Uzasadnienie
Decyzją z [...] września 2010 r., nr[...], Burmistrz Miasta W. M. ustalił Panu T. K. (zwanemu dalej jako "Skarżący") zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r. w łącznej wysokości 25.204 zł, płatne w 4 ratach: do 15 marca 2010 r., do 15 maja 2010 r., do 15 września 2010 r. oraz do 15 listopada 2010 r. Jako podstawę opodatkowania organ przyjął grunty zajęte pod działalność gospodarczą o pow. 4.173 m2, grunty pozostałe o pow. 15.717 m2, budynki zajęte pod działalność gospodarczą o pow. 1013,14 m2 oraz budynki mieszkalne o pow. 411m2. Podstawę opodatkowania organ ustalił w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów oraz wyniki przeprowadzonych oględzin gruntów i budynków należących do podatnika.
W wyniku wniesionego przez Skarżącego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] listopada 2010 r. nr [...]uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej płatności trzech rat podatku, ustalając termin tej płatności na 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jako przyczynę uchylenia decyzji w tym zakresie i wskazania nowego terminu płatności trzech rat podatku, SKO w Ł. wskazało, że w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji terminy płatności trzech pierwszych rat tego podatku już minęły. Skarżący nie mógł więc ich uiścić w wyznaczonych przez organ pierwszej instancji terminach.
W pozostałym zakresie SKO w Ł. podzieliło ustalenia Burmistrza Miasta W. M. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami Skarżącego, co do bezpodstawnego opodatkowania działki o nr ew. [...], która według Skarżącego jest przeznaczona na drogi, oraz działki o nr ew. nr [...]której postawiony jest płot oddzielający pas ziemi o szerokości 8 m i długości 100 m, który miał być przejęty pod drogę. Kolegium stwierdziło, że przy ustaleniu powierzchni gruntów dla potrzeb podatku od nieruchomości zostały wzięte pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, która jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym także w postępowaniach podatkowych. Z ewidencji tej wynika, że właścicielem opodatkowanych gruntów jest Skarżący. Organ odwoławczy wskazał, że były podejmowane kroki zmierzające do zamiany należącej do Skarżącego działki nr [...]j w W. M. przy ul. [...]na działkę położoną przy ul. [...]jednak zamiana tych gruntów jest już nieaktualna, bowiem nie doszło do zawarcia aktu notarialnego w tej sprawie.
Powodem tego był fakt, iż Pan T. K. w 1997 r. nie przedstawił dokumentów zwalniających z obciążenia hipotecznego nieruchomości położonej przy ul.[...]. W związku z powyższym Burmistrza Miasta W.M. zarządzeniem nr [...]z dnia [...] lipca 2005 r. postanowił odstąpić od realizacji uchwały nr [...]Zarządu Miasta W. M. z dnia [...] maja 1997 r. w sprawie zamiany działek. Dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż decyzja organu I instancji po naniesieniu korekty (dotyczących terminu płatności trzech rat podatku) jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem, T. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę, wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podniósł, że Burmistrz Miasta W. M. od lat nalicza mu podatek za grunt, które przed laty przejął od niego Urząd Miasta. Skarżący zarzucił Kolegium, że źle interpretuje jego sprawę odnośnie kwestii, że pas gruntu od ulicy [...]w W. M. o wymiarach 8m x 100m i "przeszło" 900m od strony C.figuruje na niego. Wskazał, że kiedyś chciał ogrodzić ww. pas gruntu, ale Starostwo nie wyrażało na to zgody. Wyjaśnił również, że przeniesienie masywnego ogrodzenia wiąże się z kosztami stanowiącymi równowartość ww. gruntu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie przed Sądem ustanowiony z urzędu pełnomocnik Skarżącego – adw. Z. K. podniosła, że Skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, jest schorowany i przebywa w szpitalach. Takiej działalności nie prowadził również w 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Trzeba na wstępie wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, w dalszej części powoływanej w skrócie "u.p.o.l."), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem tego podatku, co do zasady, jest właściciel nieruchomości lub posiadacz samoistny obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1-2 u.p.o.l.). Podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi powierzchnia gruntów, a dla budynków lub ich części – ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust.1 pkt 1-2 u.p.o.l.). Wysokość stawek podatkowych, ustalanych przez właściwą radę gminy, zależny od przeznaczenia gruntów i budynków. Najwyższe dotyczą gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a u.p.o.l.).
