Uzasadnienie
M. J. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego podając, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz ze współmałżonką D. J.. Źródłem utrzymania rodziny jest emerytura D. J. w wysokości 1.590 zł netto miesięcznie. Wykazane wydatki miesięczne to: kredyt – 376 zł; obciążenie komornicze (podatek) – 700 zł; czynsz za mieszkanie – 618 zł; energia elektryczna, media i telefon – 280 zł; kredyt Provident – 512 zł; spłata karty kredytowej – 300 zł; lekarstwa - 420 zł. Wnioskodawca ma zaległość z tytułu opłaty czynszu na kwotę 9.900 zł oraz zadłużenie z tytułu kredytów i zaległości podatkowej w łącznej wysokości ponad 50.000 zł. M. J. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Majątek skarżącego stanowi mieszkanie o powierzchni [...] m² (wartość 85.000 zł). D. J. jest osobą niepełnosprawną ruchowo, ze względu na stan zdrowia nie może podjąć pracy, wymaga opieki i pomocy osób trzecich. Małż. J. nie są w stanie regulować wszystkich zobowiązań, co skutkuje systematycznym zwiększaniem się zadłużenia. Skarżący nie posiada zgromadzonych oszczędności (k. 89-92).
Zgodnie z treścią art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 j.t.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Warunkiem przyznania przedmiotowego uprawnienia stronie, jest wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa zatem ciężar dowodu, w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania.
Biorąc pod uwagę powyższe, sytuacja materialna skarżącego uzasadnia tezę, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów ustanowienia radcy prawnego.
Należy bowiem stwierdzić, iż w złożonym oświadczeniu skarżący wykazał, iż jedynym źródłem miesięcznego utrzymania dwuosobowej rodziny jest emerytura D. J. w wysokości 1.590 netto (po dokonanych potrąceniach komorniczych). Wnioskodawca jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Wykazane wydatki miesięczne (nieobejmujące przecież kosztów zakupu żywności i środków czystości) tj. czynsz, energia elektryczna, Internet, telefon, TV, lekarstwa, raty spłaty kredytów – przekraczają osiągany dochód miesięczny, co skutkuje brakiem możliwości regulowania wszystkich zobowiązań (wykazane zadłużenie z tytułu czynszu za mieszkanie, czy też rosnące zadłużenie z tytułu kredytów). W skład majątku skarżącego wchodzi mieszkanie o powierzchni [...] m². D. J. jest osobą schorowaną, orzeczona niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym. Skarżący również choruje.
Powyższe okoliczności, a w szczególności wysokość miesięcznego dochodu dwuosobowej rodziny w zestawieniu z brakiem zgromadzonych oszczędności, wykazanym zadłużeniem oraz złym stanem zdrowia skarżącego i jego żony pozwalają na stwierdzenie, iż wnioskodawca nie jest w stanie ponieść kosztów w sprawie niniejszej.
Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 2 w zw.
z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.