.p.e.a. nie obliguje go do tego, lecz stwarza tylko dla organu taką możliwość, i to poddaną kontroli sądowoadministracyjnej (jak wyżej wspomniano) w ograniczonym zakresie.

W realiach rozpoznawanej sprawy, jak słusznie stwierdziły organy, Skarżąca nie wykazała, aby jej "ważny interes" przemawiał za zwolnieniem z zabezpieczenia na rachunku bankowym. Nie wskazała bowiem innych składników swojego majątku z którego organ mógłby przeprowadzić egzekucję. Skarżąca we wniosku z dnia [...] października 2017 r. (uzupełnionym w dniu [...] października) podała, że wnosi o zwolnienie wierzytelności z rachunku bankowego w Banku M. S.A. z siedzibą w W. Argumentując swoje stanowisko podniosła, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, działając jako organ egzekucyjny dokonał zajęcia jej wynagrodzenia na P. B., zaś w sierpniu zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku M.S.A., na który wpływa pomniejszona przez Komornika Sądowego część wynagrodzenia. Z kolei w zażaleniu na postanowienie organu I instancji zaznaczyła, że nie posiada żadnych innych składników majątkowych.

Jak zaś wyżej podkreślono, aby określony składnik majątku został zwolniony spod egzekucji zobowiązany powinien przedstawić nie tylko argumenty przemawiające za jego zwolnieniem, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych składników majątkowych. Art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów tak zobowiązanego jak i wierzyciela, dlatego też nie może prowadzić do takich sytuacji, w których egzekucja okaże się bezskuteczna.

Z akt sprawy wynika natomiast, że brak jest podstaw do całkowitego zwolnienia z egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego w Banku Millenium S.A. Organy podniosły, że Skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości i ruchomości z których możliwa byłaby skuteczna egzekucja, egzekucję z wynagrodzenia za pracę w wyniku zbiegu egzekucji prowadzi Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w B., zaś zajęcia innych rachunków bankowych okazały się nieskuteczne. Ponadto wskazały, że w okresie od dnia [...] stycznia 2015 r. do [...] października 2017 r. na rachunek bankowy organu egzekucyjnego została przekazana jedynie kwota w wysokości 1.330,46 zł (w tym w wyniku dokonanego w dniu [...] sierpnia 2017 r. zajęcia w Banku M.S.A. kwota 1.298,68), zaległość na dzień [...] października 2017 r. wyniosła 13.386,25 zł.

5. W ocenie Sądu, podjęte przez organ egzekucyjny czynności zostały dokonane z zachowaniem zasady poszanowania minimum egzystencji i mieszczą się w wyznaczonych przepisami prawa granicach prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organy wyjaśniły, że celem postępowania egzekucyjnego nie jest pozbawienie zobowiązanego środków do życia oraz jego majątku, lecz doprowadzenie do przymusowego wykonania ciążącego na nim obowiązku. W związku z tym ustawodawca przewidział w toku prowadzenia egzekucji szereg ograniczeń mających na celu zapewnienie zobowiązanemu minimum egzystencji. W konsekwencji Sąd stwierdził, że bezzasadny jest zarzut dotyczący art. 13 § 1 u.p.e.a. oraz art. 9 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 87 § 3 pkt 2 kodeksu pracy w zw. z art. 871 § 1 pkt 1 kodeksu pracy.

6. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 54 ww. ustawy Prawo bankowe. Zgodnie z powołanym przepisem środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo - rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, do wysokości 75 % minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu pracę, przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. Mając powyższe na względzie organ prawidłowo stwierdził, że 1.500 zł to kwota wolna od zajęcia z mocy prawa. Organ odwoławczy słusznie też podniósł, że z wyciągów bankowych załączonych przez Skarżącą do zażalenia z dnia [...] października 2017 r. wynika, że kwota wynagrodzenia wpływająca na rachunek bankowy w Banku M. S.A. nie przekracza 1.500,00 zł i jest do dyspozycji zobowiązanej.

