Uzasadnienie
Skarga została wniesiona na tle następujących zdarzeń.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w S. orzekł o wymierzeniu H. Sp. z o.o. w B. kary pieniężnej w kwocie 12 000 złotych z tytułu urządzania gier na automacie A. nr [...] poza kasynem – w lokalu przy ul. R. [...] w A. Spółkę w postępowaniu reprezentował pełnomocnik – radca prawny D S., któremu decyzję doręczono.
Odwołanie od tej decyzji wniosła H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., również reprezentowana przez radcę prawnego D. S..
Postanowieniem, błędnie nazwanym "decyzją", z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. powołując się na art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stwierdził niedopuszczalność odwołania. Organ wskazał, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot niebędący stroną postępowania, tj. adresatem decyzji o wymierzeniu kary.
Skargę na powyższe postanowienie do tutejszego Sądu wywiodła H. Sp. z o.o. w B. zarzucając organowi:
- - naruszenie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania skarżącej pomimo braku podstaw ku temu;
- - naruszenie art. 169 § Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie skarżącej do prawidłowego oznaczenia strony w treści odwołania;
- - naruszenie art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania ze względu na uznanie, że skargę złożył podmiot niebędący stroną postepowania w sytuacji, gdy Naczelnik Urzędu Celnego w S. w wydanej decyzji sam nieprawidłowo wskazał adresata decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego stwierdzenia niedopuszczalności złożonego odwołania w sytuacji, gdy organ I instancji powinien był wezwać stronę do sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.
Podnosząc powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Dyrektor Izby Celnej w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji wywiedzenia jej przez podmiot, którego interesu prawnego nie dotyczyło zaskarżone postanowienie. Zaskarżone postanowienie rozstrzygało bowiem o niedopuszczalności odwołania H. Sp. z o.o. w W. a nie o niedopuszczalności odwołania skarżącej H. Sp. z o.o. w B. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako: "p.p.s.a."), uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje dwóm grupom podmiotów:
- - każdemu, kto ma w tym interes prawny oraz
- - w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób: prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznikowi Praw Dziecka i organizacji społecznej, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.
Nadto, zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W sytuacji, gdy skarga, jak w sprawie niniejszej, jest wnoszona w sprawie własnej, skarżący winien posiadać w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej".
W okolicznościach niniejszej sprawy, zaskarżone postanowienie w ogólne nie zostało skierowane do skarżącej H. Sp. z o.o.
w Białymstoku, jako że rozstrzyga ono o odwołaniu innego podmiotu, mianowicie H. Sp. z o.o. w W. Zatem H. Sp. z o.o. w B. nie posiada interesu prawnego w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Nie istnieje bowiem związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków H. Sp. z o.o. w B. a zaskarżonym postanowieniem stwierdzającym niedopuszczalność odwołania H. Sp. z o.o. w W. Skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej do kwestionowania zaskarżonego postanowienia, podlega odrzuceniu. Stąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na mocy art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.