Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącego – D. T., wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. wniósł o wstrzymanie jej wykonania.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zaskarżona decyzja w całości jest nieprawidłowa, gdyż narusza art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. a zatem sprzeczna z prawem. Zaznaczył również, że uzyskiwane przez Skarżącego miesięczne dochody nie pozwalają mu na uiszczenie wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty, bez jednoczesnego spowodowania trudności jak też istotnego uszczerbku w jego stanie majątkowym i zapewnienia minimum egzystencji. Z oświadczenia Skarżącego wynika, że uzyskuje miesięczny dochód z tytułu stosunku pracy w wysokości ok. 5000 zł, z którego pokrywane są koszty edukacji dwóch córek oraz inne wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, media i ubezpieczenie grupowe – ok. 3000 zł. Dodatkowo Skarżący opłaca leasing dwóch samochodów oraz umowę kredytu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14).
Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uzasadniając złożony wniosek wskazał, że jego sytuacja majątkowa uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem jej wykonanie może zagrozić egzystencji jego i jego rodziny. W ocenie Sądu, powyższe twierdzenia nie znajdują oparcia w dołączonych do skargi dokumentach, obrazujących sytuację majątkową Skarżącego.
Podkreślić przede wszystkim należy, że Skarżący jest osobą majętną, uzyskującą stałe i wysokie dochody, zarówno ze stosunku pracy jak i prowadzonej działalności gospodarczej (w 2015 r. blisko 200.000 zł k. 66-70 akt sądowych, w 2016 r. blisko 170.000 zł k. 71-78 akt sądowych). Dysponuje dwoma luksusowymi samochodami marki A. oraz M., które są finansowane w ramach leasingu oraz kredyt na rachunku bieżącym w wysokości 300.000 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że wykonanie zaskarżonej decyzji, nakładającej na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 24 000 zł, w żaden negatywny sposób nie wpłynie na jego sytuację majątkową, a tym bardziej nie zagrozi jego egzystencji.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.