Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej jako "kpa"), w zw. z art. 54 § 5 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 – dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia K.K. – dalej jako "Skarżący" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej "Naczelnik US") z dnia 24 stycznia 2019 r. nr [...] oddalające skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, dokonaną na podstawie zawiadomienia nr [...] z dnia 5 grudnia 2018 r. oraz odmawiające jej uchylenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny - Naczelnik US prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego m.in. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]z dnia 9 grudnia 2015 r., wystawionego przez Naczelnika US w B. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącemu w dniu 28 grudnia 2015 r.
W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Naczelnik US w oparciu o wskazany tytuł wykonawczy, zawiadomieniem z dnia 5 grudnia 2018 r. dokonał zajęcia u Dyrektora IAS w W. nadpłaconej kwoty kosztów postępowania sądowego zasądzonych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2861/17. Do dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora IAS w W. zawiadomienie zostało przesłane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego w dniu 5 grudnia 2018 r. Natomiast wydruk zawiadomienia doręczono Skarżącemu w dniu 17 grudnia 2018 r.
Skarżący w oparciu o art. 54 u.p.e.a. wniósł skargę na zajęcie przez Naczelnika US innej wierzytelności pieniężnej, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozparzenia skargi.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił naruszenie art. 89 § 1 - § 3 u.p.e.a. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, że zajęcie było nieprawidłowe pod względem formalnym, bowiem środek egzekucyjny został zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym, podlegającym umorzeniu na skutek wniesionych zarzutów. W ocenie Skarżącego nie może być uznana za zgodną z prawem czynność w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało nieprawidłowo wszczęte.
Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2019 r. Naczelnik US oddalił jako nieuzasadnioną skargę na czynność zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, dokonaną zawiadomieniem z dnia 5 grudnia 2018 r. oraz odmówił jej uchylenia.
W uzasadnieniu Naczelnik US powołał m.in. treść art. 54 § 1 i § 4 oraz art. 67 § 1, § 1a i § 2 u.p.e.a. i stwierdził, że organ egzekucyjny, wystawiając zawiadomienie oraz przesyłając je do dłużnika zajętej wierzytelności przy jednoczesnym wysłaniu jego odpisu zobowiązanemu postępował zgodnie z trybem wskazanym w art. 89 u.p.e.a., dlatego nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że zajęcie było nieprawidłowe pod względem formalnym.
Skarżący złożył zażalenie na wskazane postanowienie Naczelnika US, w którym wniósł o uchylenie w całości przedmiotowego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie w całości skargi na zajęcie innej wierzytelności pieniężnej oraz uchylenie przedmiotowego środka egzekucyjnego.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił naruszenie art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 w zw. art. 89 § 1 - § 3 u.p.e.a., art. 124 § 1 i § 2 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.
Postanowieniem z dnia 28 marca 2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał treść art. 54 § 1, § 4, § 5, § 5a, art. 89 § 1 i § 2 oraz art. 67 § 1, § 1a, § 2 i § 2a u.p.e.a. i stwierdził, że Naczelnik US podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w zakresie rozpatrzenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności u Dyrektora IAS, dokonaną na podstawie wskazanego zawiadomienia z dnia 5 grudnia 2018 r.
Analizując dokonaną przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjną, Dyrektor IAS stwierdził, że nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa przez organ egzekucyjny w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia czynności lub usunięcia stwierdzonych wad.
Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik US zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych (art. 89 u.p.e.a.).
Zdaniem Dyrektora IAS, z akt sprawy wynika, że w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny przesłał do dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora IAS zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej, wzywając jednocześnie dłużnika, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Wskazane zawiadomienie z dnia 5 grudnia 2018 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zostało doręczone przez system teleinformatyczny dłużnikowi zajętej wierzytelności - Dyrektorowi IAS w dniu 5 grudnia 2018 r. Jednocześnie organ egzekucyjny zawiadomił Skarżącego o zajęciu tej wierzytelności, doręczając w dniu 17 grudnia 2018 r. wydruk przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu. Przy czym Skarżący nie kwestionował, że odpis tytułu wykonawczego wskazanego w przedmiotowym zawiadomieniu został doręczony Skarżącemu na wcześniejszym etapie postępowania egzekucyjnego.
Zdaniem Dyrektora IAS, organ egzekucyjny dopełnił zatem wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 89 § 1 - § 3 u.p.e.a., a zawiadomienie z dnia 5 grudnia 2018 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 w zw. z 67 § 2a u.p.e.a. m.in. numer tytułu wykonawczego, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. Zawiadomienie zostało opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym (zgodnie z art. 67 § 2a pkt 3 u.p.e.a.).
