Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 lipca 2021 r. M.P. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 maja 2021 r. wydane wobec W.P. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 listopada 2020 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności W.P. jako osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 – 5a.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, przepis art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Treść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne uprawnienie lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
W niniejszej sprawie stroną postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia organu II instancji (jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji) był jedynie W.P.. To on był adresatem decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 listopada 2020 r., którą orzeczono o jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jak również wyłącznym adresatem skarżonego postanowienia w przedmiocie nadania ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W związku z tym, skoro adresatem zaskarżonego rozstrzygnięcia był W.P., to jako osoba posiadająca interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. jest on uprawniony do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie wydane przez organ odwoławczy w sprawie. Tymczasem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła M.P. we własnym imieniu. Jak wyjaśniono powyżej, nie przysługiwał jej jednak własny, indywidualny interes prawny, nie była bowiem adresatem zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Skoro zatem M.P. nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, jako że nie była stroną postępowania prowadzonego wobec W.P., to nie mogła skutecznie wnieść w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego. Brak interesu prawnego powoduje bowiem niedopuszczalność skargi oraz skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W konsekwencji stwierdzić trzeba, że skarga M.P. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.