Uzasadnienie
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] określił wysokość zobowiązania podatkowego zlikwidowanej spółki cywilnej J. z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2015 r. w kwocie 2 971,00 zł i orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej P. G. (zwanego dalej: "skarżącym") jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej J. razem z drugim wspólnikiem za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za: - styczeń 2015 r. w kwocie 6.565,20 zł, - luty 2015 w kwocie 5.933,00 zł, - marzec 2015 r. w kwocie 1.106,00 zł - październik 2015 r. w kwocie 2.971,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości, które na dzień wydania decyzji przez organ I instancji wynosiły 5.907,00 zł.
Wnioskiem z [...] czerwca 2020 r. (data wpływu do organu [...] lipca 2020 r.) pełnomocnik wniósł, na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., zwanej dalej: "o.p.") o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2019 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (zwany dalej: "DIAS") decyzją z 1 września 2020 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2019 r. nr [...] w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego zlikwidowanej spółki cywilnej J. za październik 2015 r. w kwocie 2.971,00 zł oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako wspólnika zlikwidowanej Spółki cywilnej J. razem z drugim wspólnikiem za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za październik 2015 r. w kwocie 2.971,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę, które na dzień wydania decyzji przez organ I instancji wynosiły 922,00 zł. Jednocześnie DIAS odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej J. razem z drugim wspólnikiem za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za: - styczeń 2015 r. w kwocie 6.565,20 zł, - luty 2015 r. w kwocie 5.933,00 zł, - marzec 2015 r. w kwocie 1.106,00 zł, wraz z odsetkami za zwłokę, które na dzień wydania decyzji przez organ I instancji wynosiły 4.985,00 zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik podniósł, że na gruncie przepisów ordynacji podatkowej organ podatkowy nie posiada uprawnień do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa jedynie w części. Podkreślił, że w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności całości decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2019 r., gdyż nie przeprowadzono jednego postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości podatkowe zlikwidowanej spółki cywilnej z udziałem wszystkich podmiotów mogących ponieść taką odpowiedzialność, jako stron postępowania i nie skierowano jednej decyzji w tym przedmiocie do wszystkich stron tego typu podmiotów, a przedmiotowa decyzja wydana została po przeprowadzeniu postępowania, w którym również określono wysokość zobowiązania podatkowego wobec rozwiązanej spółki cywilnej.
Po rozpatrzeniu odwołania, DIAS decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że przepis art. 247 o.p. nie wskazuje wprost czy organ podatkowy jest uprawniony do stwierdzenia nieważności decyzji w części. Zdaniem DIAS można dopuścić możliwość stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w części w sytuacji, gdy decyzja ma charakter podzielny, składa się z pewnych wyodrębnionych, samodzielnych części. Warunkiem częściowego stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że pozostała jej część charakteryzuje się samodzielnością w obrocie prawnym.
Podniósł, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. decyzją z [...] października 2019 r. określił zobowiązanie podatkowe zlikwidowanej Spółki J. za jeden miesiąc (październik 2015 r.) oraz orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej J. wspólnie z drugim wspólnikiem za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za cztery miesiące (styczeń, luty, marzec i październik 2015 r.). Orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej za każdy, z wymienionych w decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług mogłoby stanowić przedmiot odrębnej decyzji. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, możliwe było stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2019 r. w części.
W dalszej kolejności DIAS wskazał, że co do zasady orzeczenie o odpowiedzialności byłych wspólników spółek osobowych powinno nastąpić po przeprowadzeniu jednego postępowania z udziałem wszystkich wspólników tej spółki, jako stron tego postępowania, w ramach jednej decyzji adresowanej do tych wspólników.
