Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 14 lipca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 30 marca 2010 r. ustalającą W.K., dalej skarżącemu, zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009 i 2010.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu 23 października 2009 r. została zawarta pomiędzy Burmistrzem Miasta a skarżącym umowa najmu lokalu użytkowego, stanowiącego własność Miasta o pow. 160,14 m2, położonego w [...] przy ul. [...]. Umowę zawarto na okres jednego roku.
Wskutek zawarcia umowy, zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844) skarżący stał się podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu posiadania części nieruchomości gminnej. Obowiązek ten powstał w dniu 1 listopada 2009 r. i ciążył do końca października 2010 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W.K. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2010 r., podnosząc, że zobowiązanie podatkowe ustalono wobec niego chociaż nie jest właścicielem nieruchomości, a ponadto, że powierzchnia lokalu wynosi 141,30 m2, a nie 160,14 m2, jak to przyjęto do opodatkowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. skarżący przedłożył kserokopię pisma Burmistrza z dnia 3 marca 2010 r. o rozwiązaniu umowy najmu lokalu stanowiącego przedmiot opodatkowania, z dniem 10 marca 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.
Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się w swej istocie do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe prawidłowo obciążyły skarżącego podatkiem od nieruchomości od lokalu użytkowego położonego w [...] przy ul. [...] za okres od 1 listopada 2009 r. do 31 października 2010 r.
W sprawie jest bezsporne, że skarżący w dniu 23 października 2009 r. zawarł z Burmistrzem Miasta umowę najmu lokalu użytkowego o wskazanym wyżej położeniu, na okres jednego roku. Przy czym z umowy znajdującej się w aktach sprawy wynika, że powierzchnia wynajętego lokalu wynosi 160,14 m2.
W tej sytuacji organy podatkowe trafnie wywiodły na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że skarżący stał się podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu posiadania części nieruchomości gminnej.
Zgodnie bowiem z treścią przywołanego art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości.
W prowadzonym postępowaniu organy podatkowe całkowicie jednak pominęły fakt, że pismem z dnia 3 marca 2010 r., a więc przed wydaniem decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości Burmistrz Miasta, działając na podstawie § 9 umowy najmu z dnia 23 października 2009 r., rozwiązał tę umowę z dniem 10 marca 2010 r.
Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla ustalenia wysokości podatku od nieruchomości od spornej nieruchomości, albowiem skarżący z dniem 10 marca 2010 r. przestał być najemcą lokalu użytkowego stanowiącego własność gminy, a zatem od tego dnia nie ciąży na nim obowiązek podatkowy na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Oczywiście nie jest wykluczone, że obowiązek podatkowy ciąży na skarżącym z tytułu posiadania tego lokalu bez tytułu prawnego, jednak kwestia ta nie była badana w postępowaniu podatkowym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe wyjaśnić winny kwestię posiadania lokalu użytkowego położonego w [...], przy ul. [...], po dniu 10 marca 2010 r. Poczynione ustalenia pozwolą rozstrzygnąć czy na skarżącym ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za cały okres objęty decyzją.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana zgodnie z dyspozycją art. 152 p.p.s.a. O kosztach należnych stronie orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.