Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2013 r. nr [...], w sprawie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wynikającej z deklaracji VAT-7 za lipiec 2013 r. złożonej przez A. P. (dalej także, jako skarżący).
Po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa skarżący reprezentowany przez pełnomocnika na ww. postanowienie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art.212 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz art.87 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm.), poprzez bezpodstawne wydłużenie terminu zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej.
Pismem z 12 grudnia 2013 r. (data wpływu do Sądu 24 grudnia 2013 r.), pełnomocnik skarżącego cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie, jako: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofniecie skargi wiąże sąd, z wyjątkiem sytuacji, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu cofnięcie skargi było dopuszczalne – w sprawie nie zachodzą, bowiem przesłanki, o których mowa w art. 60 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.