W ocenie organu, mając na uwadze, że dopuszczalne jest częściowe stwierdzenie nieważności decyzji, gdy każdy okres rozliczeniowy mógłby stanowić odrębną decyzję, to w przypadku orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników za zaległości zlikwidowanej Spółki, co do których nie ma potrzeby uprzedniego określania zobowiązania zlikwidowanej Spółce, przy wydaniu odrębnych decyzji nie będzie wątpliwości ani co do podmiotów ponoszących odpowiedzialność za zaległości Spółki, ani co do wysokości zaległości ciążących na byłych wspólnikach. DIAS podniósł, że z akt sprawy wynika, że w decyzjach dotyczących obydwu wspólników, na każdego z nich orzeczono w sentencji o ich solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe rozwiązanej spółki cywilnej razem w drugim wspólnikiem. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że na skarżącego przeniesiono odpowiedzialność za zaległości spółki cywilnej na zasadzie solidarności z drugim ze wspólników, a mianowicie T. B., wobec którego wydano niemalże identyczną w treści decyzję.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w stosunku do skarżącego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. wydał decyzję z [...] października 2019 r. nr [...], zaś w stosunku do T. B. wydał decyzję z [...] listopada 2019 r. nr [...]. Obie decyzje zawierają element orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej J. razem z drugim wspólnikiem za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług, m.in. za: - styczeń 2015 r. w kwocie 6.565,20 zł, - luty 2015 w kwocie 5.933,00 zł, - marzec 2015 r. w kwocie 1.106,00 zł, wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości. Zaległości powyższe wynikają z deklaracji VAT-7, na które zostały następnie wystawione tytuły wykonawcze i co do których nie było konieczności określenia wysokości zobowiązania podatkowego zlikwidowanej Spółce cywilnej J.. Zakres decyzji wydanych w stosunku do skarżącego jak i wspólnika co do ww. zaległości jest zatem ten sam.
W ocenie DIAS przeprowadzenie odrębnych postępowań w stosunku do byłych wspólników zlikwidowanej Spółki cywilnej w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości zadeklarowane przez Spółkę nie stanowi naruszenia prawa w stopniu rażącym. Przeprowadzenie odrębnych postępowań przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. mimo, że jest uchybieniem, to jednak nie stanowi wady kwalifikowanej, określonej w art. 247 § 1 pkt 3 o.p.
Na powyższą decyzję skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1. art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem zasad praworządności, legalizmu oraz zaufania do organów administracji publicznej, polegające na stwierdzeniu nieważności decyzji jedynie w części, podczas gdy organ podatkowy, w świetle przepisów Ordynacji podatkowej, nie ma możliwości stwierdzenia nieważności decyzji jedynie w części, a ponadto w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji w całości, z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa;
- 2. art. 2a w zw. z art. 121 § 1 w zw. z. art. 247 § 1 pkt 3 o.p., polegające na przyjęciu niekorzystnej dla podatnika interpretacji przepisu z art. 247 § 1 pkt 3 o.p., pomimo że - jak zaznaczył sam organ podatkowy - istnieją rozbieżności interpretacyjne ww. przepisu, co skutkowało wydaniem niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia, wbrew wynikającej z przywołanych wyżej przepisów prawa zasadzie rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść podatnika;
- 3. art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 133 § 1, art. 166 § 1 w zw. z art. 107 § 1, art. 108 § 1, art. 115 § 1, 2, 4 i 5 o.p., poprzez bezzasadną odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej J. razem z drugim wspólnikiem za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2015 r., podczas gdy stwierdzone przez organ rażące naruszenie prawa dotyczy całej ww. decyzji, gdyż nie przeprowadzono jednego postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości podatkowe zlikwidowanej spółki cywilnej J. z udziałem wszystkich mogących ponieść taką odpowiedzialność byłych wspólników, jako stron takiego postępowania, i nie skierował jednej decyzji w tym przedmiocie do wszystkich tego typu podmiotów;
- 4. art. 107 § 1, art. 108 § 1 oraz art. 115 § 1, 2, 4 i 5 o.p., poprzez ich błędną wykładnię i bezzasadne uznanie, że w przypadku, gdy zaległości spółki cywilnej wynikają ze złożonych przez spółkę deklaracji podatkowych, to wydanie decyzji w stosunku do wszystkich wspólników, po przeprowadzeniu odrębnych postępowań, choć jest uchybieniem, to jednak nie ma istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów nakłada na organ podatkowy obowiązek orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osób trzecich wobec wszystkich osób mogących ponieść taką odpowiedzialność, a w przypadku, o którym mowa w art. 115 § 1-5 o.p., przeprowadzenie jednego postępowania wobec wszystkich wspólników spółki i wydanie jednej decyzji skierowanej do wszystkich wspólników, jako stron takiego postępowania, a ponadto decyzja, o której stwierdzenie nieważności wniosła strona, wydana została po przeprowadzeniu postępowania, w którym również określono wysokości zobowiązania podatkowego wobec rozwiązanej spółki cywilnej.
