Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania E. P., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 stycznia 2015 r. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 92.340 zł od dochodu uzyskanego z tytułu sprzedaży nieruchomości.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego E. P., reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego [...], wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Uzasadniając wniosek wskazano, że kwota podatku wraz z odsetkami wielokrotnie przekracza możliwości jej spłaty przez skarżącą. Podkreślono, że prowadzenie egzekucji naraziłoby skarżącą na nieodwracalną szkodę, brak środków na utrzymanie siebie i dzieci, a nawet utratę jedynego składnika majątku pozwalającego na wykonanie decyzji, tj. mieszkania, w którym skarżąca wraz z dziećmi przebywa.
W uzupełnieniu wniosku podniesiono, że pomimo złożenia skargi, zamieszczenia w niej wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji oraz przedstawienia skrajnie trudnej sytuacji materialnej skarżącej, łącznie z jej oświadczeniem majątkowym, organy podatkowe podjęły czynności egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania pełnej kwoty wskazanej w decyzji wraz z odsetkami i innymi kosztami, m.in. poprzez zajęcie wynagrodzenia za pracę. Wskazano, że na chwilę obecną podatniczka została pozbawiona możliwości utrzymania swojej rodziny, nie ma też możliwości zaciągnięcia pożyczek, nie może również liczyć na pomoc osób trzecich. Organ podatkowy zajął jedyne środki, które skarżąca mogła przeznaczyć na utrzymanie rodziny i przy braku wstrzymania wykonalności decyzji będzie to robił w dalszym ciągu. Spowoduje to, że do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, co może zająć kilka miesięcy, skarżąca i jej rodzina pozostanie bez środków do życia.
W kolejnym uzupełnieniu wniosku wskazano, że w efekcie zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącej pozostała jej do dyspozycji kwota 1.043,29 zł, która nie wystarcza nawet na spłatę opłat związanych z mieszkaniem oraz wcześniej zaciągniętych zobowiązań i jest zbyt niska na to, aby choć w najmniejszym stopniu zaspokoić potrzeby rodziny skarżącej. Podano, że skarżąca znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej, a zarazem trudnej sytuacji rodzinnej, wychowuje sama trójkę dzieci, co uzasadnia otoczenie skarżącej - jako samotnej matki - szczególną opieką. Podkreślono, że skarżąca została pozbawiona jedynego źródła utrzymania w postaci dochodów z pracy. Zaakcentowano również, że możliwości zarobkowe skarżącej są mocno ograniczone, gdyż obowiązek opieki nad dziećmi spoczywa wyłącznie na niej. W przypadku dalszego egzekwowania decyzji w niniejszej sprawie rodzina skarżącej dotknięta będzie skrajnym niedostatkiem i nie będzie w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb bytowych.
Istnieje również ryzyko utraty mieszkania, jedynego składnika majątku skarżącej, w którym przebywa wraz z trójką dzieci. Ponownie podniesiono, że skarżąca nie posiada zdolności kredytowej, nie ma też innych możliwości zdobycia środków na spłatę zobowiązania podatkowego, które wynika ze skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu strona skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa, a potwierdzeniem tego są również okoliczności i charakter sprawy.
W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku przemawia wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego (kwota określonego przez organ podatkowy zobowiązania w podatku dochodowym od dochodu uzyskanego z tytułu sprzedaży nieruchomości wynosi 92.340 zł) oraz trudna sytuacja materialna E. P., znajdująca potwierdzenie chociażby w postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1041/15 o przyznaniu skarżącej prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji źródłem utrzymania E. P. jest obecnie wynagrodzenie za pracę. Po potrąceniu przez pracodawcę części wynagrodzenia zajętego w ramach egzekucji, na rachunek bankowy skarżącej przekazywana jest miesięcznie kwota 1.043,29 zł. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, ponadto samotnie wychowuje trójkę dzieci (w tym dwoje małoletnich), na które nieregularnie otrzymuje świadczenia alimentacyjne przekazywane przez komornika sądowego.
Porównując kwotę ciążącego na skarżącej zobowiązania podatkowego z kwotą otrzymywanego miesięcznie wynagrodzenia za pracę oraz z koniecznością ponoszenia kosztów związanych chociażby z wychowywaniem trójki dzieci, należy zgodzić się z pełnomocnikiem strony, że skarżąca nie będzie w stanie uiścić spornej kwoty podatku wynikającej z zaskarżonej decyzji jednorazowo, ani w krótkim czasie. Zdaniem Sądu, również prowadzone postępowanie egzekucyjne bez wątpienia w sposób niekorzystny wpływa na sytuację finansową skarżącej, albowiem dokonane zajęcie części wynagrodzenia za pracę powoduje dotkliwe uszczuplenie jej budżetu domowego.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.