Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22.09.2005 r. (uzupełnionym pismem z dnia 04.10.2005 r.) J. H. zwrócił się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z prośbą o rozłożenie na raty zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. w wysokości [...] zł w ramach pomocy de minimis.
W złożonym wniosku przedstawił okoliczności, w jakich doszło do powstania zaległości, a ponadto wskazał fakty, które w jego ocenie świadczyły o istnieniu przesłanek pozwalających na rozłożenie zaległych zobowiązań na raty.
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...]11.2005 r.
Nr [...] odmówił przyznania wnioskowanej ulgi.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...]02.2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdzając, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskowanej ulgi, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o rzetelnie przeprowadzoną analizę kondycji finansowej przedsiębiorstwa oraz sytuacji materialnej, w jakiej znajdował się wnioskodawca wraz z rodziną w chwili jej wydania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. H. nie sformułował zarzutów wobec skarżonej decyzji. Skarżący ponownie opisał okoliczności, które przyczyniły się do obecnych trudności finansowych i świadczą o istnieniu przesłanek do pozytywnego rozpatrzenia złożonego żądania.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 07.06.2006 r. sygn. akt I SA/Bk 150/06 uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu, decyzja ta w stopniu niedostatecznym rozważa indywidualny interes skarżącego w rozłożeniu zaległości w podatku od towarów i usług. Sąd stwierdził, że organy rozpoznając ponownie sprawę stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej powinny uzupełnić materiał dowodowy, tak by mogły dokonać pełnej analizy sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny, a następnie powinny rozważyć wystąpienie indywidualnego interesu skarżącego w przyznaniu żądanej ulgi.
Od powyższego wyroku pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w B. wniósł skargę kasacyjną.
Wyrokiem z dnia 05.10.2007 r. sygn. akt I FSK 1150/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy organy podatkowe ustaliły stan majątkowy podatnika wystarczający do zapłaty podatku, za błędny należy uznać zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej i wymaganie przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Ważny interes podatnika nie może być rozumiany w ten sposób, że posiadając majątek podatnik będzie uiszczał podatek tylko z bieżącej różnicy między przychodami a wydatkami.
W ocenie Sądu nie ma żadnego powodu by, ważąc między interesem publicznym a słusznym interesem podatnika, wymagać od organu podatkowego preferowania udzielania przez Skarb Państwa swoistego kredytu, jakim rozłożenie zaległości podatkowej na raty w sytuacji, gdy podatnik może taki uzyskać w oparciu, np. o posiadany majątek.
Na rozprawie w dniu 13.03.2008 r. J. H. oświadczył, że uregulował wszystkie należności, także te objęte skargą i na dzień dzisiejszy nie posiada żadnych zaległości podatkowych. Skarżący w związku z tym cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl postanowień art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w następujących przypadkach:
- – jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- – w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania;
- – gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie oświadczeniem złożonym na rozprawie w dniu 13.03.2008 r. skarżący cofnął skargę wskazując, że uregulował należności objęte skargą i na dzień dzisiejszy nie posiada żadnych zaległości podatkowych. Zgodnie z treścią przepisu art. 60 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cofnięcie skargi jest wiążące, chyba że Sąd oceni, iż jest ono niedopuszczalne, albowiem zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu wymienione negatywne przesłanki w niniejszej sprawie nie zachodzą i cofnięcie skargi należy uznać za skuteczne.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie w sprawie.