Mając na uwadze powołane zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
- 2. zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić powody rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Otóż, w myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na sytuację pandemiczną w kraju Sąd nie uznał za stosowne uwzględnić zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie rozprawy.
W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Organ I instancji nie naruszył bowiem zasad praworządności, legalizmu oraz zaufania do organów administracji publicznej. W piśmiennictwie nie ma jednolitego stanowiska odnośnie do zagadnienia czy organ podatkowy, w świetle przepisów Ordynacji podatkowej, ma możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jedynie w części. Mimo, iż przepis art. 247 O.p. nie wskazuje wprost czy organ podatkowy jest uprawniony do stwierdzenia nieważności w części, to część autorów (tak zdaniem B. Gruszczyńskiego (komentarz do Ordynacji podatkowej pod redakcją S. Babiarza) uważa, że brak odpowiednika w Ordynacji podatkowej art. 104 § 2 K.p.a. nie przekreśla możliwości stwierdzenia nieważności części decyzji.
W ocenie tego autora "dopuszczalności stwierdzenia nieważności części decyzji nie powinno uzależniać się od możliwości wydania decyzji częściowej, lecz wyłącznie od tego, czy sama treść decyzji ma charakter podzielny". Nie można zatem uznać, że stanowisko zaprezentowane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w decyzji z [...] września 2020 r. Nr [...] dopuszczające możliwość stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w części w sytuacji gdy decyzja ma charakter podzielny, składa się z pewnych wyodrębnionych, samodzielnych części, narusza zasady wskazane przez pełnomocnika.
W ocenie Sądu, na co słusznie wskazał organ, brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2019 r. Nr [...] w całości. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 2a w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. polegający na przyjęciu niekorzystnej dla podatnika interpretacji przepisu z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Zasada in dubio pro tributario nie może być rozumiana w ten sposób, iż w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe są zobowiązane przyjąć punkt widzenia podatnika. Zasada ta bowiem ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wykładnia przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej aspektów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Przepisy Ordynacji podatkowej nie wykluczają bowiem możliwości stwierdzenia nieważności decyzji w części.
Jednocześnie w sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2019 r. Nr [...] w całości. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 133 § 1, art. 166 § 1 wzw. żart. 107 § 1, art. 108 § 1, art. 115 §1, 2, 4 i 5 O.p. W ocenie Sądu zarzut rażącego naruszenia prawa nie jest zasadny w stosunku do całej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., a jedynie części decyzji w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego zlikwidowanej spółki cywilnej J. za październik Skarżącego jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej J. razem z drugim wspólnikiem za zaległości zlikwidowanej Spółki w podatku od towarów i usług za październik 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Dopuszczalne jest częściowe stwierdzenie nieważności decyzji, gdy każdy okres rozliczeniowy mógłby stanowić odrębną decyzję.
W realiach przedmiotowej sprawy są to poszczególne okresy rozliczeniowe w podatku od towarów i usług. W przypadku orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników za zaległości zlikwidowanej Spółki, co do których nie ma potrzeby uprzedniego określania zobowiązania zlikwidowanej Spółce, nawet przy wydaniu odrębnych decyzji nie będzie wątpliwości ani co do podmiotów ponoszących odpowiedzialność za zaległości Spółki, ani co do wysokości zaległości ciążących na byłych wspólnikach. Z akt sprawy wynika, że w decyzjach dotyczących obydwu wspólników, na każdego z nich orzeczono w sentencji o ich solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe rozwiązanej spółki cywilnej razem w drugim wspólnikiem. Nie ulega wątpliwości, iż na Skarżącego przeniesiono odpowiedzialność za zaległości spółki cywilnej na zasadzie solidarności z drugim ze wspólników. Panem T. H., wobec którego wydano niemalże identyczną w treści decyzję.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej J. za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec i październik 2015 r. zarówno w stosunku do Skarżącego jak i Pana T. H. W stosunku do Skarżącego postępowanie było prowadzone pod numerem [...]. W stosunku do Pana T. H. organ podatkowy prowadził sprawę pod numerem [...]. Oba postępowania zostały zakończone wydaniem decyzji, w których orzeczono o solidarnej odpowiedzialności obu wspólników zlikwidowanej spółki cywilnej J. za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za te same okresy rozliczeniowe. W stosunku do Skarżącego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. wydał decyzję Nr [...] z [...] października 2019 r., w stosunku do Pana T. H. wydał decyzję Nr [...] z [...] listopada 2019 r. Obie decyzje zawierają element orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej J. razem z drugim wspólnikiem za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług m.in. za: - styczeń 2015 r. w kwocie 6 565,20 zł, - luty 2015 w kwocie 5 933,00 zł, - marzec 2015 r. w kwocie 1 106,00 zł, wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości.
