Uzasadnienie
I. C. (dalej powoływana także jako Skarżąca), łącznie ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 r., złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje poważne i trudne do odwrócenia skutki. Zaznaczyła, że nie posiada środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na spłatę należności wynikającej z zaskarżonej decyzji a jej przymusowe wykonanie byłoby równoznaczne z koniecznością zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Skarżąca wykonując decyzję utraci środki niezbędne do prowadzenia działalności, będzie zmuszona do czasowego zaprzestania jej prowadzenia, co może doprowadzić do utraty stałych zleceniodawców.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty.
W ocenie Sądu, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Skarżąca nie wskazała żadnej z przesłanek określonych we wspomnianym art. 61 § 3, warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji.
W doktrynie przedmiotu przyjmuje się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Warszawa 2006 r. s. 188-189.) Zatem to Skarżąca winna wykazać okoliczności uzasadniające powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego w niniejszej sprawie nie uczyniła. Ogólne wskazanie przez Skarżącą, że nie posiada wystarczających środków finansowych na zapłatę należności wynikającej z zaskarżonej decyzji, bez szczegółowego przedstawienia sytuacji finansowej Skarżącej, chociażby w postaci wyciągów z kont bankowych czy też rozliczeń z organami podatkowymi za ostatnie okresy nie pozwala Sądowi na ocenę, czy wyegzekwowanie należności w kwocie około 20 000 zł, może Skarżącej wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zarówno z treści skargi jak i akt administracyjnych nie wynika jakimi środkami dysponuje Skarżąca, jak również jakie są jej wydatki, w tym związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Podobnie należało ocenić wskazywaną we wniosku okoliczność niebezpieczeństwa czasowego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca, oprócz własnych twierdzeń na powyższą okoliczność, nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, świadczących, iż konieczność zapłaty kwoty około 20 000 zł spowoduje konieczność zawieszenia bądź zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie podkreślić należy, że zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej.
Dlatego też, Sąd uznał za zasadne, odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.