Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 listopada 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 162 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej "O.p."), odmówił K. Z. (dalej "Skarżący") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach (dalej "Naczelnik US") z dnia 30 czerwca 2023 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako byłego członka zarządu M. Sp. z o.o. solidarnie ze Spółką za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług, wraz z odsetkami za zwłokę.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Skarżący w dniu 19 września 2023 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, że o wydanej decyzji dowiedział się dopiero 12 września 2023 r., bowiem dotychczasowy pełnomocnik przebywa od 27 czerwca 2023 r. na leczeniu w Klinice Anestezjologii i Intensywnej Terapii Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Gdańsku, w związku z tym Skarżący nie miał możliwości faktycznego uzyskania informacji o wydanej decyzji.
Zdaniem organu, z akt sprawy wynika, że Skarżący posiadał wiedzę o wszczęciu i prowadzeniu postępowania w sprawie orzeczenia o jego odpowiedzialności za zaległości Spółki. Postanowienie Naczelnika US z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia odpowiedzialności jako byłego członka zarządu Spółki solidarnej ze Spółką za zaległości podatkowe tej Spółki – Skarżący odebrał osobiście 15 listopada 2021 r. Ponadto w postępowaniu tym do reprezentowania przed organami podatkowymi Skarżący ustanowił pełnomocnika. W dniu 25 sierpnia 2023 r. Naczelnik US wystosował do Skarżącego upomnienia tj.: nr [...] wzywające do uregulowania należności z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę, a także nr [...] wzywające do uregulowania należności z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od dokonanych wypłat za miesiące od stycznia do października 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę.
Powyższe upomnienia zostały doręczone Skarżącemu w dniu 6 września 2023 r. Organ zauważył, że w upomnieniach wskazano rodzaj należności - odpowiedzialność osoby trzeciej. Zatem w dniu otrzymania ww. upomnień Skarżący powziął wiadomość o wydanej decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. W konsekwencji od dnia następnego rozpoczął bieg 7-dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i upłynął 13 września 2023 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Skarżący złożył 19 września 2023 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 162 § 2 O.p.
Dyrektor IAS wskazał, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i nastąpić może wyłącznie w przypadku, gdy razem spełnione zostaną wszystkie z przesłanek. Zdaniem organu Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu ww. terminu. Wbrew twierdzeniom o powzięciu informacji 12 września 2023 r. o wydanej decyzji - w ocenie organu Skarżący informację tą powziął 6 września 2023 r. Podniesiona okoliczność hospitalizacji pełnomocnika nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie uprawdopodabnia wymaganego art. 162 O.p. braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organ stwierdził, że nie zostały spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki z art. 162 § 1 i § 2 O.p.
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2023 r. Dyrektor IAS stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik w sprawie, a mianowicie:
- - art. 144a § 2 i § 3 O.p. w zw. z art. 42 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 285, dalej "u.d.e.") oraz art. 212 w zw. z art. 145 § 2 O.p. polegające na ustaleniu jakoby decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 15 lipca 2023 r., podczas gdy domniemanie w tym zakresie zostało skutecznie obalone;
- - art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 2 O.p. poprzez ustalenie, iż organ pozostaje związany decyzją na skutek doręczenia stronie, a tym samym termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg, w sytuacji gdy Skarżącemu doręczono upomnienia w miejsce decyzji;
- - art. 162 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez uznanie jakoby hospitalizacja pełnomocnika Skarżącego nie stanowiła obiektywnej okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu, a tym samym, aby Skarżący ponosił winę w zaistniałym uchybieniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie uchyla się w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a. jest do dopuszczalne, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie – co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi ziszczenie się określonych przepisami prawa przesłanek uzasadniających przywrócenie Skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US z dnia 30 czerwca 2023 r.
Na wstępie należy wyjaśnić, że instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w toku postępowania podatkowego została uregulowana w art. 162 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywołany przepis art. 162 § 1 i § 2 O.p. ustanawia zatem cztery przesłanki przywrócenia terminu: złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin oraz uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu.
Przez uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy podmiotu, który uchybił terminowi, rozumieć należy wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie było niezależne od woli skarżącego i uniemożliwiało mu dopełnienie czynności procesowej w sprawie. Należy przy tym wyjaśnić, że ustawodawca nie wymaga od strony udowodnienia braku winy, nałożył natomiast na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za brakiem winy. W sprawach o przywrócenie terminu wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 178/12, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek wykazania okoliczności w tym zakresie spoczywa na stronie. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma wątpliwości co do tego, że organ podatkowy nie ma obowiązku poszukiwania dowodów wskazujących na możliwość braku winy strony w uchybieniu terminu. Wskazać także należy, że uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu nie może ograniczać się do samych twierdzeń strony, a fakt wykazania okoliczności faktycznych stanowiących podstawę przywrócenia terminu podlega ocenie organu.