Zaległości powyższe wynikają z deklaracji VAT-7, na które zostały następnie wystawione tytuły wykonawcze i co do których nie było konieczności określenia wysokości zobowiązania podatkowego zlikwidowanej Spółce cywilnej J.. Zakres decyzji wydanych w stosunku do Skarżącego i jego wspólnika co do ww. zaległości jest zatem ten sam. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można uznać, że organ bezzasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2019 r. Nr [...] w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej 6 odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej J. razem z drugim wspólnikiem za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2015 r., co do których nie było konieczności określenia wysokości zobowiązania podatkowego zlikwidowanej spółce cywilnej J.. Przeprowadzenie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. odrębnych postępowań i wydanie odrębnych decyzji w stosunku do Skarżącego jak i drugiego wspólnika, zawierających element orzeczenia za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, łuty, marzec 2015 r. nie stanowi naruszenia prawa w stopniu rażącym.
Należy ponadto wskazać, że decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2019 r. nr [...] w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego zlikwidowanej spółki cywilnej J. za październik 2015 r. i orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej J. razem z drugim wspólnikiem za zaległości zlikwidowanej spółki w podatku od towarów i usług za październik 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Zaś decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] stwierdził nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...] listopada 2019 r. nr [...] w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Pana T. H. jako wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej J. razem z drugim wspólnikiem za zaległości zlikwidowanej spółki w podatku od towarów i usług za październik 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. niezasadny jest również zarzut naruszenia art.107 § 1, art. 108 § 1 oraz art. 115 § 1, 2, 4 i 5 O.p. Wykładnia, o której pisze pełnomocnik wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2017 r. o sygn. akt I EPS 6/16. Została ona podjęta w związku z rozbieżnościami w orzecznictwie dotyczącymi kwestii w jaki sposób organ powinien prowadzić postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego rozwiązanej spółki cywilnej oraz orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników spółki za jej zaległości.
Należy podzielić pogląd, iż co do zasady orzeczenie o odpowiedzialności byłych wspólników spółek osobowych powinno nastąpić po przeprowadzeniu jednego postępowania z udziałem wszystkich wspólników tej spółki, jako stron tego postępowania, w ramach jednej decyzji adresowanej do tych wspólników. Wskazać trzeba jednak, że rozstrzygnięcie podjęte przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. mimo, iż jest odmienne od sposobu procedowania wskazanego w wyżej wymienionej uchwale, nie stanowi naruszenia prawa w stopniu rażącym. By można było stwierdzić rażące naruszenie prawa muszą zostać łącznie spełnione trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest rażącym decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie naruszenie za sobą pociąga.
Ponadto należy mieć na uwadze, iż wspomniana wyżej uchwała naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2017 r. nakłada na organy podatkowe obowiązek prowadzenia jednego postępowania z udziałem wszystkich osób będących w danym okresie wspólnikiem rozwiązanej spółki cywilnej, w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności i jednoczesnego określenia wysokości zobowiązania podatkowego rozwiązanej spółki cywilnej. Sąd podkreśla, na co słusznie wskazuje organ, fakt dobrowolnego i solidarnego wykonania zaskarżonych decyzji przez byłych wspólników, tj. Skarżącego i Pana T. H.. Decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. Nr [...] z [...] października 2019 r. Skarżący odebrał [...] października 2019 r. Wpłat na poczet zobowiązań wynikających z ww. decyzji dokonał [...] marca 2020 r. w kwocie 10 000,00 zł i [...] marca 2020 r. w kwocie 1 405,77 zł. Panu T. H. decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. Nr [...] z [...] listopada 2019 r. doręczono [...] grudnia 2019 r. Dokonał on wpłaty na poczet decyzji [...] marca 2020 r. w kwocie 11 600,00 zł. W związku z powyższymi wpłatami byłych wspólników zaległości podatnika (podmiotu głównego) wygasły.
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.