Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 września 2007 r. Gmina wniosła do tutejszego Sądu skargę na czynność Wojewody polegającą na błędnej weryfikacji wniosku Gminy, dokonanej z naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt. 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844) oraz § 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie zwrotu utraconych przez gminy dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w parkach narodowych, rezerwatach przyrody oraz przedsiębiorców o statusie centrum badawczo – rozwojowego (Dz.U. nr 33, poz. 229) wnosząc o stwierdzenie, iż czynność Wojewody, na podstawie której przyznano Gminie kwotę [...] zł., stanowiącą zwrot utraconych przez Gminę dochodów z tytułu zwolnienia w 2006 roku z podatku od nieruchomości [...], została dokonana z naruszeniem prawa i jako taka jest bezskuteczna.
Gmina wniosła również skargę na czynność Wojewody w odniesieniu do kwoty dochodów utraconych z tytułu zwolnienia [...] z podatku od nieruchomości w 2005 roku. W tym postępowaniu, postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę Gminy uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem nie mieści się w żadnej kategorii spraw o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej p.p.s.a.
Od powyższego rozstrzygnięcia Gmina, w dniu 12 października 2007 r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną wskazując w niej, iż sąd administracyjny jest zobligowany do rozpatrzenia skargi na czynność Wojewody w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Podstawę zawieszenia postępowania wskazaną w art. 125 § 1 pkt należy rozumieć jako przyczynę prejudycjalną w szerokim znaczeniu tego słowa. Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, w tym również sądowoadministracyjnego, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania. W szczególności przepis ten daje podstawę do zawieszenia postępowania z powodu skierowania, w wyniku innej sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym lub rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów administracyjnych, pytania prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 2 i 3, art. 187 i art. 269 p.p.s.). (por. LexPolonica Maxima, J.P. Tarno, Komentarz).
Z sytuacją o jakiej mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W przypadku bowiem uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawartego w postanowieniu z dnia [...], Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie będzie władny do jej merytorycznego rozstrzygnięcia z uwagi niedopuszczalność drogi sądowej. Co więcej, rozstrzygając ją merytorycznie, przekroczyłby swe ustawowe uprawnienia co skutkowałoby nieważnością postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Nie może więc budzić wątpliwości, że zachodzi sytuacja, w której orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie miało wpływ na niniejsze postępowanie.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.