Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r. oddalił skargę A. K. Skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz jego doręczenie, którego odpis został mu doręczony w dniu 31 sierpnia 2017 r. (potwierdzenie odbioru, k. 59). Dnia 27 września 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 16 października 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego P. N., o czym został on powiadomiony w dniu 6 listopada 2017 r. (dowód: informacja OIRP z dnia 15 listopada 2017 r. nadesłana do sądu, k. 89). Wyznaczony pełnomocnik w dniu 23 listopada 2017 r. udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu A. S. Pełnomocnik substytucyjny nie stwierdziła podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Dnia 27 listopada 2017 r. sporządziła i wniosła stosowną opinię.
W piśmie z dnia 15 czerwca 2018 r. wyznaczony pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych, oświadczając, iż nie została ona opłacona w całości ani w części.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony pełnomocnik (radca prawny) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w niniejszej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715; dalej jako rozporządzenie).
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia opłaty w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczonemu radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty określonej w punkcie 1, nie mniej niż 120 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, którą organ orzekł o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki. Zatem do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała opłata określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł.
Mając na uwadze powyższe za czynność dokonaną w postępowaniu w drugiej instancji należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 221,40 zł (w tym kwotę 41,40 zł tytułem VAT).
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.