Przesłankę braku winy należy oceniać, zgodnie z poglądem utrwalonym tak w judykaturze, jak i w doktrynie, w świetle kryterium należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych przez podatnika, od którego należy wymagać dbałości o swoje interesy. Przyjmuje się, że o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak np. nagły atak zimy, przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp. Jednocześnie przyjmuje się, że od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Sąd podkreśla przy tym, że przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Wskazać także należy, że nie można przyjąć, by uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową, jeżeli przyczyną tego była działalność lub brak działania osób, którymi podmiot ten się posługuje. Za brak działania pełnomocnika strony odpowiedzialność ponosi bowiem sama strona (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., sygn. II FSK 791/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1677/16; CBOSA).
Kolejną przesłanką, która musi obligatoryjnie zaistnieć, jest wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w okresie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Ustanie przyczyny uchybienia terminu, to ustanie przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia przez zainteresowanego, który dołożył należytej staranności. Ocena, czy strona dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu należy do organu administracji publicznej.
Wnoszący o przywrócenie terminu musi również dokonać czynności (np. wnieść odwołanie od decyzji), dla dokonania której terminowi uchybił. Przy czym czynność ta musi zostać dokonana jednocześnie z wniesieniem podania o przywrócenie terminu.
Mając na uwadze podniesione w skardze zarzuty, Sąd odniesie się w pierwszej kolejności do zagadnienia prawidłowości oraz skuteczności doręczenia decyzji Naczelnika US z dnia 30 czerwca 2023 r., albowiem warunkuje to możliwość uznania za otwarty terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji oraz jego bezskutecznego upływu, a zatem dopuszczalności złożenia wniosku o jego przywrócenie.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 22 listopada 2021 r. zostało złożone pełnomocnictwo szczególne udzielone przez Skarżącego pełnomocnikowi – adwokatowi Ł. K. (k. 369), w którym wskazano go również jako pełnomocnika do doręczeń. W dniu 30 czerwca 2023 r. Naczelnik US wydał decyzję orzekającą o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. W tym samym dniu wskazana decyzja została wysłana na podany adres elektroniczny na platformie e-PUAP ww. pełnomocnika. Zgodnie z dokumentem Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD) pierwsze urzędowe poświadczenie doręczenia UPD zostało wygenerowane 30 czerwca 2023 r., a drugie po upływie 7 dni, a więc 8 lipca 2023 r. Decyzja nie została odebrana w okresie 14 dni od daty utworzenia pierwszego UPD. Z dokumentu UPD wynika, że termin uznania decyzji za doręczoną to dzień 15 lipca 2023 r. (k. 713 akt sprawy). W dniu 8 września 2023 r. organ podatkowy pierwszej instancji został powiadomiony o wyznaczeniu adwokata B. G. zastępcą generalnym dotychczasowego pełnomocnika Skarżącego, na podstawie zarządzenia Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2023 r.
Zasadniczy problem prawny jaki zaistniał w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny tego, czy jeżeli w dacie ekspediowania decyzji organ podatkowy nie posiada informacji o zmianie pełnomocnictwa, zaś uzyskuje ją po upływie terminu do jej odbioru, przesyłka może zostać uznana za skutecznie doręczoną.
Jako zasadę należy przyjąć, że w przypadku, gdy strona ustanawia pełnomocnika wszelkich doręczeń należy dokonywać z pominięciem strony postępowania; powyższe wynika z art. 145 § 2 O.p. W rozpatrywanej sprawie, doręczenie decyzji Naczelnika US z dnia 30 czerwca 2023 r. odbywało się w formie doręczenia drogą elektroniczną. Ustalenie daty doręczenia dokonanego w formie elektronicznej, następuje stosownie do brzmienia art. 144a § 2 O.p., zgodnie z przepisami art. 42 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych - dalej w skrócie zwanej u.d.e. Z uwagi na okoliczności przedmiotowej sprawy zastosowanie znajduje tutaj art. 42 ust. 2 u.d.e., który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3, korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego.
Wskazany art. 41 ust. 1 pkt 3 u.d.e. wskazuje natomiast, że dowód otrzymania jest wystawiany po upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu.
