Uzasadnienie
W piśmie z dnia 10 września 2013 r. M. W. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 11 września 2013 r. wezwano M. W. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu (wraz z pismem przesłano formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu jego wypełnienia), w terminie 7 dni od dnia otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący, w zakreślonym terminie, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Zarządzeniem z dnia 18 października 2013 r., referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, z uwagi na nie złożenie wniosku na wymaganym formularzu. Powyższe zarządzenie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 4 listopada 2013 r.
W terminie zakreślonym na złożenie sprzeciwu od powyższego zarządzenia, Skarżący złożył sprzeciw od "postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 października 2013 r.", w którym ponownie wskazał na tragiczną sytuację finansową, która nie pozwala na uiszczenie kosztów sądowych. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez jego uchylenie oraz ponowne wnikliwe i fachowe rozpatrzenie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Jednocześnie w dniu 18 października 2013 r. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, który został merytorycznie rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że Sąd uznał pismo Skarżącego z dnia 8 listopada 2013 r. jako sprzeciw na zarządzenie a nie jak wskazuje Skarżący postanowienie referendarza sądowego z dnia 18 października 2013 r. Dlatego też, wobec skutecznego wniesienia przez Skarżącego sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego, złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez Sąd stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako u.p.p.s.a.).
Zaznaczyć należy, że przedmiotowe postępowanie wpadkowe toczy się w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 10 września 2013 r. o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 74 akt). Wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu, mimo prawidłowego wezwania do usunięcia jego braku formalnego.
Jednocześnie Skarżący w dniu 18 października 2013 r. złożył na urzędowym formularzu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego (k. 85 akt). Wniosek powyższy został merytorycznie rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2013 r., w którym odmówiono Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postępowanie to nie jest prawomocnie zakończone, a Skarżącemu przysługują środki zaskarżenia, zgodnie z pouczeniem dołączonym do opisu postanowienia z dnia 8 listopada 2013 r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd przyjął, że postępowanie wywołane wnioskiem z dnia 10 września 2013 r. o zwolnienie od kosztów sądowych stało się bezprzedmiotowe. Skoro Skarżący złożył kolejny, poprawny pod względem formalnym wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, rozpatrywanie wcześniejszego stało się bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji, stosowanie do art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 u.p.p.s.a., Sąd był zobowiązany do wydania postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wywołanego wnioskiem z dnia 10 września 2013 r.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.