Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] dokonał zaliczenia wpłaty dokonanej przez A.B. na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2001 r.
A.B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej. Postanowieniu zarzucił nieprawidłowe zaliczenie odsetek za zwłokę oraz niezgodne z prawem zarachowanie wpłaty na cel inny niż wpłata została przeznaczona.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów strony organ odwoławczy stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę obejmujące okresy od 29 lipca 2004 r. do 11 marca 2005 r. w związku z art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej oraz od 22 lipca 2005 r. do 28 września 2005 r. w związku z § 9 pkt 2 oraz § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo zastosował w sprawie art. 55 § 2 i art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej.
A.B. wniósł skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając, że skarżone postanowienie wydane zostało bez podstawy prawnej, bowiem stan faktyczny w sprawie nie odpowiadał normie prawnej określonej w art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącej organ podatkowy drugiej instancji nie przeprowadził postępowania odwoławczego, a w szczególności nie rozpatrzył materiału dowodowego, ograniczając się jedynie do powielania argumentów Naczelnika Urzędu Skarbowego, zaniechał wyznaczenia stronie terminu do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem postanowienia, naruszył zakaz reformationis in peius, pominął fakt, potwierdzony przez organ pierwszej instancji, że organ ten nie jest właściwy w sprawie.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Na rozprawie w dniu 11 marca 2008 r. skarżący przedłożył odpis postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], z którego wynika m. in., iż należności w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2001 r. objęte tytułem wykonawczym z dnia [...] nr [...] uległy przedawnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Skarga A.B. zasługuje na uwzględnianie, albowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej narusza prawo.
Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przedawnienie zobowiązania podatkowego skutkuje wygaśnięciem zobowiązania podatkowego niezależnie od fazy, w jakiej znajduje się postępowanie. Organ podatkowy jest obowiązany wziąć pod rozwagę z urzędu powyższą okoliczność.
W niniejszej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego zarachował wpłatę na poczet zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za październik i listopad 2001 r.
Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby w sprawie niniejszej zaistniały okoliczności powodujące przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zatem, skoro bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za październik i listopad 2001 r. rozpoczął się 31 grudnia 2001 r. to jego upływ nastąpił z dniem 31 grudnia 2006 r.
Okoliczność, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe wygasło wskutek przedawnienia w dacie zaliczenia wpłaty potwierdza przedłożone przez skarżącą postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] wydane w związku z zarzutami w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Nie ulega zatem wątpliwości, iż zaliczenie wpłaty na poczet zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za wymienione wyżej okresy rozliczeniowe nastąpiło po upływie okresu przedawnienia. Tym samym zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej jako niezgodne z prawem należało wyeliminować z obrotu prawnego.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.) uchylił zaskarżone postanowienie.
Zgodnie z dyspozycją art. 152 wyżej powołanej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.
Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które zgodnie z art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.