Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstokuz 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 79/21

Uzasadnienie

1. I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:
2. 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. (dalej jako: NUS) na podstawie decyzji z [...] marca 2019 r. o zabezpieczeniu na majątku E. Sp. z o.o., nr [...]., wystawił w dniu [...] marca 2019 r. zarządzenia zabezpieczenia stosowane przy zabezpieczeniu należności pieniężnych o numerach od [...]. Odpisy zarządzeń zabezpieczenia doręczono Spółce w dniu [...] marca 2019 r. wraz z decyzją o zabezpieczeniu.

Następnie NUS wydał decyzję z [...] czerwca 2020 r. w sprawie: 1) określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2018 r., styczeń 2019 r., 2) ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za: marzec, listopad i grudzień 2018 r.

Postanowieniem z [...] lipca 2020 r., nr [...], organ nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

3. W zażaleniu z dnia [...] lipca 2020 r. na postanowienie NUS z [...] lipca 2020 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, D. Z., syndyk masy upadłości E. Sp. z o.o. (dalej jako: Skarżący, Strona, Syndyk) wniósł o jego uchylenie w całości oraz uchylenie w całości decyzji NUS z dnia [...] marca 2019 r. Syndyk wniósł również o uchylenie wszystkich zarządzeń zabezpieczenia dotyczących upadłego E. sp. z o.o. w upadłości, jak również uchylenie dokonanych zabezpieczeń wierzytelności na rachunkach bankowych i ich zwrot upadłemu celem włączenia zabezpieczonych środków do masy upadłości.

Strona poinformowała, że z dniem [...] lipca 2020 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w B., [...], ogłoszona została upadłość E. Sp. z o.o. Powołując się na art. 146 § 3 Prawa upadłościowego Syndyk stwierdził, że po ogłoszeniu upadłości niedopuszczalne jest skierowanie egzekucji do majątku wchodzącego w skład masy upadłości oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu lub zarządzenia zabezpieczenia na majątku upadłego, jako że prowadziłoby to do zaspokojenia wierzyciela, którego wierzytelność została zabezpieczona w postępowaniach zabezpieczających w sposób uprzywilejowany względem pozostałych wierzycieli masy upadłości.

4. W wyniku złożonego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej jako: Dyrektor IAS) postanowieniem z [...] października 2020 r. uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Jednocześnie poinformował, że zawarte w zażaleniu wnioski o uchylenie zarządzeń zabezpieczenia dotyczących upadłego, jak również wniosek o uchylenie dokonanych w toku sprawy zabezpieczeń wierzytelności na rachunkach bankowych, miały zostać rozpatrzone przez organ egzekucyjny w odrębnym postępowaniu.

5. W toku ww. odrębnego postępowania, organ egzekucyjny pismem z [...] sierpnia 2020 r. (k. 143) wezwał Stronę do sprecyzowania żądania zawartego w zażaleniu z dnia [...] lipca 2020 r., poprzez wskazanie czy przedmiotem wniosku jest: 1) umorzenie postępowania zabezpieczającego na podstawie art. 59 w zw. z art. 166b u.p.e.a., 2) uchylenie zabezpieczenia na podstawie art. 157a u.p.e.a. czy 3) inne, niewymienione wyżej. W pouczeniu zaznaczył, że brak odpowiedzi w wyznaczonym terminie spowoduje uznanie przedmiotu żądania za wniosek o umorzenie postępowania zabezpieczającego w trybie art. 59 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. 2020 poz. 1427, dalej jako: u.p.e.a.). Strona nie sprecyzowała zakresu żądania.

Postanowieniem z [...] października 2020 r., nr [...] (k. 144-145), NUS odmówił umorzenia postępowania zabezpieczającego.

1. 7. W tożsamych zażaleniach z [...] października 2020 r. (nadanych w urzędzie pocztowym [...] października 2020 r. i [...] października 2020 r.) Strona zaskarżyła w całości powyższe postanowienie NUS z [...] października 2020 r. oraz wniosła o jego uchylenie. Ponadto wniosła o uchylenie dokonanych zabezpieczeń oraz umorzenie postępowania i przekazanie zgromadzonych środków do masy.
2. 8. Postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z [...] października 2020 r..

