Uzasadnienie
Skarżąca B. L. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na pisemną, indywidualną interpretację prawa podatkowego B. W. z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie opłaty od wzrostu wartości nieruchomości. Skarżąca, zgodnie z zawartym w interpretacji pouczeniem, wywiodła skargę za pośrednictwem B. W., bez uprzedniego wezwania tegoż organu, do usunięcia naruszenia prawa (k. 14 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez Skarżącą służącego jej w postępowaniu przedsądowym quasi środka odwoławczego w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W wypadku pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) nie przewiduje środków zaskarżenia, a zatem w powyższych sprawach, skargę na indywidualną interpretację można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu - do usunięcia naruszenia prawa – art. 52 § 3 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie Skarżąca, bezpośrednio po otrzymaniu indywidualnej interpretacji B. W. z dnia [...] listopada 2009 r. wywiodła skargę do sądu administracyjnego, nie wzywając wcześniej organu do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym należało uznać, że jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony, a zatem zachodziły przesłanki do jej odrzucenia stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a.
Dodatkowo wskazać należy, na co zwróciła uwagę Skarżąca w piśmie z dnia 29 grudnia 2009 r. (k. 14 akt), iż organ nieprawidłowo pouczył Skarżącą o trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wydaną interpretację, albowiem nie wskazał konieczności wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe, nieprawidłowe pouczenie Skarżącej o trybie zaskarżenia interpretacji, nie może skutkować uznaniem, iż zostały spełnione formalne warunki dopuszczalności skargi, jednakże może stanowić podstawę do wystąpienia Skarżącej z wnioskiem do organu o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa a następnie ponownego wywiedzenia w terminie skargi do sądu administracyjnego.
W tej sytuacji Sąd, stosując przepisy z art. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.