Uzasadnienie
W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2017 r., wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, pełnomocnik skarżącego wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania, z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Wskazując na niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji podkreślił, że osiągane przez skarżącego miesięczne dochody nie dają możliwości uiszczenia wymaganej decyzją kwoty, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Wymierzona kara pieniężna – 12.000 zł, jest biorąc pod uwagę roczną wysokość osiąganych przez stronę dochodów kwotą bardzo dużą. Zapłata wymierzonej kary pieniężnej pozostaje poza możliwościami finansowymi skarżącego.
Pełnomocnik wskazał, że działalność skarżącego przynosi obecnie straty. W 2017 r. straty wynoszą 27.022,89 zł. Natychmiastowa egzekucja kary pieniężnej zamrozi środki finansowe przedsiębiorstwa, a tym samym uniemożliwi kontynuowanie działalności. Poza wydatkami związanymi z prowadzeniem restauracji skarżący posiada również zobowiązania względem instytucji finansowych oraz zobowiązania alimentacyjne – łącznie ok. 2.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.
Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie uczyniła tego w sposób uzasadniający objęcie ochroną tymczasową.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji, Sąd nie ma kompetencji dokonywania merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14).
Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Przedłożona kserokopia dokumentacji księgowej wskazuje, że w pierwszych trzech miesiącach 2017 r. skarżący wykazał stratę z prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślić jednak należy, że strata w zakresie prowadzonej działalności jest wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, co skutkuje brakiem dochodu do opodatkowania. Nie musi natomiast oznaczać braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza zatem samo w sobie utraty płynności finansowej - tym bardziej, że skarżący nadal prowadzi swoją działalność. Przychód skarżącego w analizowanym okresie przekroczył 100.000 zł, a kwota wymierzonej kary pieniężnej – 12.000 zł nie wskazuje, że w razie jej egzekucji działalność skarżącego miałaby zostać zagrożona, odbierając źródło utrzymania własnego i rodziny. Posiadanie przez skarżącego innych zobowiązań, w tym zwłaszcza kredytu, nie może prowadzić do wniosku, że może one być zaspokojone kosztem należności wobec Skarbu Państwa.
Potrzeba wydatkowania posiadanych środków na zaspokojenie zobowiązań kredytowych nie może być priorytetowo traktowana przed obowiązkiem uiszczenia należnego podatku i innych należności wobec Skarbu Państwa, które to należności powinny być zaspokojone w pierwszej kolejności.
Zaznaczyć przy tym należy, że sam pełnomocnik w uzasadnieniu wniosku wskazuje, że egzekwowanie zaskarżonej decyzji nie jest tożsame z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik zwraca zaś uwagę na dysproporcję między wysokością dochodów skarżącego a kwotą nałożonej kary pieniężnej. W ocenie Sądu, sama powyższa dysproporcja nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Idąc tokiem rozumowania pełnomocnika skarżącego, osoby które uzyskują roczne dochody niższe, niż nakładane na nich zobowiązania publicznoprawne, zwolnione powinny być z obowiązku ich zapłaty bądź zapłata ta powinna zostać rozłożona w czasie. Jednakże temu celowi nie służy instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lecz instytucja przyznania ulgi w spłacie należności publicznoprawnej, polegająca na umorzeniu należności w całości lub części, rozłożeniu jej na raty bądź odroczeniu terminu płatności.
Nic nie stoi na przeszkodzie, aby skarżący wystąpił do właściwego organu z wnioskiem o zastosowanie jednej z ww. ulg, polegającej chociażby na rozłożeniu kary pieniężnej na raty dostosowane do wysokości dochodów uzyskiwanych przez skarżącego.
Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego tj. uiszczenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącemu kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.