Na wstępie organ zaznaczył, że od 30 lipca 2020 r. mocą ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019, Nr 2070) znacząco uległy zmianie przepisy ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020r., poz. 1427). Organ wskazał, że, mając na uwadze treść przepisów przejściowych (art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej), w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.

W ocenie organu z brzmienia art. 146 ust. 1 Prawa upadłościowego wynika, że nie odnosi się on do postępowań zabezpieczających. Jednocześnie organ zgodził się z twierdzeniem Strony, że art. 146 ust. 3 Prawa upadłościowego rozstrzyga wszelkie wątpliwości co do możliwości prowadzenia egzekucji i wykonywania zabezpieczeń, wykluczając je. Organ zaznaczył, że z powyższego przepisu wprost wynika zakaz wszczynania i kontynuowania po ogłoszeniu upadłości zarówno postępowania egzekucyjnego jak i postępowania zabezpieczającego. Dyrektor IAS podkreślił, że postępowanie zabezpieczające prowadzone przez NUS zostało wszczęte przed ogłoszeniem upadłości, zabezpieczone kwoty również uzyskano przed ogłoszeniem upadłości i aktualnie nie są prowadzone żadne czynności zabezpieczające przeciwko Syndykowi masy upadłości.

W ocenie organu odwoławczego, wbrew twierdzeniu Strony, z treści art. 146 ust. 1 Prawa upadłościowego nie można wywieść, że przepis ten ma zastosowanie do postępowania zabezpieczającego. Zauważył, że gdyby wolą ustawodawcy było objęcie normą zawartą w art. 146 ust. 1 Prawa upadłościowego, oprócz postępowania egzekucyjnego, również postępowania zabezpieczającego, zostałoby to wskazane w jednoznaczny sposób, jak ma to miejsce w ustawie Prawo restrukturyzacyjne. Zgodnie bowiem z art. 170 tej ustawy, z dniem uprawomocnienia się postanowienia zatwierdzającego układ postępowania zabezpieczające i egzekucyjne prowadzone przeciwko dłużnikowi w celu zaspokojenia wierzytelności objętych układem ulegają umorzeniu z mocy prawa. Zdaniem Dyrektora IAS z powyższego wynika, że ustawodawca w ustawie Prawo restrukturyzacyjne wyraźnie rozróżnia postępowanie egzekucyjne od postępowania zabezpieczającego, zatem brak jest podstaw do stosowania wykładni rozszerzającej w ustawie Prawo upadłościowe

Reasumując organ II instancji stwierdził, że art. 146 ust. 1 Prawa upadłościowego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem odnosi się on wyłącznie do postępowania egzekucyjnego, które w niniejszej sprawie nie zostało nawet wszczęte. Dyrektor IAS przyznał rację organowi I instancji, który stwierdził, że ogłoszenie upadłości zobowiązanego nie jest przesłanką do umorzenia postępowania zabezpieczającego. Ponadto w ocenie organu prawidłowo stwierdzono, że żadna z przesłanek, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a., nie została spełniona. Brak podstaw do umorzenia postępowania zabezpieczającego, przesądza o braku podstaw do uchylenia, dokonanych przed ogłoszeniem upadłości, czynności zabezpieczających.

Zdaniem Dyrektora IAS błędne jest stanowisko Strony, zgodnie z którym art. 59 u.p.e.a. nie ma zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, natomiast zastosowanie mają przepisy prawa upadłościowego. Dyrektor IAS podkreślił, że organ egzekucyjny rozstrzyga na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a podstawą do wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania zabezpieczającego jest art. 59 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a. Z treści bowiem art. 166b u.p.e.a. wynika, że w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d.

Organ odwoławczy nie odniósł się do stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w uchwale z 23 stycznia 2004r., sygn. akt III PZP 18/03, na którą powołała się Strona w zażaleniu, bowiem – jak ocenił Dyrektor IAS - uchwała ta zapadła w innym stanie prawnym, mianowicie na podstawie przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (jednolity tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.), obowiązujących do 30 września 2003 r., na co wyraźnie zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu.

