Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 stycznia 2014 r. Prezydent Miasta ustalił M. M. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2014 w kwocie 451,00 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła podatniczka. Strona nie zgodziła się z opodatkowaniem hali garażowej, która w jej ocenie stanowi integralną część budynku mieszkalnego i stawka podatku winna być taka jak za lokal mieszkalny. Strona stwierdziła, że zapłaci tylko kwotę 87,69 zł.
Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 27 czerwca 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji i wskazało, że podstawę ustalenia obowiązku podatkowego w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, które określają podmiot i przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
- 1) grunty,
- 2) budynki lub ich części,
- 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Podstawę opodatkowania stanowi:
- 1) dla gruntów - powierzchnia,
- 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1).
Stosownie do treści przepisu art. 3 ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in.:
- 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3,
- 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,
- 3) użytkownikami wieczystymi gruntów.
- 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
- a) wynika z umowy zawartej z właścicielem. Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
- b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (ust. 4).
Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku (ust. 5).
Jak wynika natomiast z przepisu art. 6 ust. 1 ustawy obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.
Organ wskazał, że w dniu 12 marca 2013 r. strona złożyła do organu pierwszej instancji informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której wskazała do opodatkowania lokal mieszkalny o łącznej pow. 54.76 m2, grunt o pow. 18,89 m2 oraz powierzchnię budynku "pozostałe" - 52,00 m2.
Jak wynikało z akt sprawy, w dniu 9 marca 2013 r. M. M. nabyła na własność położony w G. w budynku przy ul. [...] - lokal mieszkalny nr [...] o pow. 52,86 m2 wraz z pomieszczeniem gospodarczym o pow. 1,90 m2 (KW [...]) wraz z przynależnym udziałem w nieruchomości wspólnej wynoszącym 1.090/1.000.000 oraz udział wynoszący 60/6.060 części w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu niemieszkalnym - hali garażowej (KW [...]) położonym w budynku przy ul. [...] w G. (akt notarialny z dnia 9 marca 2013 r. Rep. A Nr [...]).
Zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji ustalił wobec M. M. podatek od nieruchomości na rok 2014 w łącznej kwocie 451,00 zł. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że wysokość podatku ustalona została w sposób następujący:
- - budynki mieszkalne lub ich części - pow. 54,76 m2; stawka 0,74 zł/ m2 = 40,52 zł,
- - budynki "pozostałe" - pow. 52,00 m2; stawka 7,73 zł/ m2= 401,96 zł,
- - grunty "pozostałe" - pow. 18,89 m2; stawka 0,46 zł/ m2= 8,69 zł.
Łącznie kwota podatku wynosi po zaokrągleniu 451,00 zł.
Obliczając wysokość podatku, organ pierwszej instancji przyjął stawki przewidziane w § 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) i e) uchwały Rady Miasta Nr XXV/733/13 Rady Miasta z dnia 23 października 2013 r., w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta.
Odnośnie garażu usytuowanego w budynku mieszkalnym Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował stawkę podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy, czyli jak dla budynków lub ich części pozostałych.
Jednocześnie Kolegium wyjaśniło prawidłowość przyjęcia stawki w wysokości 7,73 zł, w stosunku do garażu usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.
Powołano się przy tym na uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 27 lutego 2012 r., w której Sąd sformułował tezę, iż w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. Z powyższego wynikało więc, iż w przedmiotowej sprawie mamy właśnie do czynienia z taką sytuacją, albowiem nastąpiło wyodrębnienie garażu na odrębną własność (osobna księga wieczysta) i sprzedaż znajdujących się w nim miejsc postojowych wraz z udziałem we współwłasności tego budynku i nieruchomości. To z kolei powoduje, iż nie można przedmiotowego garażu (miejsca postojowego) opodatkować stawką właściwą dla budynków mieszkalnych, czy ich części, a jedynie stawką właściwą dla "budynków lub ich części pozostałych".
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organów podatkowych zakwestionowała prawidłowość uchwały 7 sędziów NSA w sprawie II FPS 4/11 i wyrażając swój pogląd dodatkowo podniosła, że inni właściciele płacą podatek wg korzystniejszej stawki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z uchwałą 7 sędziów NSA - w sprawie II FPS 4/11 w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy.
Wskazując na skutki wiążącej mocy uchwały powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy przypomnieć, że art. 269 § 1 p.p.s.a., nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Odnosząc to do niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że w pełni podziela pogląd zaprezentowany we wskazanej uchwale, co w odniesieniu stanu niniejszej sprawy oznacza aprobatę zaskarżonej decyzji.
Należy przypomnieć, że skarżąca nabyła na własność położony w G. w budynku przy ul. [...] - lokal mieszkalny nr [...] o pow. 52,86 m2 wraz z pomieszczeniem gospodarczym o pow. 1,90 m2 wraz z przynależnym udziałem w nieruchomości wspólnej oraz udział wynoszący 60/6.060 części w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu niemieszkalnym - hali garażowej. Odnośnie garażu usytuowanego w budynku mieszkalnym prawidłowo zastosowana została stawka podatku od nieruchomości przewidziana w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy, czyli jak dla budynków lub ich części pozostałych.
W świetle bowiem art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy.
Takie stanowisko nie tylko jest zgodne z uchwałą II FPS 4/11, ale też dominuje w orzecznictwie. Nieruchomość lokalowa (miejsca postojowe w garażu) uznana została przez ustawodawcę za odrębny przedmiot opodatkowania na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a w konsekwencji z uwagi na prawne wyodrębnienie lokalu jako przedmiotu odrębnej własności mimo, iż fizycznie znajduje się on w budynku mieszkalnym nie może dzielić losu budynku mieszkalnego gdyż na skutek wyodrębnienia stanowi odrębny od budynku mieszkalnego przedmiot opodatkowania jako wydzielona nieruchomość lokalowa.
Należy wskazać, że stawka właściwa do budynków mieszkalnych miałaby zastosowanie do garażu znajdującego się budynku mieszkalnym jedynie w sytuacji, gdy garaż ten nie stanowiłby odrębnej nieruchomości lokalowej. Zatem dla miejsca postojowego znajdującego się w garażu wielostanowiskowym, stanowiącym odrębny od lokalu mieszkalnego przedmiot własności, należy zastosować stawkę podatku jak dla budynków pozostałych. Podniesiona okoliczność, że skarżąca płaci inną stawkę podatkową niż inni współwłaściciele nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Wobec tego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.