Uzasadnienie
Na podstawie wystawionych [...] października 2005 r. tytułów wykonawczych o numerach:[...], [...], Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. prowadził wobec Pana P. D. (dalej zwanego również jako "Skarżący") postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego wyegzekwowania odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres: od stycznia do listopada 1999 oraz od stycznia do grudnia 2000 roku.
Wnioskiem z [...] lutego 2006 r. Skarżący zwrócił się do organu egzekucyjnego o umorzenie tego postępowania w trybie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej powoływanej w skrócie "u.p.e.a.") z uwagi na fakt, iż należności te wygasły wskutek przedawnienia.
Postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. zawiesił postępowanie wywołane wnioskiem strony o umorzenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w kwestii podniesionych przez Stronę zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
W piśmie z [...] sierpnia 2010 r. pełnomocnik Skarżącego zwrócił się do organu o podjęcie postępowania wszczętego wnioskiem z [...] lutego 2006 r. Postanowieniem z [...] października 2010 r., nr [...], Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. umorzył postępowanie wywołane wnioskiem z [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie to zostało już podjęte postanowieniem z [...] listopada 2009 r., o czym pełnomocnik strony został powiadomiony.
Postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2010 r. zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] listopada 2011 r., nr [...]. W jego uzasadnieniu organ stwierdził, że organ pierwszej instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie, ale powinno się ono opierać się na innych przesłankach. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokami z 6 lipca 2010 r. o sygn. akt SA/Bk 163/10 oraz I SA/Bk 163/10, uchylił wydane w toku postępowania egzekucyjnego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. oraz postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w przedmiocie określenia kosztów egzekucyjnych oraz w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powyższe spowodowało, że wniosek zobowiązanego z [...] lutego 2006 r. wszczynający postępowania w ww. sprawach nie jest rozpatrzony.
W konsekwencji bezprzedmiotowy stał się wniosek pełnomocnika z [...] sierpnia 2010 r. dotyczący podjęcia postępowania wywołanego wnioskiem z [...] lutego 2006 r.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem strona skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie:
- 1) art. 123 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej powoływany w skrócie "k.p.a."), z uwagi na fakt, że pomimo podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego organ egzekucyjny nie wydał oraz nie doręczył stronie stosownego postanowienia;
- 2) art. 97 § 2 u.p.p.a., polegające na bezpodstawnym podjęciu zawieszonego postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. w sytuacji, gdy nie zostało wyjaśnione, czy zostało zakończone postępowanie przed Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. dotyczące restrukturyzacji zaległości podatkowych za lata podatkowe 1999 – 2000;
- 3) art. 8 k.p.a., gdyż Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie rozstrzygając merytorycznie wniosku strony z [...] sierpnia 2010 r., poprzez wydanie stosownego postanowienia, skarżone postanowienie wydał z naruszeniem prawa, a postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadził w sposób taki, który nie przyczynił się do pogłębienia zaufania skarżącego do organów administracji publicznej Rzeczypospolitej Polskiej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
W pierwszym rzędzie należy wskazać, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawy jest zasadność umorzenia postępowania wywołanego wnioskiem strony z [...] sierpnia 2010 r. Wniosek ten dotyczył podjęcia postępowania wywołanego z kolei wnioskiem strony z [...] lutego 2006 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem jedna z tzw. kwestii wpadkowych, wynikłych w ramach prowadzonego wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego. Inne, zostały przez Skarżącego objęte odrębnymi skargami (sygn. I SA/Bk 7/11 i I SA/Bk 8/11).
Nie budzi wątpliwości Sądu, że organy słusznie uznały, że wniosek strony z [...] sierpnia 2010 r. o podjęcie postępowania wywołanego wnioskiem z [...] lutego 2006 r. jest bezprzedmiotowy Otóż w momencie składania wniosku z [...] sierpnia 2010 r. postępowanie wywołane wnioskiem z [...] lutego 2006 r. nie było zawieszone. Choć organ pierwszej instancji powołał się w tym zakresie na postanowienie z [...] listopada 2009 r. o podjęciu tego postępowania (k. 62-63 w tomie IV akt sprawy), to słusznie Dyrektor Izby Skarbowej w B. zwrócił uwagę, że postępowanie wywołane wnioskiem z [...] lutego 2006 r. "odżyło" wskutek wydania prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z 6 lipca 2010 r. o sygn. akt I SA/Bk 162/10. Wyrokiem tym Sąd uchylił wydane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] marca 2010 r., nr [...]oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] grudnia 2009 r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W tej sytuacji procesowej kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego stała się przedmiotem ponownej oceny organu egzekucyjnego bez potrzeby wydawania postanowienia o podjęciu postępowania wywołanego wnioskiem strony z [...]lutego 2006 r.
Wobec powyższego całkowicie niezasadny i w gruncie rzeczy odbiegający od istoty tej sprawy jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 123 § 1 k.p.a. Zarzut ten wiąże się z inną kwestią powstałą w toku prowadzonego wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego, a mianowicie taką, czy postępowanie to było zawieszone przez organ egzekucyjny z uwagi na prowadzone wobec Skarżącego tzw. postępowanie restrukturyzacyjne. Kwestia ta była przedmiotem oceny Sądu w sprawie o sygn. I SA/Bk 7/11, wywołanej skargą na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Można tu jedynie powtórzyć, że w świetle art. 14 ust. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), zawieszenie postępowania egzekucyjnego w związku z prowadzonym postępowaniem restrukturyzacyjnym, następuje z mocy prawa bez potrzeby wydawania postanowienia w tym zakresie.
Pogląd ten wyrażany jest także w innych orzeczeniach sądów administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2004 r., sygn. III SA/Wa 726/03, opubl. Lex nr 133900) i podziela go również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Skoro zatem organ egzekucyjny nie wydawał postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w związku z prowadzonym postępowaniem restrukturyzacyjnym, to też nie miał obowiązku wydawania i doręczania stronie postanowienia o podjęciu tego postępowania.
Równie bezzasadny i niezwiązany z przedmiotem niniejszej sprawy jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 97 § 2 u.p.e.a. Przepis ten reguluje kwestie związane z zajęciem ruchomości w toku postępowania egzekucyjnego, co nie wystąpiło w tej sprawie. Z uzasadnienia skargi można jedynie wnioskować, że jej Autor miał na myśli art. 97 § 2 k.p.a., który stanowi, że gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Jednak w tej sprawie, jak już wspomniano, nie zachodziła potrzeba podejmowania postępowania wywołanego wnioskiem strony z [...] lutego 2006 r., bowiem postępowanie to nie było w tym czasie zawieszone.
Nieuzasadniony jest też zarzut dotyczący naruszenia art. 8 k.p.a. Niezadowolenie strony skarżącej z treści wydanego wobec niej rozstrzygnięcia nie jest wystarczające do uznania, że w tej sprawie organy naruszyły zasadę prowadzenia postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.
Biorąc pod uwagę wszystkie te okoliczności Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.