Ustawodawca wyjaśnił przy tym, że "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l.). Dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości organy podatkowe prowadzą ewidencją podatkową nieruchomości, która zawiera dane wynikające między innymi z ewidencji gruntów i budynków (art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l.). Na kluczowe znaczenie ewidencji gruntów i budynków przy wymiarze podatku od nieruchomości wskazuje także przepis art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287). Wynika z niego, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków i świadczeń.
Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy zauważyć, że ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z rejestru gruntów i budynków wynika, iż działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] o łącznej pow. 1,9890 ha stanowią własność Skarżącego (informacja datowana na [...] kwietnia 2010 r.). Istotnie, jak wyjaśniło SKO w Ł., Zarząd Miasta W. M. w 1997 r. podjął uchwałę nr [...]w sprawie zamiany części gruntów należących do Skarżącego na grunty należące do Miasta, jednak zarządzeniem z [...] lipca 2005 r. nr [...]Burmistrz Miasta W. M. odstąpił d realizacji tej uchwały (uchwała i zarządzenie w aktach sprawy).
Zatem twierdzenia Skarżącego, że część opodatkowanych w tej sprawie gruntów przejął przed laty Urząd Miasta, nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. To, że Skarżący przesunął ogrodzenie swojej posesji w związku z planowaną zamianą gruntów nie zmienia faktu, że pozostaje właścicielem działek wykazanych w ewidencji gruntów. Trzeba przy tym zaznaczyć, że choć działka o nr [...] oznaczona jest w tej ewidencji symbolem "dr" (droga), to jednak pozostaje we własności Skarżącego i nie ma charakteru drogi publicznej w rozumieniu przepisów o drogach publicznych. Wyklucza to wyłączenie tej działki z opodatkowania na zasadzie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.
Nie budzi też zastrzeżeń Sądu ustalony przez organy podatkowe charakter gruntów i budynków należących do Skarżącego, w szczególności to, że cześć z nich to grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak już wyżej wyjaśniono, grunty i budynki związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami. W tej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, że Skarżący jest zarejestrowanym przedsiębiorcą. Organ przeprowadził także kontrolę gruntów i budynków położonych na działkach nr [...] i nr [...]. W ramach tej kontroli dokonano pomiaru pomieszczeń zajętych na działalność handlową i usługową wraz z gruntami przeznaczonymi na działalność gospodarczą. Dokonano pomiarów budynku stacji diagnostycznej pojazdów, myjni, pomieszczeń warsztatów, magazynów i pomieszczeń socjalnych, korytarzy, toalet oraz pomieszczeń biurowych.
Oddzielnie ustalono powierzchnię budynku mieszkalnego. Ustalenia kontroli nie zostały skutecznie podważone przez Skarżącego. Na marginesie Sąd zauważa, że w toku kontroli stwierdzono, iż część należących do podatnika gruntów, zajętych pod dojazd do warsztatów i stacji diagnostycznej, utwardzona jest betonem i asfaltem. Jest to zatem budowla związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, która stanowi odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust.1 pkt 3 u.p.o.l.). Wydane w tej sprawie decyzje nie obejmują jednak tego przedmiotu opodatkowania - być może dlatego, że podatnik nie określił wartości tej budowli (zob. załącznik nr 1 do protokołu oględzin z 30 lipca 2010 r.). Powyższe nie może jednak stanowić podstawy do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji, bowiem powadziłoby to do pogorszenia sytuacji Skarżącego, czemu stoi na przeszkodzie art. 134 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Do ustalonego przedmiotu i podstawy opodatkowania organ pierwszej instancji zastosował obowiązujące na terenie Miasta Wysokie Mazowieckie stawki podatku od nieruchomości, przyjęte w uchwale nr XLVII/180/09 Rady Miasta Wysokie Mazowieckie z 13 listopada 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2009 r. Nr 223 poz. 25947). Błędne zobowiązanie Skarżącego do zapłaty trzech pierwszych rat podatku w terminach, które już upłynęły w dacie wydania decyzji, zostało skorygowane decyzją organu odwoławczego.
W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego na podstawie art. 151 cyt. wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi Skarżącego Sąd orzekł na podstawie § 6 pkt 5 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).