Z powyższych uregulowań wynika, że w przypadku przesłania przez organ podatkowy korespondencji drogą elektroniczną, jeżeli adresat nie odbierze jej przed upływem 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych, uważa się ją za doręczoną w następnym dniu po upływie wskazanego 14-dniowego terminu. W realiach rozpatrywanej sprawy, skuteczne doręczenie decyzji Naczelnika US nastąpiło z dniem 15 lipca 2023 r., albowiem decyzja ta, wysłana na adres elektroniczny pełnomocnika w dniu 30 czerwca 2023 r. nie została przez niego odebrana w ciągu czternastodniowego okresu. Wbrew wywodom skargi, w dniu 15 lipca 2023 r. ww. decyzja weszła do obrotu prawnego.
Sąd rozpoznający skargę stoi na stanowisku, że decyzja organu podatkowego z dnia 30 czerwca 2023 r. została skutecznie doręczona ówczesnemu pełnomocnikowi Skarżącego, albowiem w dacie jej wyekspediowania na elektroniczną skrzynkę do doręczeń, organ nie dysponował wiedzą o jakiejkolwiek okoliczności, która miałaby wpływ na ocenę aktualności i skuteczności pełnomocnictwa szczególnego znajdującego się w aktach sprawy. Zważyć przy tym należy, że stosownie do treści art. 138i § 2 O.p. ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa szczególnego wywiera skutek od dnia zawiadomienia organu podatkowego.
Skuteczności doręczenia korespondencji drogą elektroniczną nie zmienia przy tym okoliczność, że organ podatkowy został poinformowany w dniu 8 września 2023 r. o wyznaczeniu zastępcy generalnego dotychczasowego pełnomocnika Skarżącego na mocy zarządzenia Dziekana ORA w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2023 r. Okoliczności te miały miejsce już po wyekspediowaniu ww. decyzji, po dniu uznania jej za doręczoną, a także po upływie terminu do wniesienia odwołania od niej. Powyższa okoliczność nie mogła wpływać na prawidłowość dokonanego doręczenia, skoro korespondencja w chwili jej ekspediowania została prawidłowo skierowana do umocowanego pełnomocnika, na wskazany przez niego adres elektroniczny.
Podsumowując Sąd stwierdza, że organ podatkowy dokonując doręczeń, musi już w momencie ekspedycji pisma zdeterminować adres, pod którym doręczenie to będzie dokonywane, stąd też właśnie ten moment jest decydujący dla tego, czy przesyłka będzie doręczana w trybie z art. 145 § 1 O.p., czyli bezpośrednio stronie, czy też w trybie z art. 145 § 2 O.p., tj. ustanowionemu pełnomocnikowi. Zatem ustalenie, czy doręczenie powinno nastąpić na adres pełnomocnika (w tym elektroniczny adres do doręczeń), musi nastąpić w dacie nadania pisma. Skoro bezsporne jest, że w dacie wysłania decyzji Naczelnika US z dnia 30 czerwca 2023 r. Skarżący miał ustanowionego pełnomocnika, należy uznać, że organ podatkowy, wysyłając informację o możliwości odebrania decyzji na adres elektroniczny tego pełnomocnika, miał podstawy do przyjęcia, że z przepisów dotyczących doręczeń znajdzie zastosowanie art. 145 § 2 O.p., wedle którego pisma doręcza się pełnomocnikowi, jeśli strona takowego ustanowiła.
Organ podatkowy dla ustalenia osoby, do której powinna być nadana przesyłka, kierował się przedłożonym do akt sprawy pełnomocnictwem i danymi adresowymi umocowanego prawidłowo pełnomocnika i dlatego informacja o możliwości odbioru decyzji została wysłana zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 145 § 2 O.p. Zawiadomienie organu podatkowego o zmianie pełnomocnictwa po tej czynności powodowało niewątpliwie, że od tego dnia organ podatkowy obowiązany był dokonywać czynności z uwzględnieniem nowego pełnomocnika, jednak nie oznacza to, że wcześniejsze czynności zostały dokonane z naruszeniem przepisów o doręczeniach.
W ocenie Sądu na podzielenie zasługuje pogląd wypowiedziany przez NSA w wyroku z 3 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 2586/10, w którym stwierdzono, że stan wiedzy organu o istnieniu pełnomocnictwa powinien zostać oceniony na dzień dokonania konkretnej czynności, w tym wypadku nadania przesyłki na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika.