Ponadto należy zauważyć, że organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. zajął wierzytelność z rachunku bankowego w Banku M. S.A. Przekazanie zaś kwoty w wysokości zgodnej z obowiązującymi przepisami należy do dłużnika zajętej wierzytelności, w tym przypadku ww. banku. Warto zaznaczyć, że to dłużnik zajętej wierzytelności realizując zajęcie winien mieć na uwadze art. 54 ustawy Prawo bankowe, gdyż organ egzekucyjny nie ma wiedzy jakimi środkami na rachunku bankowym dysponuje zobowiązany.

Należy też zauważyć, że w sprawie zajęcia [...] sierpnia 2017 r. kwoty 1.298,68 zł Skarżąca złożyła skargę na czynności egzekucyjne. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...](K[...]) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi z uwagi na złożenie jej z uchybieniem terminu.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że organ egzekucyjny może stosować równocześnie kilka środków egzekucyjnych w przypadku należności pieniężnych. Organ egzekucyjny powinien zrezygnować ze stosowania tych środków, które są bardziej uciążliwe dla zobowiązanego, jedynie wtedy, gdy osiągnięcie celu egzekucji jest możliwe przy wykorzystaniu niektórych środków egzekucyjnych (por. wyrok NSA OZ w Gdańsku z dnia 9 lutego 2000 r., I SA/Gd 213/98, LEX nr 40392, patrz: Piotr Marek Przybysz – Komentarz do art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Postępowanie egzekucyjne w administracji – Komentarz, Opublikowano WK, 2015). W przedmiotowej sprawie, jak to już zostało wcześniej wykazane, Skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości i ruchomości z których możliwa byłaby skuteczna egzekucja. W związku z powyższym Komornik Sądowy dokonał zajęcia z wynagrodzenia ze stosunku pracy, a następnie Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego zajął wierzytelność z rachunku bankowego.

7. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organ podjął wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, Skarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o całokształt materiału dowodowego.

Wyrażone w postanowieniu stanowisko zostało właściwie i szczegółowo uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego z materiału dowodowego jak i powołaniem stanu prawnego. Co prawda rozstrzygnięcie organów jest niesatysfakcjonujące dla Skarżącej, ale nie powoduje to w żaden sposób uznania, że postępowanie organów przeprowadzone zostało w sposób wadliwy oraz z naruszeniem przepisów prawa.

Końcowo należy raz jeszcze podkreślić prowadzenie egzekucji z rachunku bankowego, jak zasadnie podniósł organ odwoławczy, niewątpliwie wpłynie na pogorszenie sytuacji materialnej, jednak egzekucja administracyjna jest szczególnym rodzajem postępowania, które z uwagi na swój przymusowy charakter wpływa negatywnie na sytuację materialną zobowiązanego i z reguły jest dla niego uciążliwe.

Poza tym Sąd, nie uwzględnił wniosków dowodowych Skarżącej, tj. zaświadczenie pracodawcy z dnia[...] stycznia 2018 r. oraz wyciąg z rachunku bankowego, gdyż nie są one nowym dowodem w sprawie.

Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: 1) jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Warunki te nie są spełnione, gdyż dokumenty te nie służą wyjaśnieniu istotnych dla sprawy wątpliwości, a jedynie, potwierdzają już informacje znane organowi z innych dokumentów. Zaświadczenie pracodawcy informuje o zajęciu wynagrodzenia ze stosunku pracy na P. B. przez Komornika Sądowego oraz, że potrącenia są dokonywane co miesiąc. Zaś wyciąg rachunku bankowego w Banku M. S.A. za sierpień 2017 r. potwierdza m.in. przelew z wynagrodzenia z P. B.w wys. 1.464,48 zł oraz zajęcie kwoty 1.298,68 zł przez Drugi Urząd Skarbowy w B.

1. 8. W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.