Odnosząc się do podnoszonego w skardze argumentu toczących się postępowań dotyczących: decyzji, na podstawie której wystawiono wskazany tytuł wykonawczy, prawidłowości nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, czy też zarzutów wniesionych w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ odwoławczy wskazał, że powyższe postępowania nie mają wpływu na postępowanie w zakresie rozpatrzenia środka zaskarżenia, jakim jest skarga wniesiona w oparciu o art. 54 § 1 u.p.e.a. Przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynność organu egzekucyjnego może być bowiem wyłącznie ocena kwestii formalnoprawnych, odnoszących się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tej czynności.
Podsumowując, Dyrektor IAS stwierdził, że zaskarżone postanowienie Naczelnika US jest prawidłowe i zgodne z prawem, a argumenty podnoszone przez Skarżącego nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, bowiem w kwestionowanej czynności egzekucyjnej organ odwoławczy nie dopatrzył się nieprawidłowości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 28 marca 2019 r. Skarżący zarzucając postanowieniom organu pierwszej i drugiej instancji naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 u.p.e.a., art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 u.p.e.a., art. 124 § 1 i § 2 kpa w związku z art. 18 u.p.e.a poprzez niewłaściwe zastosowanie, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych zarzutów i zawiera tożsamą argumentację, którą Skarżący zawarł w skardze na czynności egzekucyjne oraz w zażaleniu. Skarżący nadal kwestionuje prawidłowość sporządzenia zawiadomienia z dnia 5 grudnia 2018 r. pod względem formalnym. Podniósł również ponownie kwestię wpływu na przedmiotową sprawę innych rozstrzygnięć dotyczących decyzji będącej podstawą wystawienia wskazanego tytułu wykonawczego oraz zarzutów w sprawie prowadzenia na jego podstawie egzekucji administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.).
Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS z dnia 28 marca 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 24 stycznia 2019 r., którym organ po rozpatrzeniu skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej - zajęcia u Dyrektora IAS nadpłaconej kwoty kosztów postępowania sądowego zasądzonych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2861/17, dokonaną na podstawie zawiadomienia z dnia 5 grudnia 2018 r. doręczonego w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego, oddalił skargę na czynność egzekucyjną oraz odmówił jej uchylenia.
Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik US zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a w/w ustawy, tj. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych (art. 89 w zw. z art. 92 tej ustawy).
Z akt sprawy wynika także, że w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny przesłał do dłużnika zajętej wierzytelności – Dyrektora IAS - zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej, wzywając jednocześnie dłużnika, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.
Zawiadomienie z dnia 5 grudnia 2018 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności – Dyrektorowi IAS– przez system teleinformatyczny w dniu 5 grudnia 2018 r. Jednocześnie, organ egzekucyjny zawiadomił Skarżącego o zajęciu w/w wierzytelności, doręczając w dniu 17 grudnia 2018 r. w trybie art. 43 K.p.a. - skutecznie i w sposób prawidłowy – wydruk przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu.
Organ egzekucyjny dopełnił zatem wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 89 § 1 i § 3 u.p.e.a..
Wbrew treści skargi, w sprawie nie zaistniały również uchybienia formalne.
Zawiadomienie z dnia 5 grudnia 2018 r. zawierało, wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Ponadto, przedmiotowe zawiadomienie sporządzone zostało według wzoru określonego przez Ministra Finansów w rozporządzeniu z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, określił stosowny wzór zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej w załączniku nr 5 do w/w rozporządzenia. W w/w zawiadomieniu Naczelnik US w sposób jednoznaczny wskazał z jakiego tytułu zajmuje wierzytelność.
Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez Skarżącego w złożonej skardze argumentu co do toczących się postępowań dotyczących: decyzji, na podstawie której wystawiono wskazany tytuł wykonawczy, prawidłowości nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, czy też zarzutów wniesionych w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Sąd wskazuje, że powyższe postępowania nie mają wpływu na postępowanie w zakresie rozpatrzenia środka zaskarżenia, jakim jest skarga wniesiona w oparciu o art. 54 § 1 u.p.e.a.
Przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynność organu egzekucyjnego może być bowiem wyłącznie ocena kwestii odnoszących się jedynie do przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tej czynności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 53/2018; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1117/17; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3048/15).
Tym samym uznać należy, że Dyrektor IAS prawidłowo stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że rozstrzygnięcie Naczelnika US z dnia 24 stycznia 2019 r. oddalające skargę strony i odmawiające uchylenia czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u Dyrektora IAS dokonanej na podstawie zawiadomienia z dnia 5 grudnia 2018 r., jest prawidłowe i zgodne z prawem.
W ocenie Sądu, argumenty podnoszone w złożonej skardze nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, bowiem kwestionowana czynność egzekucyjna była prawidłowa, a zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia są jedynie polemiką z prawidłowym rozstrzygnięciem.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.).