Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 4 listopada 2020r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej całym swoim majątkiem - pani M. P., jako członka zarządu Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowego A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, solidarnie z tą Spółką wraz z prezesem zarządu Spółki panem W. P., za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2014 r., marzec 2015r., czerwiec, 2015r., pobranego a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w art. 31 i art. 41 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od wypłaconych wynagrodzeń ze stosunku pracy i świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18 za miesiące: grudzień 2014r., od stycznia 2015r. do maja 2015r., odsetek naliczonych od niezapłaconych w terminie należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc: marzec 2015r., podatku dochodowego od osób prawnych za 2015r. wraz z odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowych i kosztami postępowania egzekucyjnego, a także podatku dochodowego od osób prawnych za 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 23 kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in. treść przepisu art. 107 § 1 i § 2 pkt 1, 2 i 4, art. 108 § 1 i § 2 pkt 2 lit. a) i pkt 3 oraz art. 108 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) Dyrektor wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej zostało wszczęte w dniu 20 sierpnia 2020 r. postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 lipca 2020 r. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 lutego 2019r. określająca A Sp. z o. o. odsetki za zwłokę od nieuregulowanej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2015r. została doręczona stronie w dniu 5 października 2018r., zaś decyzja tego organu z dnia 30 września 2019 r. określającą płatnikowi A Sp. z o. o. wysokość należności z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w art. 31 i art. 41 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od wypłaconych wynagrodzeń ze stosunku pracy i świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18 za okresy od stycznia 2014 r. do maja 2015 r. została doręczona w dniu 16 października 2019r.
Z akt sprawy wynika ponadto, że organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne dotyczące m.in. zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 4 grudnia 2015r., za marzec 2015r. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 8 czerwca 2015r., za czerwiec 2015r. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 września 2015r., a także dotyczące zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 20 maja 2015r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015r. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 maja 2016r.
Z uwagi na powyższe w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 Ordynacji podatkowej.
Organ zauważył jednocześnie, że tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie deklaracji podatkowych przez wierzyciela i przekazane organowi egzekucyjnemu. W tym przypadku wierzycielem i organem egzekucyjnym był Naczelnik Urzędu Skarbowego.
W dalszej kolejności, przywołując treść art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie bezsporna jest okoliczność, że pani M. P. pełniła funkcję członka zarządu Spółki w czasie, w którym upływał termin płatności przedmiotowych zobowiązań tej Spółki. W tym samym czasie funkcję prezesa zarządu pełnił pan W. P., co znajduje potwierdzenie w Krajowym Rejestrze Sądowym. Tym samym, w ocenie Dyrektora, zaistniała pozytywna przesłanka dla orzeczenia solidarnej odpowiedzialności pani M. P. jako członka zarządu A Spółka z o. o. solidarnie z tą Spółką oraz prezesem zarządu Spółki, panem W. P., za zaległości podatkowe tej Spółki wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Organ zwrócił uwagę, że decyzją z dnia 4 listopada 2020r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej całym swoim majątkiem - pana W.P., jako prezesa zarządu Spółki A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, solidarnie z tą Spółką oraz członkiem zarządu Spółki, panią M. P., za przedmiotowe zaległości podatkowe.
W dalszej kolejności Dyrektor wskazał, że pozytywną przesłankę orzeczenia solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi bezskuteczność egzekucji do majątku spółki. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy rozumieć sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. W niniejszej sprawie, w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej Spółki nie ustalono majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe Spółki wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. W szczególności, z akt sprawy wynika, że:
- - zajęcia rachunków bankowych prowadzonych na rzecz Spółki przez Bank B w S., Bank C S. A., Bank D S. A., Bank E S. A. nie doprowadziły do uzyskania żadnych środków pieniężnych,
- - z zajęć wierzytelności pieniężnych z tytułu rozliczeń finansowych Spółki z podmiotami F Sp. z o.o., G Sp. z o.o., H R. S. I K. S. S.C., I. S.C., J S. R., uzyskano kwotę 13.467,02 (realizacja zajęcia przez G Sp. z o.o.), rozdysponowaną na należności Spółki nie objęte niniejszym postępowaniem tj. w podatku od towarów i usług za okresy 05/2014 i 12/2014, w podatku dochodowym od osób fizycznych za okresy 08/2013 i 09/2013 oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za okresy 1,5,7,8,9/2014,
- - ze sprzedaży licytacyjnej pojazdów Spółki tj. dwóch samochodów Fiat Ducato oraz dwóch samochodów Volksawagen Transporter, uzyskano środki w wysokości 75.528,45 zł rozdysponowane następnie na należności ww. Spółki nie objęte niniejszym postępowaniem tj. w podatku od towarów i usług za okres 03,05,12,/2014, 03/2015 z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od wpłaconych wynagrodzeń za okresy 08/2013, z tytułu podatku od osób prawnych za 2014r., oraz z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego.
