Postanowienie WSA w Białymstoku z 13 lutego 2019 r., I SA/Bk 7/19

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku

Rozpoznanie

w Wydziale I w dniu 13 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] października 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oraz odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na ten podatek z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.,

Skład

sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] października 2018 r., wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oraz odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na ten podatek, pełnomocnik G. K. wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania, wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody jak i zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że Skarżący nie dysponuje kwotą, którą mógłby przeznaczyć na spłatę zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji w wysokości 402.782,00 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już pogląd, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14).

W przedmiotowej sprawie podane przez Skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

W niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał w żaden sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Poza ogólnymi stwierdzeniami Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów, które wskazywałyby na jego sytuację finansową i pozwalałyby Sądowi na ocenę tej sytuacji.

Dodatkowo Sąd zauważa, że jeśli istotnie, jak wskazuje we wniosku o przyznanie prawa pomocy pełnomocnik, Skarżący nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, to wykonanie zaskarżonej decyzji, będzie w ogóle niemożliwe, a zatem nie może wyrządzić Skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.