Uzasadnienie
W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2017 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2013 r. oraz w piśmie [...] stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że skarżący nie posiada środków finansowych, z których mógłby zaspokoić zobowiązanie sięgające 83.000 zł. Wszczęcie egzekucji de facto skutkowało będzie spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, spowoduje utratę płynności finansowej i co za tym idzie niemożność spłaty zobowiązań wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej. Do wniosku dołączono kopie zaświadczenia wydanego przez bank, deklaracji rozliczeniowej ZUS P DRA, listę zobowiązań i prowadzonych inwestycji, listę wypłacanych wynagrodzeń pracowniczych i z tytułu umów zlecenia, faktury dokumentujące telefoniczne opłaty abonamentowe, kopie umów o wykonanie robót budowlanych wraz z protokołami odbioru robót, protokołami zaawansowania robót, harmonogramami realizacji robót.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.
Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie uczyniła tego w sposób uzasadniający objęcie ochroną tymczasową.
O niebezpieczeństwie wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie świadczy sama w sobie wysokość wartości przedmiotu zaskarżenia. Trzeba podkreślić, że zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji spowoduje tak daleko idące skutki, jak przewiduje do strona, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, w tym przede wszystkim informacji wskazujących na rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej, czy też jak kształtuje się sytuacja finansowa podmiotu gospodarczego.
Wprawdzie do wniosku dołączono szereg dokumentów, niemniej jednak tylko częściowo obrazują one aktualną sytuację finansową przedsiębiorstwa skarżącego. Przedstawiono w zasadzie jedynie stan zobowiązań oraz dokumenty wskazujące na rozmiar prowadzonej aktualnie działalności gospodarczej wraz z wartością robót wykonanych przez skarżącego w danych okresach rozliczeniowych wynikających z zawartych kontraktów. Skarżący nie udostępnił natomiast rachunku zysków i strat, który szczegółowo wskazywałby na zestawienie przychodów i kosztów jego przedsiębiorstwa. Nie dołączył też aktualnego stanu rachunku bankowego.
Z dostępnej dokumentacji wynika z kolei, że kwota zobowiązań kredytowych skarżącego sięga kwoty 551.600,00 zł, z czego pozostało mu do spłaty 102.401,81 zł. Wskazać jednak trzeba, że zobowiązania cywilnoprawne nie mają pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, jakimi są podatki. Dodatkowo Sąd zauważa, że uzyskanie takich kwot kredytu wiąże się z tym, że skarżący musiał wykazać się odpowiednio wysoką zdolnością kredytową. Z dołączonego zaświadczenia z banku wynika natomiast, że skarżący terminowo reguluje zobowiązania kredytowe.
Należy również podkreślić, że zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego wykonania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej.
Dlatego też Sąd za zasadne uznał odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.