Uzasadnienie
(...) Jeżeli strona skarżąca (...) nie dopełniła warunków zastosowanej odprawy celnej czasowej, to odprawa ta - zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ - stała się z dniem 25 listopada 1992 r. odprawą ostateczną a strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia należności celnych od sprowadzonego towaru. Od następnego zaś dnia rozpoczął się bieg terminu przedawnienia w sprawie wymiaru należności celnych.
Skoro więc termin do wydania decyzji wymierzającej należności celne upłynął z dniem 26 listopada 1994 r. a Dyrektor Urzędu Celnego w G. decyzję tę wydał w dniu 22 kwietnia 1995 r., to niewątpliwie decyzję tę organ celny podjął z rażącym naruszeniem prawa materialnego /art. 83 ust. 1 Prawa celnego/, co w myśl art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa - skutkuje stwierdzeniem nieważności tej decyzji. Za nieważną należało uznać także decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł, który badając decyzję organu I instancji, w postępowaniu odwoławczym, nie dopatrzył się, poza błędnym wymiarem opłaty manipulacyjnej dodatkowej, iż decyzją tą uchybia prawu i utrzymał ją w mocy. (...).