Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez J.P. zażalenia na postanowienie z dnia 24 grudnia 2018 r. znak [...].
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu 24 grudnia 2018 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej wydał postanowienie znak [...], w związku ze złożonymi przez J.P. zarzutami w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 6 sierpnia 2018 r.
W pouczeniu niniejszego postanowienia wierzyciel wskazał jako środek zaskarżenia zażalenie, które zobowiązany wnosi w terminie 7 dni od daty otrzymania ww. postanowienia organu pierwszej instancji.
Postanowienie wierzyciela z dnia 24 grudnia 2018 r. zostało odebrane w dniu 10 stycznia 2019 r. przez J.P., który w dniu 18 stycznia 2019 r. wysłał listem poleconym do Poczty Polskiej S.A. [...]zażalenie.
Mając na uwadze datę doręczenia postanowienia z dnia 24 grudnia 2018 t., tj. 10 stycznia 2019 r., termin do złożenia zażalenia upłynął z dniem 17 stycznia 2019 r.
Wobec powyższego zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm., dalej powoływana jako "k.p.a.") organ odwoławczy stwierdził w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł J.P. żądając jego uchylenia w całości i umorzenia egzekucji.
Dalej skarżący podniósł, że opłaty za abonament przedawniają się z upływem 3 lat, nie są bowiem podatkiem. Wniósł również o uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia ponieważ oczekiwał na dokumenty od żony, z którą jest skonfliktowany, a to żona "wykreśliła abonament" w 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako "p.p.s.a.").
Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia została dokonana w trybie uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Kontrolowane postanowienie wydane zostało na podstawie art. 134 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a został on zastosowany w zw. z art. 144 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Powyższe przepisy określają obowiązki organu drugiej instancji we wstępnej fazie postępowania odwoławczego. Postępowanie odwoławcze (i odpowiednio zażaleniowe) składa się z trzech faz: fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji (odpowiednio postanowienia). Jak wynika z treści art. 134 k.p.a. organ odwoławczy w pierwszej fazie postępowania zobowiązany jest do ustalenia, czy odwołanie (zażalenie) jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W razie stwierdzenia niedopuszczalności lub uchybienia terminu organ odwoławczy nie może rozpatrzyć merytorycznie wniesionego środka zaskarżenia. W drodze postanowienia organ odwoławczy winien zaś stwierdzić niedopuszczalność odwołania (lub odpowiednio zażalenia) lub uchybienie terminu do jego wniesienia. Rozpatrzenie odwołania niedopuszczalnego lub wniesionego z uchybieniem terminu stanowi naruszenie prawa, które należy zakwalifikować jako rażące zważywszy, że oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym aktu, który na podstawie art. 16 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. korzysta z ochrony trwałości.
Mając na uwadze powyższe uznać należy, że obowiązkiem organu odwoławczego było w pierwszej kolejności rozstrzygnięcie czy wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie z dnia 24 grudnia 2018 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jest dopuszczalne i zostało wniesione w terminie.
Zgodnie z art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2019 poz. 1438 ze zm.) na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Stosownie zaś do art. 17 § 1 ww. ustawy zażalenie powinno zostać wniesione do organu odwoławczego w terminie 7 dni od doręczenia, o czym skarżący był prawidłowo pouczony.
Zatem prawidłowo organ uznał, że postanowienie doręczone skarżącemu w dniu 10 stycznia 2019 r. zostało zaskarżone z uchybieniem terminu, który upłynął w dniu 17 stycznia 2019 r. a zażalenie złożono 18 stycznia 2019 r.
Podkreślić należy również, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nie podlega ocenie sądu w niniejszej sprawie, organ winien rozpoznać go w odrębnym postepowaniu i dopiero rozstrzygnięcie tego wniosku będzie mogło ewentualnie skutkować przyjęciem zażalenia do merytorycznego rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.