Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 października 2014 r., Skarżący A. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z pozwem o odszkodowanie i zadośćuczynienie. Zażądał od Urzędu Skarbowego w Ł. odszkodowania i zadośćuczynienia w kwocie 100.000 zł za doprowadzenie jego działalności gospodarczej do upadku, poprzez stronnicze i fałszywe oskarżenia.
Zarządzeniem z dnia 13 października 2014 r. Skarżący został wezwany do wskazania w terminie 7 dni decyzji, postanowienia lub innego aktu z zakresu działania administracji publicznej, będącego przedmiotem pisma z dnia 7 października 2014 r. Jednocześnie Skarżący został pouczony o treści art. 3 § 1 – 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Skarżący w dniu 25 października 2014 r. przesłał drogą elektroniczną skany różnego rodzaju dokumentów, w szczególności: protokół z kontroli podatkowej (k. 15-42), postanowienie o wyznaczeniu terminu do przedłożenia dowodów będących w dyspozycji Skarżącego (k. 47-46), postanowienie o przedłużeniu terminu prowadzonego postępowania (k. 54-55), różnego rodzaju wezwania (k. 48-51, 59) oraz korespondencję kierowaną przez Skarżącego do organu (k. 43, 47, 52, 53, 60-62).
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stąd też badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd, czy też zakwestionowane w niej akty lub czynności takiej sądowej kontroli z woli ustawodawcy nie podlegają. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, bowiem środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym i może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1- 7 p.p.s.a., tj. od decyzji, postanowień, aktów prawa miejscowego, aktów nadzoru, innych aktów lub czynności organów administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Dodatkowo skargę można również wnieść na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ust. 1-4a art. 3 p.p.s.a. Powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, a co za tym idzie sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach. Oznacza to, że sąd administracyjny, powołany do kontroli działalności administracji publicznej, nie jest właściwy w sprawach dotyczących zasądzania czy też ustalania odszkodowań za niezgodne z prawem działania organów administracji publicznej.
Skarżący w niniejszej sprawie złożył pismo, adresowane bezpośrednio do sądu, w którym domagał się odszkodowania i zadośćuczynienia od Urzędu Skarbowego w Ł. za doprowadzenie do upadku jego działalności gospodarczej. Mimo wezwania, Skarżący nie przedstawił żadnego aktu lub czynności organu administracji publicznej, enumeratywnie wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., który mógłby być ewentualnie przedmiotem skargi. W szczególności za taki akt nie można uznać, przesłanych w formie elektronicznej, skanów dokumentów stanowiących w istocie korespondencję Skarżącego z organem podatkowym, w trakcie toczącego się postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Brak wskazania aktu, który mógłby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, a w konsekwencji podjęcia przez sąd kontroli administracji publicznej.
Zaznaczyć również należy, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Dodatkowo, przesłanką dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Tymczasem Skarżący skargę wywiódł bezpośrednio do sądu, nie wskazał żadnego akt, który mógłby być przedmiotem skargi jak również nie przedstawił żadnych okoliczności, wskazujących że wyczerpał środki zaskarżenia, przysługujące mu przed organami podatkowymi. Powyższe okoliczności, we wzajemnym powiązaniu, uniemożliwiały nadanie skardze właściwego biegu.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę odrzucił.