Uzasadnienie
G. spółka z o. o. z siedzibą w N. (dalej także jako "Spółka"), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] września 2010 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną, przez ten sam organ, w pierwszej instancji w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Swoje rozstrzygnięcie organ oparł na treści art.138 ust.1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), zgodnie z którym zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wydane na podstawie ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych nie mogą być przedłużane.
Wnioskiem z 27 stycznia 2011 r. Spółka wystąpiła o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, postawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. III SA/Gd 352/10, pytania prejudycjalnego: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych?"
W uzasadnieniu pytania prejudycjalnego Sąd wskazał, że skoro przepis art. 138 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, zabraniający przedłużania zezwoleń zmierza do częściowego zakazu wykonywania usługi przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych - w miejscach innych niż kasyna, to może być to uznane za ograniczenie swobody przepływu towarów w rozumieniu art. 34 TFUE, równoważne z zakazem przywozu. W tej sytuacji Sąd uznał, że rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy art. 1 ust. 11 dyrektywy 98/34 w takim zakresie, w jakim stanowi o zakazie przywozu powinien być rozumiany w ten sposób, że dotyczy także tego rodzaju ograniczeń, jak zastosowane w ustawie wobec omawianych automatów.
Odpowiedź na powyższe pytanie pozwali stwierdzić, czy ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych podlegała notyfikacji Komisji w trybie art.8 ust.1 Dyrektywy 98/34/WE, a w konsekwencji czy jej przepisy w tym art.138 ust.1 o grach hazardowych, mogły stanowić podstawę rozstrzygania w sprawie. Tym samym treść odpowiedzi na pytanie prejudycjalne postawione w sprawie przez WSA w Gdańsku (sygn. III SA/Gd 352/10) będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze na mocy art.125 §1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.