W toku czynności egzekucyjnych ustalono ponadto, że Spółka posiada także inne pojazdy tj.: Mercedes Benz Sprinter rok prod. 2008 i Peugeot Boxer rok prod. 2005r., jednakże organowi egzekucyjnemu nie udało się ustalić miejsca ich przechowywania. Podczas czynności terenowych poborca podatkowy ustalił, że pod adresem siedziby Spółki nie znajduje się żaden majątek nieruchomy lub pojazdy należące do Spółki, natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego w prowadzonym postępowaniu rekwizycyjnym dokonał, w miejscu prowadzenia działalności przez Spółkę, zajęcia samochodów Fiat Ducato i Volkswagen Transporter oraz ustalił, że pod tym adresem nie ma żadnego innego majątku, który mógłby stanowić przedmiot skutecznej egzekucji. W toku postępowania egzekucyjnego ustalono ponadto, że spółka nie dysponuje żadnymi nieruchomościami, natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi aktualnie, na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego, sprzedaż trzech chłodni agregatów.
Ustalono, że rynkowe ceny powyższych urządzeń w stanie nowym wynoszą od około 3.500 zł do około 8.000 zł. Mając na uwadze łączną wysokość należności Spółki objętych przedmiotową decyzją (która wynosi 393.388,79 zł) organ uznał, że środki uzyskane z ich ewentualnej sprzedaży nie pokryją całości przedmiotowych należności lub choćby ich znacznej części. Z uwagi na powyższe, w ocenie Dyrektora, uzasadnione jest twierdzenie, że postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne. Bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku A Spółka z o.o. potwierdza również fakt umorzenia przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. J. J.-M., postanowieniami z dnia 11 kwietnia 2017r. i z dnia 14 grudnia 2017r., postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec Spółki z uwagi na bezskuteczność prowadzonej egzekucji.
Zdaniem Dyrektora na powyższe ustalenia nie wpływają twierdzenia strony dotyczące stwierdzenia, że komornik zajął prawa majątkowe o dużej wartości, które umożliwiają zaspokojenie zaległości podatkowych spółki. Argumentacja ta nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Dyrektor zwrócił uwagę, że pomimo wezwania z dnia 22 stycznia 2021 r. strona nie wskazała i nie udokumentowała istnienia majątku Spółki, który jest realny, zidentyfikowany, bezsporny, nieobciążony i nie będący przedmiotem roszczeń innych wierzycieli, a także nie udokumentowano rzeczywistego zajęcia tego majątku przez komornika. Tym samym, w ocenie Dyrektora, w sprawie ziściła się również druga pozytywna przesłanka warunkująca orzeczenie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki.
W sprawie nie zachodzą także okoliczności stanowiące negatywne przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki. Ustalono, że Spółka posiadała nieuregulowane w terminie zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na: Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za okresy: luty 2013r. – maj 2015r., Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych za okres: luty 2013r. – grudzień 2014r. i luty-maj 2015r., Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okresy: luty 2013r. – maj 2015r. oraz wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2014, 2015, 2017 i 2018, podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaty wynagrodzeń za okresy styczeń – grudzień 2014r. i styczeń maj 2015r., a także w podatku od towarów i usług za okresy grudzień 2014r., marzec i czerwiec 2015r. oraz styczeń 2018r. (lista zaległości na dzień 4 listopada 2020 r.).
