Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącej "A." Sp. z o.o. w W. w dniu 5 listopada 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2014 r., nr [...], wydaną w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej spółki jako płatnika za niepobranie i niewpłacenie w należnej wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące styczeń 2013 r. i określenia wysokości należności z tytułu niepobranych i niewpłaconych przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za ten okres.
Następnie pismem z dnia 10 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że pismem z dnia 10 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę.
W ocenie Sądu cofnięcie skargi było dopuszczalne – w sprawie nie zachodzą negatywne przesłanki, o których mowa w art. 60 p.p.s.a.
W tej sytuacji Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia.
Cofnięcie skargi skutkowało tym, że należało zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z urzędu zwrócić cały uiszczony przez skarżącą wpis sądowy, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.