Uzasadnienie
B. Z. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika tj. adwokata lub radcę prawnego celem wniesienia skargi kasacyjnej (k. 66).
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 września 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowiono radcę prawnego (k. 24). Postanowienie to nie zostało zaskarżone i jest prawomocne. W związku z powyższym skarżącemu został wyznaczony pełnomocnik radca prawny P. B. (k. 33).
Na tej podstawie należy wskazać, iż w toku postępowania skarżący jest zwolniony od kosztów sądowych i reprezentowany przez radcę prawnego, a to zwolnienie od kosztów sądowych i umocowanie do reprezentowania strony skarżącej rozciąga się na całość postępowania przed sądem I instancji jak i NSA. Powyższe skutkuje tym, iż prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane.
Natomiast jeśli skarżący wnosi o zmianę lub wyznaczenie innego pełnomocnika, podkreślić należy, iż "jeżeli pomimo ustanowienia pełnomocnika z urzędu stronie nie odpowiada sposób, w jaki jest reprezentowana, to powinna swoje zastrzeżenia zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych, a nie sądowi, gdyż nie możne on wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci innego pełnomocnika, bowiem przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane" (postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 374/09, LEX nr 575333).
Ponadto NSA podniósł, iż zgłoszenie przez stronę wniosku zawierającego żądanie ustanowienia w ramach prawa pomocy kolejnego pełnomocnika z tego powodu, że poprzedni odmówił sporządzenia skargi kasacyjnej nie może prowadzić do ponownego rozpoznawania tej kwestii, ponieważ sprawa prawa pomocy została już rozstrzygnięta" (postanowienie z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OZ 1076/09, opublikowany na https://cbois.nsa.gov.pl).
Z tych względów postępowanie zainicjowane wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów i ustanowienia adwokata na podstawie art. 249 a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) podlega umorzeniu bowiem rozpoznanie wniosku stało się zbędne, o czym orzeczono jak w sentencji.