Uzasadnienie
Z.C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lipca 2016 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia zostało doręczone stronie w dniu 11 lipca 2016r.
W dniu 5 sierpnia 2016 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Przesyłka została zaadresowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Po wpłynięciu w dniu 10 sierpnia 2016 r. skargi do Sądu, Przewodniczący Wydziału I zarządził w dniu 11 sierpnia 2016 r. zarejestrowanie jej w Dzienniku Korespondencji Ogólnej pod nr [...] i przekazanie wraz z odpisem do organu, celem nadania biegu. Skarga została wysłana do organu w dniu 12 sierpnia 2016 r. i tego samego dnia wpłynęła do organu.
Dyrektor Izby Skarbowej przekazując skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., z uwagi na wniesienie jej po upływie ustawowego terminu.
Stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym – zgodnie z art. 54 § 1 cyt. powyżej ustawy – skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w tym przypadku za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, o czym skarżący został pouczony w treści zaskarżonego postanowienia.
W doktrynie oraz orzecznictwie dominujący jest pogląd, że jeśli skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego, to o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przekazania skargi przez sąd właściwemu organowi. W takim przypadku ryzyko przekroczenia terminu do wniesienia skargi obciąża tylko i wyłącznie stronę skarżącą (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 178; postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 379/01, nie publ.; postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1144/10, nie publ.).
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 lipca 2016 r. Ustawowy termin do wniesienia skargi na powyższe postanowienie upływał zatem w dniu 10 sierpnia 2016 r. Skarżący nadał skargę w wymaganym terminie 30 dni, lecz zamiast skierować ją do Sądu za pośrednictwem organu, zaadresował ją bezpośrednio do Sądu, czyli wbrew postanowieniom art. 54 § 1 p.p.s.a. Do Sądu skarga ta wpłynęła w dniu 10 sierpnia 2016 r., a w dniu 12 sierpnia 2016r. została przekazana organowi. Data przekazania skargi przez sąd organowi właściwemu stanowi zatem w świetle powyższych rozważań dzień wniesienia skargi.
Skoro termin do zaskarżenia postanowienia upłynął dnia 10 sierpnia 2016 r., to skarga w przedmiotowej sprawie – nadana na adres organu właściwego w dniu 12 sierpnia 2016 r. - wniesiona została po upływie ustawowego terminu, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.