W ocenie organu powołane w zażaleniu podstawy zawieszenia postępowania podatkowego nie mają zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, ponieważ nie dotyczą postępowania zabezpieczającego.

W sprawie wniosku o przekazanie zabezpieczonych środków do masy upadłości organ wskazał, iż NUS pismem z [...] sierpnia 2020r. poinformował Stronę o braku przesłanek prawnych do zrealizowania wniosku i przekazania zgromadzonych w postępowaniu zabezpieczającym kwot.

1. 10. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając postanowienie w całości Pełnomocnik Skarżącego zarzucił mu naruszenie:
2. 1) art. 146 ust. 1 Prawa upadłościowego poprzez jego błędną wykładnię, w konsekwencji czego organ uznał, że przepis ten nie dotyczy postępowań zabezpieczających w toku egzekucji administracyjnej;
3. 2) art. 146 ust. 3 Prawa upadłościowego poprzez błędną wykładnię, w konsekwencji czego organ uznał, że zabezpieczenia ustanowione przed ogłoszeniem upadłości pozostają w mocy po dniu jej ogłoszenia;
4. 3) art. 59 u.p.e.a., poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy w niniejszej sprawie przepis ten nie znajduje zastosowania;
5. 4) art. 166b w zw. z art. 59 w zw. z art. 168d u.p.e.a., poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy w niniejszej sprawie przepis ten nie znajduje zastosowania;
6. 5) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 209 § 1 o.p., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego mimo zaistnienia bezwzględnych przesłanek do jego zawieszenia;
7. 6) art. 170 prawa restrukturyzacyjnego poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy w niniejszej sprawie ustawa Prawo restrukturyzacyjne nie znajduje zastosowania.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uchylenie dokonanych zabezpieczeń oraz umorzenie postępowania.

1. 12. Organ w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie
2. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. 1. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W sprawie przedmiotem skargi jest zaś postanowienie, a na tego rodzaju postanowienia przysługuje zażalenie.
2. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
3. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
4. 4. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się do prawidłowej wykładni art. 146 ust. 1 oraz ust. 3 Prawa upadłościowego w odniesieniu do zabezpieczeń na majątku podatnika ustanowionych przed dniem ogłoszenia jego upadłości. Chodzi bowiem o to, czy w sytuacji, gdy po wydaniu decyzji podatkowej i orzeczenia o zabezpieczeniu zostało wydane postanowienie o ogłoszeniu upadłości Spółki organ zobligowany był do uchylenia decyzji zabezpieczającej i do umorzenia postępowania zabezpieczającego na majątku podatnika.

Zdaniem Skarżącego Syndyka za takim poglądem przemawia w sposób jednoznaczny przepis art. 146 § 3 Prawa upadłościowego. W jego ocenie, w związku z wydanym w czasie postępowania postanowieniem przez Sąd Rejonowy w B. VIII Wydział Gosodarczy, [...], z dnia [...] lipca 2020 r. o upadłości E. sp. z o.o., NUS zobligowany był, po uprawomocnieniu się tegoż postanowienia, do uchylenia decyzji zabezpieczającej i do umorzenia postępowania zabezpieczającego, albowiem – jak twierdzi - żadne postępowanie zabezpieczające lub egzekucyjne nie może być dalej prowadzone przeciwko syndykowi.

Z takim stanowiskiem nie zgadza się Dyrektor IAS podnosząc, że zabezpieczenia ustanowione przed ogłoszeniem upadłości pozostają w mocy również po tym dniu i są skuteczne przeciw syndykowi.

5. Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 144 ust. 1 Prawa upadłościowego, po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu. Stosownie do ust. 2 ww. przepisu, postępowania, o których mowa w ust. 1, syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym.

Zgodnie z art. 146 ust. 1 Prawa upadłościowego postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku wchodzącego w skład masy upadłości, wszczęte przed dniem ogłoszenia upadłości ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem ogłoszenia upadłości. Postępowanie to umarza się z mocy prawa po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

Ust. 3 ww. przepisu stanowi, iż po dniu ogłoszenia upadłości niedopuszczalne jest skierowanie egzekucji do majątku wchodzącego w skład masy upadłości oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu lub zarządzenia zabezpieczenia na majątku upadłego, z wyjątkiem zabezpieczenia roszczeń alimentacyjnych oraz roszczeń o rentę z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz o zamianę uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę.

