Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści i wyszukiwarka

Wyrok NSA oz. w Gdańskuz 4 marca 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1096/96

Teza

Na tle powszechności obowiązku podatkowego, który polega nie tylko na płatności podatków, ale także płatności w terminie, zastosowanie dobrodziejstwa z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności. Takimi okolicznościami, w szczególności w przypadku podatku od towarów i usług, nie mogą być zwykłe, niczym nie usprawiedliwione opóźnienia w ściągalności opodatkowanych należności podatnika od jego kontrahentów. Opóźnienia innych podmiotów gospodarczych podatnik winien zwalczać środkami przewidzianymi w prawie cywilnym i dopiero wtedy, gdyby wykazał, że środki te były bezskuteczne /np. bezskuteczność egzekucji zasądzonych należności/, można byłoby uznać, iż powstał stan uzasadniający zastosowanie cytowanego art. 22 ust. 1.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę należało uznać za bezzasadną.

Oczywiście okoliczności zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji przytoczone w odpowiedzi na skargę, nie mogły być brane pod rozwagę przez Sąd przy ocenie zasadności skargi. Dla negatywnej jej oceny wystarczało jednak podzielenie samych podstaw decyzji Izby Skarbowej.

Uwzględnianie wniosku podatnika z art. 22 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych o rozłożenie płatności podatku na raty pozostawione jest uznaniu administracyjnemu organów podatkowych.

To zaś powoduje ograniczoną kontrolę sądową zapadających w tym przedmiocie decyzji, spod kontroli sądowej, bowiem wymyka się samo uznanie administracyjne.

Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzji Izby Skarbowej nie można przypisać naruszenia przepisów prawa procesowego i nie można też jej przypisać dowolności.

Zarzut naruszenia art. 7 Kpa jest chybiony. W istocie bowiem sprowadza się on do kwestionowania prawa organu podatkowego do wydania decyzji odmownej.

Niezależnie od powyższych uwag decyzję odmowną należy uznać za w pełni usprawiedliwioną merytorycznie.

Zgodzić się trzeba bowiem, że na tle powszechności obowiązku podatkowego, który polega nie tylko na płatności podatków, ale także płatności w terminie, zastosowanie dobrodziejstwa z art. 22 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności.

Takimi okolicznościami, w szczególności w przypadku podatku od towarów i usług, nie mogą być zwykłe, niczym nie usprawiedliwione opóźnienia w ściągalności opodatkowanych należności podatnika od jego kontrahentów.

Opóźnienia innych podmiotów gospodarczych podatnik winien zwalczać środkami przewidzianymi w prawie cywilnym. I dopiero wtedy, gdyby wykazał, że środki te były bezskuteczne /np. bezskuteczność egzekucji zasądzonych należności/, można byłoby uznać, iż powstał stan uzasadniający zastosowanie cytowanego art. 22 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji wyroku /art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.