Przywołując treść art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze Dyrektor wskazał, że badanie przez organ podatkowy "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustalaną na podstawie okoliczności faktycznych każdej sprawy. Pod pojęciem "właściwego czasu" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości będzie zaistnienie jednej z dwóch przesłanek wskazanych w tym przepisie (tj. sytuacji, gdy spółka: nie wykonuje wymagalnych zobowiązań pieniężnych lub zobowiązania przekroczą wartość jej majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje), przy czym istotnym jest, która z tych okoliczności zaistnieje pierwsza. Ze sprawozdań finansowych Spółki za lata 2012-2016 wynika, że w tym czasie wartość jej zobowiązań nie przekraczała wartości jej majątku. W niniejszej sprawie została natomiast spełniona przesłanka wymieniona w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze tj. niewykonywanie przez dłużnika wymagalnych zobowiązań.
Niewypłacalność ma miejsce już w pierwszym dniu opóźnienia, niezależnie od wielkości zobowiązań i niezależnie od tego jak duże jest opóźnienie w zapłacie. Pierwsze i następne zaległości Spółki powstały w wyniku nieuregulowania składek na ubezpieczenie zdrowotne z czego termin płatności drugiego z kolei zobowiązania przypadał na dzień 15 marca 2013r. W ocenie organu uznać zatem należy, że Spółka stała się niewypłacalna z dniem 16 marca 2013 r., ponieważ był to pierwszy dzień opóźnienia w zapłacie jej drugiego z kolei zobowiązania publicznoprawnego. Od tego dnia istniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Spółka winna w dwutygodniowym terminie wskazanym w powyższej ustawie, tj. najpóźniej licząc od dnia 16 marca 2013 r. podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości.
Z pisma Sądu Rejonowego G.-P. w G. z dnia 27 lutego 2019 r. wynika, że strona złożyła w imieniu Spółki wniosek o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu dopiero w dniu 29 października 2013r. Sąd Rejonowy G.-P. w G. VI Wydział Gospodarczy postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013 r. umorzył postępowanie w sprawie o ogłoszenie upadłości Spółki wskazując, że pismem złożonym w dniu 22 listopada 2013r. Spółka wycofała wniosek o ogłoszenie upadłości. W ocenie organu sytuacja, w której wniosek o ogłoszenie upadłości został cofnięty przez wnioskodawcę jest równoznaczna z brakiem tego wniosku.
Tym samym w sprawie nie została spełniona przesłanka uwalniająca stronę od solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Przyjąć zatem należy, że w odniesieniu do Spółki nie zgłoszono skutecznie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz nie wszczęto postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości, pomimo, że w przypadku Spółki zaistniały okoliczności do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W związku z powyższym, z uwagi na niewykazanie przez panią M. P., że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, w ocenie organu, nie zaszła przesłanka z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej pozwalająca na uwolnienie się przez niego od odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania podatkowe Spółki.
Ustosunkowując się do kwestii wskazania składników majątkowych spółki, z których egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części Dyrektor wskazał, że z akt sprawy wynika, iż strona takiego mienia nie wskazywała, zarówno podczas postępowania przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem odwoławczym, pomimo że była przez wzywana do wskazania i udokumentowania istnienia majątku Spółki (ruchomości, nieruchomości, praw majątkowych), który jest realny, zidentyfikowany, bezsporny, nieobciążony i nie będący przedmiotem roszczeń innych wierzycieli, a także do udokumentowania rzeczywistego zajęcia tego majątku przez komornika.
Zdaniem organu, nie zasługuje na uwzględnienie także argumentacja strony, iż wszczęcie postępowania w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe Spółki jest przedwczesne, gdyż nie została jeszcze ustalona odpowiedzialność podatkowa Spółki, jak też sporna jest wysokość samego zobowiązania. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowe zaległości Spółki wynikają z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego określających Spółce zobowiązania podatkowe utrzymanych w mocy decyzjami Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, które są ostateczne w administracyjnym toku instancji, a także z deklaracji i korekt deklaracji.
