Uzasadnienie
Decyzją z [...] września 2019 r. Nr [...] Naczelnik P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. określił M. G. (dalej: "Skarżący") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. w wysokości 276.192 zł w miejsce zadeklarowanej kwoty zobowiązania podatkowego w tym podatku w wysokości 28.624,00 zł. W decyzji organ pouczył o sposobie złożenia odwołania. Decyzję doręczono skarżącemu 4 września 2019 r. (k. 12/10).
W dniu [...] września 2019 r. (data nadania w urzędzie skarbowym – k. 16/2), a zatem w terminie do złożenia odwołania, skarżący złożył pismo rozpoczynające się od słów "w odpowiedzi na decyzję", które organ potraktował jako odwołanie od decyzji z [...] września 2019 r. W piśmie tym skarżący zawarł polemikę z ustaleniami zawartymi w powyższej decyzji.
Pismem z [...] października 2019 r. Naczelnik P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm, dalej: "o.p.") wezwał skarżącego do usunięcia braków w złożonym odwołaniu, wskazując, że nie spełnia ono wymogów z art. 222 o.p., tj. nie została określona istota i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania. Organ pouczył skarżącego o 7- dniowym terminie do usunięcia braków odwołania, pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia.
Wezwanie doręczono skarżącemu [...] października 2019 r. (k. 22/1).
Pismem z [...] października 2019 r., nadanym [...] października 2019 r. (k.
25) skarżący uzupełnił odwołanie, wskazując, że decyzję zaskarża w całości i zarzuca jej błędy w ustaleniach faktycznych, które rzutują na ustalenia i kwalifikację prawną decyzji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do meritum, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Naczelnik P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. postanowieniem z [...] listopada 2019 r., nr [...] pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia z uwagi na to, że nie spełnia ono wymogów z art. 222 o.p. Organ wskazał, że uzupełnienie odwołania zostało nadane z uchybieniem 7 - dniowego terminu do jego złożenia. W związku z tym organ stwierdził, że skoro nie spełniało ono warunków wynikających z art. 222 o.p. to na podstawie art. 228 § 1 pkt 3 należało pozostawić je bez rozpoznania.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Postanowieniu Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego zarzucił:
- 1) rażące naruszenie norm prawa podatkowego zawierających zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie;
- 2) rażące naruszenie art. 122 o.p. - wydanie postanowienia nastąpiło przed wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności w sprawie;
- 3) złamanie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości (w sprawach trudnych) na korzyść podatnika, zawartych w art. 120, art. 121 § 1 oraz w art. 124 o.p.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o:
- 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia Naczelnika P. Urzędu Celno - Skarbowego w B. o pozostawieniu bez rozpoznania odwołania z [...] września 2019 roku od decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno -Skarbowego w B. z [...] września 2019 roku w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. z uwagi na to, że odwołanie nie spełnia wymogów określonych w art. 222 o.p. - w całości.
- 2) przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z dnia [...] września 2019 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r a także o zwrot kosztów sądowych poniesionych w sprawie w zakresie objętym skargą w całości.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że na mocy zapadłego postanowienia został pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Zwrócił się o rewizję zapadłego postanowienia z uwagi na zasadę sprawiedliwości społecznej i zasadę współżycia społecznego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a." dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem rozstrzygnięcia jest bowiem postanowienie Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego pozostawiające bez rozpatrzenia odwołanie skarżącego od decyzji tego organu w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżący złożył odwołanie w terminie.
Analiza treści odwołania prowadzi jednak do wniosku, że nie zawierało ono niektórych elementów wymaganych przepisem art. 222 o.p. Zgodnie z tym przepisem, odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Sporządzający ten środek zaskarżenia powinien, zgodnie z powołaną regulacją, sprecyzować swoje oczekiwania kierowane do organu odwoławczego. Istotę i zakres żądania należy formułować w sposób zbliżony do zapisów art. 233 § 1 pkt 2 i 3, § 2 i 3 o.p. (podstawy prawne rozstrzygnięć organów odwoławczych). W sytuacji gdy wniesione odwołanie nie zawiera któregoś z istotnych elementów, tj. zarzutów przeciw decyzji, albo nie określa istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania, organ podatkowy wzywa wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Nieusunięcie braków przez stronę postępowania powoduje, że organ podatkowy odwoławczy wyda postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia.
W piśmie z [...] września 2019 r., które zostało zasadnie potraktowane przez organ jako odwołanie, skarżący wskazał na błędy w dokonanych przez organ ustaleniach faktycznych sprawy. W ocenie Sądu, organ zasadnie jednak uznał, że pismo to nie spełniało wymogów z art. 222 o.p., gdyż skarżący nie określił w nim istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania.
W tej sytuacji organ prawidłowo wezwał skarżącego do wskazania brakujących elementów. Wezwanie zawierało pouczenie o 7- dniowym terminie do usunięcia braków odwołania, pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia.
Pismo wzywające do uzupełnienia braków odwołania doręczono skarżącemu [...] października 2019 r. (fakt bezsporny). Termin do złożenia odwołania upływał więc [...] października 2019 r. (wtorek). Skarżący złożył pismo uzupełniające braki z uchybieniem tego terminu, bo [...] października 2019 r. (data nadania w placówce pocztowej – k. 23/3 akt admin.). W tych okolicznościach organ zasadnie pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia.
Stosownie do treści art. 228 § 1 pkt 3 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie podania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222. Niewątpliwie złożone przez skarżącego odwołanie nie spełniało wymogów opisanych powyżej wymogów tego przepisu, a skarżący w wyznaczonym terminie nie usunął tego braku.
Niewątpliwie uchybienie terminowi było nieznaczne, gdyż skarżący złożył pismo uzupełniające braki z 1-dniowym opóźnieniem. W takiej sytuacji mógł on zwrócić się do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Pismo z [...] października 2019 r. wniosku takiego jednak nie zawiera. Wniosek taki znalazł się w skardze do sądu w niniejszej sprawie. Sąd nie posiada jednak kompetencji do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu w odniesieniu do czynności, w której władny jest rozstrzygać organ administracji.
Odnosząc się do żądania skargi o rewizję zaskarżonego postanowienia z uwagi na zasadę sprawiedliwości społecznej i współżycia społecznego. Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi.
Sąd administracyjny kontroluje działalność administracji z punktu widzenia legalności, czyli zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stwierdzenie zatem, że kontrolowany akt jest zgodny z prawem, powoduje, że sąd administracyjny nie jest władny go uchylić, kierując się – jak chce tego skarżący – wyłącznie zasadą współżycia społecznego czy sprawiedliwości społecznej.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.