6. W pierwszej kolejności tut. Sąd podkreśla, iż – wbrew ocenie autora skargi – z art. 146 ust. 3 Prawa upadłościowego a contrario wynika, że zabezpieczenia ustanowione przed ogłoszeniem upadłości pozostają w mocy również po tym dniu i są skuteczne przeciw syndykowi. Przy zabezpieczeniu w rozważanej sprawie nie chodzi bowiem o zapewnienie zaspokojenia wierzytelności upadłościowej, która podlega zaspokojeniu z masy, lecz o antycypacyjne zapewnienie uprawnionemu natychmiastowej ochrony prawnej albo wykonalności lub skuteczności przyszłego orzeczenia sądu. (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 17 stycznia 2018r., I SA/Bk 626/17 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 lipca 2016 r., III SA/Wa 2818/15 – wszystkie orzeczenia powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Niewątpliwie, jak wskazał Skarżący, art. 146 ust. 3 Prawa upadłościowego rozstrzyga wszelkie wątpliwości co do możliwości prowadzenia egzekucji i wykonywania zabezpieczeń, wykluczając je. Bezsporne jest, iż z powyższego przepisu wprost wynika zakaz wszczynania i kontynuowania po ogłoszeniu upadłości zarówno postępowania egzekucyjnego jak i postępowania zabezpieczającego. Skoro zatem niedopuszczalne jest wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu lub zarządzenia zabezpieczenia, dlatego też organ egzekucyjny zasadnie nie prowadzi obecnie żadnych czynności zabezpieczających przeciwko Syndykowi, realizując tym samym dyspozycję przedmiotowej normy prawnej.

Jednakże, jak już wskazano, błędnie interpretuje ów przepis Skarżący wskazując, iż ma on zastosowanie również do postępowań zabezpieczających wszczętych przed ogłoszeniem upadłości, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, co musi w jego ocenie skutkować uchyleniem postanowień zabezpieczających i umorzeniem postępowania zabezpieczającego. Przeczy temu bowiem wykładnia literalna przedmiotowej regulacji. W ocenie składu orzekającego brzmienie art. 146 ust. 3 Prawa upadłościowego nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 3 lutego 2016 r., I OSK 2564/15: "jedną z podstawowych zasad odczytywania znaczenia przepisów prawnych jest danie pierwszeństwa wykładni literalnej. Poszukiwania intencji prawodawcy tworzącego daną normę, przy użyciu wykładni celowościowej czy funkcjonalnej, jest zaś dopuszczalne i konieczne w sytuacji, gdy sformułowanie badanego przepisu nie jest czytelne, nie jest jednoznaczne, dopuszcza różne sposoby jego rozumienia lub też, jeżeli literalne rozumienie przepisu pozostawałoby w sprzeczności z celami, jakie ma realizować dany akt prawny." Należy zaznaczyć, że gdyby wolą ustawodawcy było objęcie normą zawartą w art. 146 ust. 3 spornej sytuacji, zaistniałej w przedmiotowej sprawie, zostałoby to wskazane w jednoznaczny sposób, czego jednak prawodawca nie uczynił.