Uznając wobec powyższego prawidłowość nadania oraz skuteczność doręczenia zastępczego decyzji Naczelnika US z dnia 30 czerwca 2023 r., Sąd stwierdza, iż zasadnym jest stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania od tejże decyzji. Skoro bowiem decyzja ta została doręczona w dniu 15 lipca 2023 r. to bieg czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania upłynął z dniem 31 lipca 2023 r. (bowiem 29 lipca 2023 r. przypadał w sobotę, co z godnie z art. 12 § 5 O.p. skutkuje przesunięciem tego terminu na następny dzień po dniach wolnych od pracy). W związku z tym odwołanie wniesione przez pełnomocnika Skarżącego w dniu 19 września 2023 r. zostało złożone po upływie ustawowego terminu do złożenia tego środka zaskarżenia.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić – wbrew wywodom Skarżącego – że decyzja Naczelnika US z dnia 30 czerwca 2023 r. została skutecznie doręczona w sposób zastępczy w dniu 15 lipca 2023 r., zaś termin do wniesienia odwołania od niej upłynął bezskutecznie z dniem 31 lipca 2023 r., co otwiera możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Doręczenie Skarżącemu upomnień wzywających do uregulowania należności nie zastępowało doręczenia ww. decyzji.
W ocenie Sądu zasadnie organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, albowiem Skarżący uchybił określonemu w art. 162 § 2 O.p. siedmiodniowemu terminowi na złożenie tegoż wniosku.
Uwzględniając bowiem powyższą okoliczność doręczenia Skarżącemu w dniu 6 września 2023 r. upomnień wystosowanych przez Naczelnika US, a wzywających do uregulowania należności z tytułu podatku od towarów i usług oraz z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych, Sąd stwierdza, że słusznie uznał organ wskazaną datę za dzień powzięcia przez Skarżącego wiedzy o wydaniu wobec niego decyzji o odpowiedzialności jego jako osoby trzeciej za zaległości Spółki.
Niewątpliwie rację należy przyznać Dyrektorowi IAS, że Skarżący był świadomy toczącego się postępowania podatkowego w przedmiocie orzeczenia o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Skarżący odebrał bowiem osobiście postanowienie o wszczęciu tego postępowania, a także ustanowił pełnomocnika do reprezentowania jego osoby w trakcie tegoż postępowania. Mając świadomość toczącego się postępowania podatkowego, posiadając znajomość przedmiotu tego postępowania, Skarżący winien był uznać powyższe upomnienia za świadczące o wydaniu wobec niego decyzji kończącej to postępowanie, skoro w doręczonych Skarżącemu w dniu 6 września 2023 r. upomnieniach wzywających do uregulowania należności wskazano ich rodzaj poprzez określenie "odpowiedzialność osoby trzeciej". Zasadność wysnucia z treści upomnień wniosku o istnieniu w obrocie prawnym decyzji Skarżący przyznał wprost w treści skargi. Przy czym – wbrew wywodom skargi – nie jest wymagane zapoznanie się w tej dacie z treścią wydanej przez organ decyzji, lecz wystarczające jest powzięcie wiedzy o jej istnieniu.
Reasumując, podniesione w tym zakresie zarzuty są bezzasadne, albowiem prawidłowo organ ustalił datę powzięcia przez Skarżącego wiadomości o wydaniu wobec niego decyzji kończącej powyższe postępowanie. Skoro zaś Skarżący w dniu 6 września 2023 r. dowiedział się o wydaniu wobec niego decyzji, to siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania upływał z dniem 13 września 2023 r., co czyni złożony przez Skarżącego w dniu 19 września 2023 r. wniosek w tym przedmiocie – spóźnionym.
Brak spełnienia przez Skarżącego przesłanki zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji oznacza, że zasadną była dokonana przez Dyrektora IAS w zaskarżonym postanowieniu odmowa przywrócenia tegoż terminu.
W tym kontekście irrelewantna pozostaje słuszność argumentacji Skarżącego w odniesieniu do nieprawidłowej konstatacji organu o niespełnieniu przesłanki uprawdopodobnienia braku winy Skarżącego w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jakkolwiek w istocie nagła hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii dotychczasowego pełnomocnika Skarżącego w okresie, w którym płynął termin do wniesienia odwołania, uzasadnia uznanie, że pełnomocnik ten, a tym samym i Skarżący, nie ponosi winy za uchybienie terminu do wniesienia odwołania, to okoliczność ta nie jest wystarczająca dla uchylenia zaskarżonego postanowienia. Jak bowiem wskazano powyżej, nie zostały spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki niezbędne do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, albowiem wniesiony przez Skarżącego wniosek w tym przedmiocie był spóźniony.
Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie to odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.