Końcowo Dyrektor wyjaśnił, że w sprawie nie doszło do przedawnienia przedmiotowych zaległości podatkowych z uwagi na zawieszenie biegu terminów przedawnienia (zgodnie z art. 70 § 4) bądź zastosowanie środków egzekucyjnych przerywających bieg terminów przedawnienia (zgodnie z art. 70 § 6) i tak dla zaległości:
- - z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych, o których mowa w art. 31 i art. 41 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od wypłaconych wynagrodzeń ze stosunku pracy i świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18 za miesiąc grudzień 2014r. oraz miesiące od stycznia 2015r. do maja 2015r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia wskutek prowadzonego postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe w okresie od 31 marca 2016r. do 25 listopada 2016r.,
- - w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2014r. zastosowano środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia w postaci zajęcia i odbioru ruchomości w dniu 29 listopada 2019r.,
- - w podatku od towarów i usług za marzec 2015r. zastosowano środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia w postaci zajęcia i odbioru ruchomości w dniu 1 marca 2016r., a następnie bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu wskutek prowadzonego postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe w okresie od 31marca 2016r. do 25 listopada 2016r.,
- - w podatku od towarów i usług za czerwiec 2015r. zastosowano środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w dniu 30 września 2015r., a następnie bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu wskutek prowadzonego postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe w okresie od 31 marca 2016r. do 25 listopada 2016r.,
- - w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014r. zastosowano środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w dniu 30września 2015r., a następnie bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu wskutek prowadzonego postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe w okresie od 31 marca 2016r. do 25 listopada 2016r.,
- - w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015r., zastosowano środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia w postaci skutecznego zajęcia rachunku bankowego w dniu 28 lipca 2016r., o którym podatnik został zawiadomiony,
- - z tytułu odsetek naliczonych od niezapłaconych w terminie należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2015r. zastosowano środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia w postaci skutecznego zajęcia rachunku bankowego w dniu 13 września 2016r., o którym podatnik został zawiadomiony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pani M.P. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 oraz art. 107 § 1, § 2 pkt 1, 2 i 4, art. 108 § 1, § 2 pkt 2 lit. a), pkt 3, § 3, art. 116 § 1, § 2 Ordynacji podatkowej i wniosła o jej uchylenie w całości. Uzasadniając skargę skarżąca wskazała, że decyzja została wydana pomimo faktu, że wobec Spółki toczą się postępowania egzekucyjne, które mogą doprowadzić do zaspokojenia jej zaległości wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego. W ocenie skarżącej odpowiedzialność członka zarządu spółki może zostać orzeczona tylko wówczas, gdy egzekucja prowadzona wobec spółki okaże się bezskuteczna. W wydanych w sprawie decyzjach organów obu instancji brak jest natomiast informacji o umorzeniu prowadzonych w stosunku do Spółki postępowań egzekucyjnych z uwagi na ich bezskuteczność. Zdaniem skarżącej nie ulega wątpliwości, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została wydana przedwcześnie, natomiast zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej powiela błędy zawarte w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.
Podstawowym zarzutem zgłoszonym w skardze jest zarzut, że decyzja w przedmiocie majątkowej odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe Spółki została wydana przedwcześnie z uwagi na toczące się postępowanie egzekucyjne.
Ocena zarzutu skargi wymaga odwołania się do pojęcia bezskuteczności egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. W sprawie nie jest sporne, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji postępowanie egzekucyjne wobec Spółki nie zostało umorzone, jest w toku.
Sąd podziela pogląd, że definicję bezskuteczności egzekucji można wyprowadzić z treści art. 71 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), określając ją jako uzasadnione przypuszczenie, że egzekwowana należność pieniężna nie będzie mogła być zaspokojona ze znanego majątku zobowiązanego ani też z jego wynagrodzenia za pracę lub z przypadających mu okresowo świadczeń za okres 6 miesięcy.
Na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej przesłanka bezskuteczności egzekucji rozumiana jest jako brak możliwości przymusowego zaspokojenia wierzyciela publicznoprawnego w toku wszczętej i przeprowadzonej przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki. Może być wykazana nie tylko na podstawie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, ale także w inny sposób. Znajduje to potwierdzenie zarówno w wykładni językowej art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, z którego nie wynikają żadne wymogi co do formalnego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, jak i wykładni systemowej, opartej na analizie art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. Bezskuteczność egzekucji stwierdza się na podstawie okoliczności wynikających z czynności przeprowadzonych w postępowaniu egzekucyjnym (zob. wyrok SN z 6 czerwca 2013 r., II UK 329/12).