1. 7. Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni art. 146 ust. 1 Prawa upadłościowego Sąd pragnie zwrócić uwagę na niespójność w argumentacji autora skargi. W petitum skargi, zarzucając naruszenie tegoż przepisu Skarżący wytknął organowi nieprawidłowe w jego ocenie stwierdzenie, iż przepis ten nie dotyczy postępowań zabezpieczających w toku egzekucji administracyjnej, po czym w uzasadnieniu wskazał, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie ma zastosowania powołany przez organ art. 146 ust. 1 Prawa upadłościowego, lecz zastosowanie znajduje art. 146 ust. 3 tej ustawy. Abstrahując od powyższej nieścisłości w ocenie składu orzekającego z treści art. 146 ust. 1 nie sposób wywieść, iż odnosi się on również do postępowań zabezpieczających. O postępowaniu zabezpieczającym wspomina jedynie ust. 3 ustawy. Nie ma również przesłanek, aby omawiany przepis wykładać w sposób rozszerzający, tzn. w sposób obejmujący swą dyspozycją również postępowanie zabezpieczające. Zasadnie wskazał organ, iż ust. 1 dotyczy wyłącznie postępowania egzekucyjnego, które w niniejszej sprawie nie zostało nawet wszczęte.
2. 8. Odnośnie zarzutu, podnoszonego zarówno w odwołaniu jak również w skardze, iż w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 59 u.p.e.a., a w jego miejs97ce zastosowanie znajdują wyłącznie przepisy prawa upadłościowego, jako że wierzytelność, na której dokonano zabezpieczenia wchodzi w skład masy upadłości zaznaczyć trzeba, iż chwilą wydania orzeczenia w przedmiocie zabezpieczenia i jej wykonania majątek objętym tym zabezpieczeniem podlega przepisom ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jako kwota zabezpieczona na poczet przyszłych należności podatkowych. Rację ma zatem Dyrektor IAS wskazując, iż organ egzekucyjny rozstrzyga na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a podstawą do wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowanizabezpieczającego jest art. 59 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a., albowiem zgodnie z treścią art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d.
3. 9. Skarżący niezasadnie powołuje się na tezy zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2004 r., sygn. akt III PZP 18/03. Uchwała ta zapadła bowiem pod rządami rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.), obowiązujących do 30 września 2003 r., a osią sporu był art. 63 § 1 tegoż aktu prawnego. Ponadto, analiza uzasadnienia ww. orzeczenia Sądu Najwyższego prowadzi do wniosku, iż również poprzez analogię nie sposób przenieść rozważań w nich poczynionych na grunt niniejszej sprawy.
4. 10. Zgodzić się należy z organem odwoławczym iż wskazywane przez Skarżącego w zażaleniu podstawy zawieszenia postępowania podatkowego (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 209 § 1 o.p.) nie mają zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, ponieważ nie dotyczą postępowania zabezpieczającego, będącego przedmiotem rozstrzygnięć organu egzekucyjnego, którego orzeczenie Syndyk zaskarżył do tut. Sądu. Zawieszenie postępowania zabezpieczającego mogłoby nastąpić wyłącznie w przypadkach określonych w przepisach u.p.e.a. Podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego), zostały wymienione w sposób enumeratywny w treści art. 56 u.p.e.a. oraz w niektórych innych przepisach tej ustawy, a w związku z tym art. 97 K.p.a. nie może mieć zastosowania w tym postępowaniu. Stosownie bowiem do treści art. 18 u.p.e.a., w postępowaniu egzekucyjnym przepisy k.p.a. mają zastosowanie jedynie wówczas, gdy przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. Skoro zatem odnoszące się do zawieszenia postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) przepisy u.p.e.a. normują to zagadnienie w sposób wyczerpujący i właściwy dla tego postępowania, brak w tym przypadku podstaw do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., traktujących o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Dlatego też Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 209 § 1 o.p.
5. 11. W ocenie sądu całkowicie niezasadny i niezrozumiały jest zarzut autora skargi odnośnie naruszenia przez organ art. 170 Ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (t.j. Dz.U. 2020 poz. 814). Organ w uzasadnieniu postanowienia wskazał m.in.: "Należy zauważyć, że gdyby wolą ustawodawcy było objęcie normą zawartą w art. 146 ust. 1 Prawa upadłościowego, oprócz postępowania egzekucyjnego, również postępowania zabezpieczającego, zostałoby to wskazane w jednoznaczny sposób, jak ma to miejsce w ustawie Prawo restrukturyzacyjne." W żaden sposób z powyższego nie wynika jakoby Dyrektor IAS przy wydaniu zaskarżonego postanowienia zastosował powyższą normę prawną. Organ przywołał art. 170 Prawa restrukturyzacyjnego jedynie w celu dokonania wykładni prawa, tzn. w celu wykazania, iż ustawodawca świadomie rozróżnił w art. 146 ust. 1 Prawa upadłościowego postępowanie egzekucyjne od postępowania zabezpieczającego.
6. 12. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.