Uzasadnienie
M. [...] Spółka z o.o. w K. (dalej także jako "Spółka"), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] października 2010 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną, przez ten sam organ, w pierwszej instancji w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podlaskiego. Swoje rozstrzygnięcie organ oparł na treści art. 138 ust.1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), zgodnie z którym zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wydane na podstawie ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych nie mogą być przedłużane.
Wnioskiem z 7 kwietnia 2011 r. Spółka wystąpiła o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, postawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. III SA/Gd 352/10, pytania prejudycjalnego: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych?"
W uzasadnieniu pytania prejudycjalnego Sąd wskazał, że skoro przepis art. 138 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, zabraniający przedłużania zezwoleń zmierza do częściowego zakazu wykonywania usługi przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych - w miejscach innych niż kasyna, to może być to uznane za ograniczenie swobody przepływu towarów w rozumieniu art. 34 TFUE, równoważne z zakazem przywozu. W tej sytuacji Sąd uznał, że rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy art. 1 ust. 11 dyrektywy 98/34 w takim zakresie, w jakim stanowi o zakazie przywozu powinien być rozumiany w ten sposób, że dotyczy także tego rodzaju ograniczeń, jak zastosowane w ustawie wobec omawianych automatów.
Dodatkowo skarżąca Spółka wskazała, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie sygn. akt II SA/Po 549/10, zwrócił się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami Konstytucji RP, w zakresie tożsamym z normami prawnymi stanowiącymi również podstawę postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie.
Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. pełnomocnik organu przychylił się do wniosku pełnomocnika skarżącej spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje
Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.
Dodatkowo należy wskazać, że odpowiedź na postawione powyższe pytania pozwoli stwierdzić, czy ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych podlegała notyfikacji Komisji w trybie art. 8 ust.1 Dyrektywy 98/34/WE, a w konsekwencji czy jej przepisy, w tym art. 138 ust.1, mogły stanowić podstawę rozstrzygania w sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, wobec zgodnego wniosku stron o zawieszenie postępowania, na podstawie art. 126 powołanej wyżej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.