Stwierdzenie istnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji, może nastąpić dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, obejmującego zaległości podatkowe podatnika, a postępowanie egzekucyjne winno być prowadzone w stosunku do całego majątku spółki, jej wszystkich aktywów (por. uchwała NSA z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08; wyrok NSA z 9 maja 2017 r., I FSK 1614/15, wyrok NSA z 14 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 25/21).
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał czynności egzekucyjne podejmowane wobec Spółki. Dokonywane były zajęcia rachunków bankowych, zajęcia wierzytelności pieniężnych z tytułu rozliczeń finansowych Spółki z podmiotami gospodarczymi, przeprowadzono sprzedaż licytacyjną dwóch samochodów należących do Spółki. Organ ustalił również, że Spółka nie jest właścicielem nieruchomości, a miejsce przechowywania dwóch pojazdów Mercedes Benz Sprinter rok produkcji 2008 i Peugeot Boxer rok produkcji 2005 nie jest znane.
W sprawie prawidłowo ustalono, że prowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego egzekucja z trzech chłodni, agregatów należących do Spółki rokuje uzyskanie środków znacząco mniejszych niż łączna wysokość podatkowych zaległości Spółki, za które odpowiedzialność ponosi skarżący.
W świetle powyższego za uzasadnione należy uznać stanowisko organu, że różnica zaległości podatkowych oraz znany na etapie wydawania decyzji stan majątkowy Spółki potwierdziły bezskuteczność egzekucji wobec podmiotu, którego członkiem zarządu był skarżący.
W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest wykazać bezskuteczność egzekucji za pomocą wszelkich dowodów potwierdzających tę okoliczność. W konsekwencji oznacza to, że o spełnieniu omawianej przesłanki można mówić wówczas, gdy w wyniku wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela (tak: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2021 r., I SA/Po 512/21).
Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Wystarczy zatem, że organ na podstawie zebranych dowodów wykaże, że egzekucja nie może przynieść żadnych pozytywnych rezultatów (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 400/21).
W unormowaniu zawartym w art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej określone zostały zarówno pozytywne przesłanki przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu spółki, jak i przesłanki negatywne. O ile ciężar udowodnienia przesłanek pozytywnych spoczywa na organie podatkowym, o tyle w odniesieniu do przesłanek negatywnych ciężar dowodu spoczywa na podmiotach potencjalnie odpowiedzialnych, tj. wspomnianych osobach trzecich.
Strona nie kwestionuje pełnienia funkcji członka zarządu spółki w okresie, w którym powstały zaległości podatkowe.
W zaskarżonej decyzji organ prawidłowo ustalił, że pomimo zaistnienia stanu niewypłacalności spółki skarżący reprezentujący spółkę nie złożył we właściwym terminie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania mającego na celu zapobieżenie upadłości.
Organ, działając z urzędu, ustalił również okres zawieszenia biegu terminu zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania o wykroczenie skarbowe oraz okres przerwy biegu terminu przedawnienia w związku ze stosowaniem środków egzekucyjnych.
Ustalenie w sprawie zaistnienia określonych w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanek odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ prawidłowo wskazał, że strona skarżąca nie wskazała żadnej przesłanki egzoneracyjnej ograniczającej odpowiedzialność (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 227/21).
Sąd nie dopatrzył się uchybienia zasadom prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, a organy podatkowe wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Skarżąca ma prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych oraz ich wykładni.
Sąd stwierdza, że organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W świetle powyższych uwag uznać należy, że organy prawidłowo i zgodnie z normami z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zaś dokonana przez organy ocena dowodów nie nosi cech dowolności. W procesie gromadzenia dowodów organ podatkowych jest zobowiązany do ich zbierania jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego.
Z tych względów uznając skargę za nieuzasadniona Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), skargę oddalił.