Uzasadnienie
S. Ł., wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2016 r. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co skutkowałoby zaistnieniem trudnych do odwrócenia skutków. Wskutek działań organów podatkowych Skarżący znalazł się w trudnej sytuacji życiowej, zmuszony został do zaprzestania w 2015 r. prowadzenia działalności gospodarczej, co doprowadziło do tego, że jest osobą bezrobotną, pozostającą na utrzymaniu rodziny. Pogorszeniu uległ także stan zdrowia Skarżącego, co uniemożliwia podjęcie mu pracy. Na powyższą okoliczność Skarżący przedłożył zaświadczenie lekarskie oraz kartę leczenia szpitalnego (k. 27-29 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14).
W doktrynie przedmiotu przyjmuje się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Warszawa 2006 r. s. 188-189.) Zatem to Skarżący winien wykazać okoliczności uzasadniające powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Powyższe nie wynika ani z treści skargi ani akt sprawy.
Skarżący uzasadniając złożony wniosek ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że w wyniku czynności podejmowanych przez organy podatkowe zmuszony został do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej oraz, że stan zdrowia nie pozwala mu na podjęcie zatrudnienia (zaburzenia afektywne dwubiegunowe). W ocenie Sądu, wskazane okoliczności nie mają żadnego związku z ewentualnym wykonaniem zaskarżonej decyzji, a zatem nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie zasadności wstrzymania jej wykonania. Zaznaczyć należy, że Skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej już w marcu 2015 r., a zatem na ponad rok wcześniej niż wydana zaskarżona decyzja.
Z kolei z przedłożonych zaświadczeń lekarskich i karty informacyjnej pobytu na oddziale dziennym szpitala psychiatrycznego wynika, że Skarżący cierpi na zaburzenia psychiczne od około 2002 r. Nie ma zatem żadnego związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji a stanem zdrowia Skarżącego, który od wielu lat cierpi na zaburzenia afektywne dwubiegunowe. Skarżący nie wykazał również, że nie posiada żadnych środków do życia i znajduje się na wyłącznym utrzymaniu rodziny, szczególnie że dobrowolnie uiścił na rachunek Sądu kwotę 650 zł tytułem wpisu od skargi. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Zaznaczyć należy, że nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania zaległości podatkowej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana skarżoną decyzją należność zostanie Skarżącemu zwrócona. Na inne okoliczności powodujące trudne do odwrócenia skutki Skarżący nie wskazał, zaś Sąd nie ma możliwości prowadzenia z urzędu postępowania w tym zakresie.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.